12.
Το κεφάλαιο για τον εαυτό
157.
κάποια από τις τρεις περιόδους, ο σοφός θα φροντίζει.
158.
έπειτα τους άλλους ας καθοδηγεί, δεν θα μολυνθεί ο σοφός.
159.
καλά δαμασμένος πράγματι θα δάμαζε, ο εαυτός βεβαίως είναι δύσκολο να δαμαστεί.
160.
Διότι με τον εαυτό καλά δαμασμένο, αποκτά προστάτη δυσεύρετο.
161.
συντρίβει τον άφρονα, όπως το διαμάντι τον πολύτιμο λίθο από πέτρα.
162.
αυτός κάνει τον εαυτό του έτσι, όπως τον επιθυμεί ο εχθρός.
163.
αυτό που πράγματι είναι ωφέλιμο και καλό, αυτό πράγματι είναι εξαιρετικά δύσκολο.
164.
απορρίπτει ο άφρονας, βασιζόμενος σε κακόβουλη άποψη·
σαν τους καρπούς του μπαμπού, καρποφορεί για την καταστροφή του εαυτού του.
165.
Το κακό που δεν έγινε από τον ίδιο, από τον ίδιο εξαγνίζεται·
Αγνότητα και ακαθαρσία είναι ατομικές, κανείς άλλος δεν μπορεί να εξαγνίσει άλλον.
166.
Αναγνωρίζοντας το δικό του καλό, στο δικό του καλό να είναι αφοσιωμένος.
Τέλος του κεφαλαίου του εαυτού, δωδέκατο.