2.

Η δεύτερη πεντηκοντάδα

1.

Το κεφάλαιο για την της ασφάλεια

1.

Η ομιλία για τον Κχέμα

52. «'Ασφάλεια, ασφάλεια', φίλε, λέγεται. Σε ποιο βαθμό άραγε, φίλε, η ασφάλεια έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο;»

«Εδώ, φίλε, ένας μοναχός, αποστασιοποιημένος από τις ηδονές... κ.λπ... εισέρχεται και παραμένει στην πρώτη διαλογιστική έκσταση. Ακόμη και με αυτό, φίλε, η ασφάλεια έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο με μια μέθοδο... κ.λπ...

«Επιπλέον, φίλοι, ένας μοναχός, έχοντας υπερβεί πλήρως το επίπεδο της μήτε-αντίληψης-μήτε-μη-αντίληψης, έχοντας επιτύχει την παύση της αντίληψης και του αισθήματος, διαμένει, και έχοντας δει με τη σοφία, οι νοητικές διαφθορές του έχουν εξαλειφθεί. Ακόμη και με αυτό, φίλε, η ασφάλεια έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο χωρίς περιστροφές». Πρώτο.

2.

Η ομιλία για την επίτευξη της ασφάλειας

53. «'Αυτός που έχει επιτύχει ασφάλεια, αυτός που έχει επιτύχει ασφάλεια', φίλε, λέγεται... κ.λπ... Δεύτερο.

3.

Η ομιλία για την αθανασία

54. «'Αθάνατο, αθάνατο', φίλε, λέγεται... κ.λπ... Τρίτη.

4.

Η ομιλία για την επίτευξη της αθανασίας

55. «'Έφτασε στην αθανασία, έφτασε στην αθανασία', φίλε, λέγεται... κ.λπ... Τέταρτο.

5.

Η ομιλία για τον Αμπχάγια

56. «'Αφοβία, αφοβία', φίλε, λέγεται... κ.λπ... Πέμπτο.

6.

Η ομιλία για την επίτευξη της αφοβίας

57. «'Έχοντας επιτύχει αφοβία, έχοντας επιτύχει αφοβία', φίλε, λέγεται... κ.λπ... Έκτο.

7.

Η ομιλία για τη γαλήνη

58. «'Γαλήνη, γαλήνη', φίλε, λέγεται... κ.λπ... Έβδομη.

8.

Η ομιλία για τη σταδιακή γαλήνη

59. «'Σταδιακή γαλήνη, σταδιακή γαλήνη', φίλε, λέγεται... κ.λπ... Όγδοη.

9.

Η ομιλία για την παύση

60. «'Παύση, παύση', φίλε, λέγεται... κ.λπ... Ένατη.

10.

Η ομιλία για τη σταδιακή παύση

61. «'Σταδιακή παύση, σταδιακή παύση', φίλε, λέγεται. Σε ποιο βαθμό άραγε, φίλε, η σταδιακή παύση έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο;»

«Εδώ, φίλε, ένας μοναχός, αποστασιοποιημένος από τις ηδονές... κ.λπ... εισέρχεται και παραμένει στην πρώτη διαλογιστική έκσταση. Ακόμη και με αυτό, φίλε, η σταδιακή παύση έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο με μια μέθοδο... κ.λπ...

«Επιπλέον, φίλοι, ένας μοναχός, έχοντας υπερβεί πλήρως το επίπεδο της μήτε-αντίληψης-μήτε-μη-αντίληψης, έχοντας επιτύχει την παύση της αντίληψης και του αισθήματος, διαμένει, και έχοντας δει με τη σοφία, οι νοητικές διαφθορές του έχουν εξαλειφθεί. Ακόμη και με αυτό, φίλε, η σταδιακή παύση έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο χωρίς περιστροφές». Δέκατη.

11.

Η ομιλία για την αδυναμία

62. «Χωρίς να εγκαταλείψει αυτές τις εννέα νοητικές καταστάσεις, μοναχοί, είναι ανίκανος να πραγματοποιήσει την Αξιότητα. Ποια είναι τα εννέα; Τη λαγνεία, το μίσος, την αυταπάτη, την οργή, την εχθρότητα, την περιφρόνηση, τη θρασύτητα, τη ζήλια, την τσιγκουνιά - χωρίς να εγκαταλείψει αυτές λοιπόν τις εννέα νοητικές καταστάσεις, μοναχοί, είναι ανίκανος να πραγματοποιήσει την Αξιότητα.

«Εγκαταλείποντας αυτές τις εννέα νοητικές καταστάσεις, μοναχοί, είναι ικανός να πραγματοποιήσει την Αξιότητα. Ποια είναι τα εννέα; Τη λαγνεία, το μίσος, την αυταπάτη, την οργή, την εχθρότητα, την περιφρόνηση, τη θρασύτητα, τη ζήλια, την τσιγκουνιά - εγκαταλείποντας αυτές λοιπόν τις εννέα νοητικές καταστάσεις, μοναχοί, είναι ικανός να πραγματοποιήσει την Αξιότητα». Ενδέκατη.

Το κεφάλαιο της ασφάλειας, πρώτο.

Αυτή είναι η σύνοψή του -

2.

Το κεφάλαιο για τις εφαρμογές της μνήμης

1.

Η ομιλία για την αδυναμία στην εξάσκηση

63. «Αυτές οι πέντε, μοναχοί, είναι αδυναμίες στην εξάσκηση. Ποια πέντε; Ο φόνος έμβιων όντων, η λήψη του μη δοσμένου, η λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά, η ψευδολογία, τα οινοπνευματώδη ποτά, ηδύποτα και μεθυστικά που προξενούν απροσεξία - αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι πέντε αδυναμίες στην εξάσκηση.

«Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε αδυναμιών στην εξάσκηση, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης. Ποιοι τέσσερις; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός στο σώμα παρατηρών το σώμα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο· στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα παρατηρών τα νοητικά φαινόμενα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε αδυναμιών στην εξάσκηση, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης». Πρώτο.

2.

Η ομιλία για το νοητικό εμπόδιο

64. «Αυτά τα πέντε, μοναχοί, είναι νοητικά εμπόδια. Ποια πέντε; Το νοητικό εμπόδιο της ηδονικής επιθυμίας, το νοητικό εμπόδιο του θυμού, το νοητικό εμπόδιο της νωθρότητας και υπνηλίας, το νοητικό εμπόδιο της ανησυχίας και τύψης, το νοητικό εμπόδιο της σκεπτικιστικής αμφιβολίας - αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα πέντε νοητικά εμπόδια.

«Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε νοητικών εμποδίων, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης. Ποιοι τέσσερις; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός στο σώμα παρατηρών το σώμα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο· στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα παρατηρών τα νοητικά φαινόμενα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε νοητικών εμποδίων, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης». Δεύτερο.

3.

Η ομιλία για τα είδη αισθησιακής ηδονής

65. «Αυτά είναι τα πέντε είδη αισθησιακής ηδονής, μοναχοί. Ποια πέντε; Υλικές μορφές αντιληπτές από το μάτι, επιθυμητές, ελκυστικές, ευχάριστες, αγαπητές, συνδεδεμένες με την αισθησιακή ηδονή, δελεαστικές· ήχοι αντιληπτοί από το αυτί... κ.λπ... Οσμές αντιληπτές από τη μύτη... Γεύσεις αντιληπτές από τη γλώσσα... Απτά αντικείμενα αντιληπτά από το σώμα, επιθυμητά, ελκυστικά, ευχάριστα, αγαπητά, συνδεδεμένα με την αισθησιακή ηδονή, δελεαστικά. Αυτά, μοναχοί, είναι τα πέντε είδη αισθησιακής ηδονής.

Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε ειδών αισθησιακής ηδονής, μοναχοί... κ.λπ... πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης». Τρίτη.

4.

Η ομιλία για το συνάθροισμα της προσκόλλησης

66. «Αυτά είναι τα πέντε συναθροίσματα της προσκόλλησης, μοναχοί. Ποια πέντε; Το συνάθροισμα της προσκόλλησης στην ύλη, το συνάθροισμα της προσκόλλησης στο αίσθημα, το συνάθροισμα της προσκόλλησης στην αντίληψη, το συνάθροισμα της προσκόλλησης στις δραστηριότητες, το συνάθροισμα της προσκόλλησης στη συνείδηση - αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα πέντε συναθροίσματα της προσκόλλησης.

Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε συναθροισμάτων της προσκόλλησης, μοναχοί... κ.λπ... πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης». Τέταρτο.

5.

Η ομιλία για τα κατώτερα

67. «Αυτοί οι πέντε, μοναχοί, είναι κατώτεροι νοητικοί δεσμοί. Ποια πέντε; Η άποψη περί ταυτότητας, η σκεπτικιστική αμφιβολία, η αγκίστρωση σε ηθικούς κανόνες και αυστηρότητες, η ηδονική επιθυμία, ο θυμός - αυτοί λοιπόν, μοναχοί, είναι οι πέντε κατώτεροι νοητικοί δεσμοί.

Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε κατώτερων νοητικών δεσμών, μοναχοί... κ.λπ... πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης». Πέμπτο.

6.

Η ομιλία για τον προορισμό

68. «Αυτοί, μοναχοί, είναι οι πέντε προορισμοί. Ποιοι πέντε; Η κόλαση, το ζωικό βασίλειο, η σφαίρα των φαντασμάτων, οι άνθρωποι, οι θεοί - αυτοί λοιπόν, μοναχοί, είναι οι πέντε προορισμοί.

Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε προορισμών, μοναχοί... κ.λπ... πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης». Έκτο.

7.

Η ομιλία για την τσιγκουνιά

69. «Αυτές οι πέντε, μοναχοί, είναι τσιγκουνιές. Ποια πέντε; Η τσιγκουνιά για την κατοικία, η τσιγκουνιά για την οικογένεια, η τσιγκουνιά για το υλικό κέρδος, η τσιγκουνιά για τον έπαινο, η τσιγκουνιά για τη Διδασκαλία - αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι πέντε τσιγκουνιές.

Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε τσιγκουνιών, μοναχοί... κ.λπ... πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης». Έβδομη.

8.

Η ομιλία για τα ανώτερα

70. «Αυτά τα πέντε, μοναχοί, είναι τα ανώτερα νοητικά δεσμά. Ποια πέντε; Το πάθος για λεπτοφυή υλική ύπαρξη, το πάθος για άυλη ύπαρξη, η αλαζονεία, η ανησυχία, η άγνοια - αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα πέντε ανώτερα νοητικά δεσμά.

Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε ανώτερων νοητικών δεσμών, μοναχοί... κ.λπ... πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης». Όγδοη.

9.

Η ομιλία για την νοητική δυσκαμψία

71. «Αυτές είναι οι πέντε νοητικές δυσκαμψίες, μοναχοί. Ποια πέντε; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός είναι αβέβαιος για τον Διδάσκαλο, αμφιβάλλει σκεπτικιστικά, δεν αποφασίζει και δεν έχει εμπιστοσύνη. Εκείνος ο μοναχός, μοναχοί, που είναι αβέβαιος για τον Διδάσκαλο, αμφιβάλλει σκεπτικιστικά, δεν αποφασίζει και δεν έχει εμπιστοσύνη, η συνείδησή του δεν κλίνει προς τη ζέση, την επιδίωξη, την ακατάπαυστη προσπάθεια και την επίμονη προσπάθεια. Εκείνου του οποίου η συνείδηση δεν κλίνει προς τη ζέση, την επιδίωξη, την ακατάπαυστη προσπάθεια και την επίμονη προσπάθεια, αυτή είναι η πρώτη νοητική δυσκαμψία.

«Επιπλέον, μοναχοί, ένας μοναχός είναι αβέβαιος για τη Διδασκαλία... κ.λπ... είναι αβέβαιος για την Κοινότητα... είναι αβέβαιος για την εξάσκηση... είναι θυμωμένος με τους συντρόφους στην άγια ζωή, δυσαρεστημένος, με πληγωμένη συνείδηση, με γεννημένη στειρότητα. Εκείνος ο μοναχός, μοναχοί, που είναι θυμωμένος με τους συντρόφους στην άγια ζωή, δυσαρεστημένος, με πληγωμένη συνείδηση, με γεννημένη στειρότητα, η συνείδησή του δεν κλίνει προς τη ζέση, την επιδίωξη, την ακατάπαυστη προσπάθεια και την επίμονη προσπάθεια. Εκείνου του οποίου η συνείδηση δεν κλίνει προς τη ζέση, την επιδίωξη, την ακατάπαυστη προσπάθεια και την επίμονη προσπάθεια, αυτή είναι η πέμπτη νοητική δυσκαμψία.

«Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε νοητικών δυσκαμψιών, μοναχοί... κ.λπ... πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης». Ένατη.

10.

Η ομιλία για τη νοητική δέσμευση

72. «Αυτές είναι οι πέντε νοητικές δεσμεύσεις, μοναχοί. Ποια πέντε; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός δεν είναι χωρίς πάθος για τις ηδονές, δεν έχει απαλλαγεί από την επιθυμία, δεν έχει απαλλαγεί από την αγάπη, δεν έχει απαλλαγεί από τη δίψα, δεν έχει απαλλαγεί από τον πυρετό του πάθους, δεν έχει απαλλαγεί από την επιθυμία. Εκείνος ο μοναχός, μοναχοί, που δεν είναι χωρίς πάθος για τις ηδονές, που δεν έχει απαλλαγεί από την επιθυμία, που δεν έχει απαλλαγεί από την αγάπη, που δεν έχει απαλλαγεί από τη δίψα, που δεν έχει απαλλαγεί από τον πυρετό του πάθους, που δεν έχει απαλλαγεί από την επιθυμία, η συνείδησή του δεν κλίνει προς τη ζέση, την επιδίωξη, την ακατάπαυστη προσπάθεια και την επίμονη προσπάθεια. Εκείνου του οποίου η συνείδηση δεν κλίνει προς τη ζέση, την επιδίωξη, την ακατάπαυστη προσπάθεια και την επίμονη προσπάθεια, αυτή είναι η πρώτη νοητική δέσμευση.

«Επιπλέον, μοναχοί, ένας μοναχός δεν είναι χωρίς πάθος για το σώμα... κ.λπ... δεν είναι χωρίς πάθος για την ύλη... αφού φάει όσο θέλει μέχρι να γεμίσει η κοιλιά του, διαμένει αφοσιωμένος στην ευχαρίστηση του τόπου ύπνου, στην ευχαρίστηση του πλαγιάσματος, στην ευχαρίστηση της υπνηλίας... ασκεί την άγια ζωή φιλοδοξώντας κάποια τάξη θεών - "Με αυτή την ηθική ή την ασκητική πρακτική ή τον αυστηρό ασκητισμό ή την άγια ζωή θα γίνω θεός ή κάποιος από τους θεούς". Εκείνος ο μοναχός, μοναχοί, που ασκεί την άγια ζωή φιλοδοξώντας κάποια τάξη θεών - "Με αυτή την ηθική ή την ασκητική πρακτική ή τον αυστηρό ασκητισμό ή την άγια ζωή θα γίνω θεός ή κάποιος από τους θεούς", η συνείδησή του δεν κλίνει προς τη ζέση, την επιδίωξη, την ακατάπαυστη προσπάθεια και την επίμονη προσπάθεια. Εκείνου του οποίου η συνείδηση δεν κλίνει προς τη ζέση, την επιδίωξη, την ακατάπαυστη προσπάθεια και την επίμονη προσπάθεια, αυτή είναι η πέμπτη νοητική δέσμευση. Αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι πέντε νοητικές δεσμεύσεις.

«Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε νοητικών δεσμεύσεων, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης. Ποιοι τέσσερις; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός στο σώμα παρατηρών το σώμα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο· στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα παρατηρών τα νοητικά φαινόμενα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε νοητικών δεσμεύσεων, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης». Δέκατη.

Το κεφάλαιο της εφαρμογής της μνήμης, δεύτερο.

Αυτή είναι η σύνοψή του -

3.

Το κεφάλαιο για τις ορθές επίμονες προσπάθειες

1.

Η ομιλία για την εξάσκηση

73. «Αυτές οι πέντε, μοναχοί, είναι αδυναμίες στην εξάσκηση. Ποια πέντε; Ο φόνος έμβιων όντων... κ.λπ... τα οινοπνευματώδη ποτά, ηδύποτα και μεθυστικά που προξενούν απροσεξία - αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι πέντε αδυναμίες στην εξάσκηση.

«Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε αδυναμιών στην εξάσκηση, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν οι τέσσερις ορθές επίμονες προσπάθειες. Ποιοι τέσσερις; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός για τη μη-έγερση των μη εγερμένων κακών φαύλων νοητικών καταστάσεων γεννά θέληση, προσπαθεί, ξεκινά ενεργητικότητα, καταβάλλει διαρκή προσπάθεια στη συνείδηση, αγωνίζεται· για την εγκατάλειψη των εγερμένων κακών φαύλων νοητικών καταστάσεων γεννά θέληση, προσπαθεί, ξεκινά ενεργητικότητα, καταβάλλει διαρκή προσπάθεια στη συνείδηση, αγωνίζεται· για την έγερση των μη εγερμένων καλών νοητικών καταστάσεων γεννά θέληση, προσπαθεί, ξεκινά ενεργητικότητα, καταβάλλει διαρκή προσπάθεια στη συνείδηση, αγωνίζεται· για τη διάρκεια, τη μη φθορά, την αύξηση, την επέκταση, την ανάπτυξη και την εκπλήρωση των εγερμένων καλών νοητικών καταστάσεων γεννά θέληση, προσπαθεί, ξεκινά ενεργητικότητα, καταβάλλει διαρκή προσπάθεια στη συνείδηση, αγωνίζεται. Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε αδυναμιών στην εξάσκηση, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις ορθές επίμονες προσπάθειες». Πρώτο.

74-81.

10.

Η ομιλία για τη νοητική δέσμευση

82. «Αυτές είναι οι πέντε νοητικές δεσμεύσεις, μοναχοί. Ποια πέντε; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός δεν είναι χωρίς πάθος για τις ηδονές... κ.λπ... Αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι πέντε νοητικές δεσμεύσεις.

«Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε νοητικών δεσμεύσεων, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν οι τέσσερις ορθές επίμονες προσπάθειες. Ποιοι τέσσερις; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός για τη μη-έγερση των μη εγερμένων κακών φαύλων νοητικών καταστάσεων γεννά θέληση, προσπαθεί, ξεκινά ενεργητικότητα, καταβάλλει διαρκή προσπάθεια στη συνείδηση, αγωνίζεται· για την εγκατάλειψη των εγερμένων κακών φαύλων νοητικών καταστάσεων... για την έγερση των μη εγερμένων καλών νοητικών καταστάσεων... για τη διάρκεια, τη μη φθορά, την αύξηση, την επέκταση, την ανάπτυξη και την εκπλήρωση των εγερμένων καλών νοητικών καταστάσεων γεννά θέληση, προσπαθεί, ξεκινά ενεργητικότητα, καταβάλλει διαρκή προσπάθεια στη συνείδηση, αγωνίζεται. Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε νοητικών δεσμεύσεων, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις ορθές επίμονες προσπάθειες». Δέκατη.

Το κεφάλαιο της ορθής επίμονης προσπάθειας, τρίτο.

4.

Το κεφάλαιο για τις βάσεις πνευματικής δύναμης

1.

Η ομιλία για την εξάσκηση

83. «Αυτές οι πέντε, μοναχοί, είναι αδυναμίες στην εξάσκηση. Ποια πέντε; Ο φόνος έμβιων όντων... κ.λπ... τα οινοπνευματώδη ποτά, ηδύποτα και μεθυστικά που προξενούν απροσεξία - αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι πέντε αδυναμίες στην εξάσκηση.

«Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε αδυναμιών στην εξάσκηση, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν οι τέσσερις βάσεις πνευματικής δύναμης. Ποιοι τέσσερις; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός αναπτύσσει τη βάση πνευματικής δύναμης που διακατέχεται από αυτοσυγκέντρωση λόγω θέλησης και βουλητικής δραστηριότητας μέσω επίμονης προσπάθειας, αυτοσυγκέντρωση λόγω ενεργητικότητας... αυτοσυγκέντρωση λόγω ανεπτυγμένου νου... αναπτύσσει τη βάση πνευματικής δύναμης που διακατέχεται από αυτοσυγκέντρωση λόγω διερεύνησης και βουλητικής δραστηριότητας μέσω επίμονης προσπάθειας. Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε αδυναμιών στην εξάσκηση, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις βάσεις πνευματικής δύναμης». Πρώτο.

84-91.

10.

Η ομιλία για τη νοητική δέσμευση

92. «Αυτές είναι οι πέντε νοητικές δεσμεύσεις, μοναχοί. Ποια πέντε; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός δεν είναι χωρίς πάθος για τις ηδονές... κ.λπ... Αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι πέντε νοητικές δεσμεύσεις.

Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε νοητικών δεσμεύσεων, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις βάσεις πνευματικής δύναμης. Ποιοι τέσσερις; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός αναπτύσσει τη βάση πνευματικής δύναμης που διακατέχεται από αυτοσυγκέντρωση λόγω θέλησης και βουλητικής δραστηριότητας μέσω επίμονης προσπάθειας, αυτοσυγκέντρωση λόγω ενεργητικότητας... αυτοσυγκέντρωση λόγω ανεπτυγμένου νου... αναπτύσσει τη βάση πνευματικής δύναμης που διακατέχεται από αυτοσυγκέντρωση λόγω διερεύνησης και βουλητικής δραστηριότητας μέσω επίμονης προσπάθειας. Για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε νοητικών δεσμεύσεων, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις βάσεις πνευματικής δύναμης». Δέκατη.

Το κεφάλαιο των βάσεων πνευματικής δύναμης, τέταρτο.

5.

Διαδοχικές επαναλήψεις για το πάθος

93. «Για την άμεση γνώση του πάθους, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν εννέα φαινόμενα. Ποια είναι τα εννέα; Η αντίληψη της ρυπαρότητας, η αντίληψη του θανάτου, η αντίληψη της αποστροφής για την τροφή, η αντίληψη της δυσαρέσκειας για ολόκληρο τον κόσμο, η αντίληψη της παροδικότητας, η αντίληψη του υπαρξιακού πόνου στο παροδικό, η αντίληψη του μη-εαυτού στον υπαρξιακό πόνο, η αντίληψη της εγκατάλειψης, η αντίληψη του μη πάθους - Για την άμεση γνώση του πάθους, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν αυτά τα εννέα φαινόμενα».

94. «Για την άμεση γνώση του πάθους, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν εννέα φαινόμενα. Ποια είναι τα εννέα; Η πρώτη διαλογιστική έκσταση, η δεύτερη διαλογιστική έκσταση, η τρίτη διαλογιστική έκσταση, η τέταρτη διαλογιστική έκσταση, το επίπεδο του άπειρου χώρου, το επίπεδο της άπειρης συνείδησης, το επίπεδο της μηδαμινότητας, το επίπεδο της μήτε-αντίληψης-μήτε-μη-αντίληψης, η παύση της αντίληψης και του αισθήματος - για την άμεση γνώση του πάθους, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν αυτά τα εννέα φαινόμενα».

95-112. «Για την πλήρη κατανόηση του πάθους, μοναχοί... κ.λπ... για την πλήρη εξάλειψη... κ.λπ... για την εγκατάλειψη... κ.λπ... για την εξάλειψη... κ.λπ... για την παρακμή... κ.λπ... για το μη πάθος... κ.λπ... για την παύση... κ.λπ... για την απόρριψη... κ.λπ... για την παραίτηση... κ.λπ... πρέπει να αναπτυχθούν αυτά τα εννέα φαινόμενα».

113-432. «Του μίσους... κ.λπ... της αυταπάτης... της οργής... της εχθρότητας... της περιφρόνησης... της θρασύτητας... της ζήλιας... της τσιγκουνιάς... της απάτης... της δολιότητας... της ισχυρογνωμοσύνης... της αντιζηλίας... της αλαζονείας... της υπεροψίας... της ματαιότητας... της αμέλειας για την άμεση γνώση... κ.λπ... για την πλήρη κατανόηση... για την πλήρη εξάλειψη... για την εγκατάλειψη... για την εξάλειψη... για την παρακμή... για το μη πάθος... για την παύση... για την απόρριψη... για την παραίτηση... κ.λπ... πρέπει να αναπτυχθούν αυτά τα εννέα φαινόμενα».

Τέλος της συντόμευσης της λαγνείας.

Τέλος του κειμένου Πάλι των εννιάδων.