1.
Η ομιλία για τη φύση του γήρατος
511.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο Ανατολικό Μοναστήρι, στο μέγαρο της μητέρας του Μιγκάρα.
Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος, την απογευματινή περίοδο της ημέρας, αφού βγήκε από την απομόνωση, καθόταν στον απογευματινό ήλιο στεγνώνοντας την πλάτη του.
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα πήγε προς τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και τρίβοντας τα μέλη του Ευλογημένου με την παλάμη, είπε στον Ευλογημένο: «Θαυμαστό, Σεβάσμιε Κύριε, εκπληκτικό, Σεβάσμιε Κύριε! Τώρα πια, σεβάσμιε κύριε, το χρώμα του δέρματος του Ευλογημένου δεν είναι τόσο αγνό και λαμπερό, και τα μέλη είναι χαλαρά, όλα γεμάτα ρυτίδες, και το σώμα έχει κλίση προς τα εμπρός, και φαίνεται μεταβολή των ικανοτήτων - της οφθαλμικής ικανότητας, της ωτικής ικανότητας, της ρινικής ικανότητας, της γλωσσικής ικανότητας, της σωματικής ικανότητας».
«Έτσι πράγματι είναι αυτό, Άναντα - στη νεότητα υπάρχει η φύση του γήρατος, στην υγεία η φύση της ασθένειας, στη ζωή η φύση του θανάτου. Το χρώμα του δέρματος δεν είναι πια τόσο αγνό και λαμπερό, και τα μέλη είναι χαλαρά, όλα γεμάτα ρυτίδες, και το σώμα έχει κλίση προς τα εμπρός, και φαίνεται μεταβολή των ικανοτήτων - της οφθαλμικής ικανότητας, της ωτικής ικανότητας, της ρινικής ικανότητας, της γλωσσικής ικανότητας, της σωματικής ικανότητας».
Αυτά είπε ο Ευλογημένος. Αφού είπε αυτά, ο Καλότυχος, ο Διδάσκαλος, είπε επιπλέον αυτό:
τόσο ευχάριστο ομοίωμα, από το γήρας συνθλίβεται.
τίποτε δεν αποφεύγει, τα πάντα συνθλίβει». Πρώτο.