8.
Τρίτη ομιλία για τη νουθεσία
151.
Στη Ρατζάγκαχα, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων.
Τότε ο σεβάσμιος Μαχακασσάπα πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Στον σεβάσμιο Μαχακασσάπα που καθόταν στο πλάι, ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Πρότρεψε, Κάσσαπα, τους μοναχούς·
κάνε, Κάσσαπα, μια ομιλία σχετική με τη Διδασκαλία στους μοναχούς.
Είτε εγώ, Κάσσαπα, θα προτρέψω τους μοναχούς είτε εσύ·
είτε εγώ θα κάνω μια ομιλία σχετική με τη Διδασκαλία στους μοναχούς είτε εσύ».
«Οι μοναχοί τώρα, σεβάσμιε κύριε, είναι δύσκολοι στην αποδοχή συμβουλής, προικισμένοι με παράγοντες που δημιουργούν δυσκολία στην αποδοχή συμβουλής, ανυπόμονοι, μη δεχόμενοι ευνοϊκά την παραίνεση». «Διότι έτσι, Κάσσαπα, στο παρελθόν οι πρεσβύτεροι μοναχοί ήταν δασόβιοι και επαινούσαν τη δασόβια ζωή, ήταν καταναλωτές προσφερόμενης τροφής και επαινούσαν την κατανάλωση προσφερόμενης τροφής, φορούσαν χιτώνες από κουρέλια και επαινούσαν το να φορεί κανείς χιτώνες από κουρέλια, φορούσαν τρεις χιτώνες και επαινούσαν το να φορεί κανείς τρεις χιτώνες, είχαν λίγες επιθυμίες και επαινούσαν την ολιγάρκεια, ήταν ικανοποιημένοι και επαινούσαν την ικανοποίηση, ήταν απομονωμένοι και επαινούσαν την αποστασιοποίηση, ήταν χωρίς συναναστροφές και επαινούσαν την απομόνωση από την κοινωνία, κατέβαλλαν έντονη ενεργητικότητα και επαινούσαν τη διέγερση της ενεργητικότητας.
«Εκεί όποιος μοναχός ήταν δασόβιος και επαινούσε τη δασόβια ζωή, ήταν καταναλωτής προσφερόμενης τροφής και επαινούσε την κατανάλωση προσφερόμενης τροφής, φορούσε χιτώνες από κουρέλια και επαινούσε το να φορεί κανείς χιτώνες από κουρέλια, φορούσε τρεις χιτώνες και επαινούσε το να φορεί κανείς τρεις χιτώνες, είχε λίγες επιθυμίες και επαινούσε την ολιγάρκεια, ήταν ικανοποιημένος και επαινούσε την ικανοποίηση, ήταν απομονωμένος και επαινούσε την αποστασιοποίηση, ήταν χωρίς συναναστροφές και επαινούσε την απομόνωση από την κοινωνία, κατέβαλλε έντονη ενεργητικότητα και επαινούσε τη διέγερση της ενεργητικότητας, αυτόν οι πρεσβύτεροι μοναχοί τον προσκαλούσαν σε κάθισμα: "Έλα, μοναχέ, ποιο είναι το όνομα αυτού του μοναχού; Καλός πράγματι αυτός ο μοναχός, πρόθυμος να εξασκηθεί πράγματι αυτός ο μοναχός· έλα, μοναχέ, κάθισε σε αυτό το κάθισμα"».
«Εκεί, Κάσσαπα, στους νέους μοναχούς ερχόταν η σκέψη: "Όποιος λοιπόν μοναχός είναι δασόβιος και επαινεί τη δασόβια ζωή, είναι καταναλωτής προσφερόμενης τροφής και... κ.λπ... φορείς χιτώνες από κουρέλια και... φορείς τρεις χιτώνες και... έχεις λίγες επιθυμίες και... είσαι ικανοποιημένος και... είσαι απομονωμένος και... είσαι χωρίς συναναστροφές και... καταβάλλει έντονη ενεργητικότητα και επαινεί τη διέγερση της ενεργητικότητας, αυτόν οι πρεσβύτεροι μοναχοί τον προσκαλούν σε κάθισμα: έλα, μοναχέ, ποιο είναι το όνομα αυτού του μοναχού; Καλός πράγματι αυτός ο μοναχός, πρόθυμος να εξασκηθεί πράγματι αυτός ο μοναχός· έλα, μοναχέ, κάθισε σε αυτό το κάθισμα". Αυτοί ακολουθούν για εκείνο τον σκοπό· αυτό είναι για αυτούς για πολύ καιρό προς ευημερία και ευτυχία.
«Τώρα όμως, Κάσσαπα, οι πρεσβύτεροι μοναχοί ούτε είναι δασόβιοι ούτε επαινούν τη δασόβια ζωή, ούτε είναι καταναλωτές προσφερόμενης τροφής ούτε επαινούν την κατανάλωση προσφερόμενης τροφής, ούτε φορούν χιτώνες από κουρέλια ούτε επαινούν το να φορεί κανείς χιτώνες από κουρέλια, ούτε φορούν τρεις χιτώνες ούτε επαινούν το να φορεί κανείς τρεις χιτώνες, ούτε έχουν λίγες επιθυμίες ούτε επαινούν την ολιγάρκεια, ούτε είναι ικανοποιημένοι ούτε επαινούν την ικανοποίηση, ούτε είναι απομονωμένοι ούτε επαινούν την αποστασιοποίηση, ούτε είναι χωρίς συναναστροφές ούτε επαινούν την απομόνωση από την κοινωνία, ούτε καταβάλλουν έντονη ενεργητικότητα ούτε επαινούν τη διέγερση της ενεργητικότητας.
«Εκεί όποιος μοναχός είναι γνωστός, ένδοξος, αποδέκτης χιτώνων, προσφερόμενης τροφής, καταλύματος και αναγκαίων φαρμάκων για ασθενείς, αυτόν οι πρεσβύτεροι μοναχοί τον προσκαλούν σε κάθισμα: "Έλα, μοναχέ, ποιο είναι το όνομα αυτού του μοναχού; Καλός πράγματι αυτός ο μοναχός, αγαπά τους συντρόφους στην άγια ζωή πράγματι αυτός ο μοναχός· έλα, μοναχέ, κάθισε σε αυτό το κάθισμα"».
«Εκεί, Κάσσαπα, στους νέους μοναχούς ερχόταν η σκέψη: "Όποιος λοιπόν είναι μοναχός γνωστός, ένδοξος, αποδέκτης χιτώνων, προσφερόμενης τροφής, καταλύματος και αναγκαίων φαρμάκων για ασθενείς, αυτόν οι πρεσβύτεροι μοναχοί προσκαλούν σε κάθισμα: 'Έλα, μοναχέ, ποιο είναι το όνομα αυτού του μοναχού; Καλός πράγματι αυτός ο μοναχός, αγαπά πράγματι τους συντρόφους στην άγια ζωή αυτός ο μοναχός· έλα, μοναχέ, κάθισε σε αυτό το κάθισμα". Αυτοί ακολουθούν για εκείνο τον σκοπό. Αυτό είναι για αυτούς για πολύ καιρό προς βλάβη και οδύνη. Αυτό λοιπόν, Κάσσαπα, κάποιος μιλώντας σωστά θα έλεγε: "Οι ασκούμενοι στην άγια ζωή ταλαιπωρούνται από τη συμφορά για τους συνασκητές, οι ασκούμενοι στην άγια ζωή επιδιώκουν υπερβολικά με την υπερβολική επιδίωξη των συνασκητών", τώρα αυτό, Κάσσαπα, κάποιος μιλώντας σωστά θα έλεγε: "Οι ασκούμενοι στην άγια ζωή ταλαιπωρούνται από τη συμφορά για τους συνασκητές, οι ασκούμενοι στην άγια ζωή επιδιώκουν υπερβολικά με την υπερβολική επιδίωξη των συνασκητών"». Όγδοη.