2.
Η δεύτερη ομιλία για τον Ούγκα
22.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στους Βατζτζί, στο Χατθιγκάμα.
Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς:
«Να θεωρείτε, μοναχοί, τον Ούγκα, τον οικοδεσπότη από το Χατθιγκάμα, ως προικισμένο με οκτώ θαυμαστές και εκπληκτικές ιδιότητες».
Αυτά είπε ο Ευλογημένος.
Αφού είπε αυτά, ο Καλότυχος σηκώθηκε από τη θέση του και μπήκε στο μοναστήρι.
Τότε κάποιος μοναχός, αφού ντύθηκε το πρωί και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, πήγε στην κατοικία του Ούγκα, του οικοδεσπότη από το Χατθιγκάμα· αφού έφτασε, κάθισε στο προετοιμασμένο κάθισμα. Τότε ο Ούγκα, ο οικοδεσπότης από το Χατθιγκάμα, πήγε εκεί όπου ήταν εκείνος ο μοναχός· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό σε εκείνον τον μοναχό και κάθισε στο πλάι. Στον Ούγκα, τον οικοδεσπότη από το Χατθιγκάμα, που καθόταν στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε αυτό: «Εσύ, οικοδεσπότη, περιγράφηκες από τον Ευλογημένο ως προικισμένος με οκτώ θαυμαστές και εκπληκτικές ιδιότητες. Ποιες είναι αυτές, οικοδεσπότη, οι οκτώ θαυμαστές και εκπληκτικές ιδιότητες, με τις οποίες εσύ προικισμένος περιγράφηκες από τον Ευλογημένο;»
«Όχι, σεβάσμιε κύριε, δεν γνωρίζω - με ποιες οκτώ θαυμαστές και εκπληκτικές ιδιότητες προικισμένος περιγράφηκα από τον Ευλογημένο. Αλλά, σεβάσμιε κύριε, οι οκτώ θαυμαστές και εκπληκτικές ιδιότητες που υπάρχουν σε μένα, άκουσέ τες, πρόσεχε καλά· θα μιλήσω». «Ναι, οικοδεσπότη», απάντησε εκείνος ο μοναχός στον Ούγκα, τον οικοδεσπότη από το Χατθιγκάμα. Ο Ούγκα, ο οικοδεσπότης από το Χατθιγκάμα, είπε αυτό: «Όταν εγώ, σεβάσμιε κύριε, περιφερόμενος στο Ναγκαβάνα, είδα τον Ευλογημένο για πρώτη φορά από μακριά· μόλις τον είδα, σεβάσμιε κύριε, η συνείδησή μου γαλήνεψε προς τον Ευλογημένο, και η μέθη από το αλκοόλ εγκαταλείφθηκε. Αυτή, σεβάσμιε κύριε, είναι η πρώτη θαυμαστή και εκπληκτική ιδιότητα που υπάρχει σε μένα.
«Έτσι εγώ, σεβάσμιε κύριε, με γαλήνια συνείδηση υπηρέτησα τον Ευλογημένο. Σε μένα ο Ευλογημένος έκανε μια σταδιακή ομιλία, δηλαδή - ομιλία για τη δωρεά, ομιλία για την ηθική, ομιλία για τον ευδαιμονικό κόσμο· φανέρωσε τον κίνδυνο, την ευτέλεια και τη μόλυνση των ηδονών, και το όφελος της απάρνησης. Όταν ο Ευλογημένος κατάλαβε ότι είχα εύκαμπτη συνείδηση, μαλακή συνείδηση, συνείδηση απαλλαγμένη από νοητικά εμπόδια, ανυψωμένη συνείδηση, γαλήνια συνείδηση, τότε φανέρωσε τη διδαχή της Διδασκαλίας που είναι ιδιαίτερη στους Βούδες - τον υπαρξιακό πόνο, την προέλευση, την παύση, την οδό. Όπως ακριβώς ένα καθαρό ύφασμα, απαλλαγμένο από κηλίδες, θα δεχόταν τέλεια τη βαφή· ακριβώς έτσι, σε μένα, σε εκείνο ακριβώς το κάθισμα, εγέρθηκε ο οφθαλμός της Διδασκαλίας, χωρίς σκόνη, χωρίς ρύπο - «ό,τι έχει τη φύση της έγερσης, όλο αυτό έχει τη φύση της παύσης». Έτσι εγώ, σεβάσμιε κύριε, έχοντας δει τη Διδασκαλία, έχοντας επιτύχει τη Διδασκαλία, έχοντας κατανοήσει τη Διδασκαλία, έχοντας βυθιστεί στη Διδασκαλία, έχοντας διαβεί τη σκεπτικιστική αμφιβολία, έχοντας απαλλαγεί από τη σύγχυση, έχοντας επιτύχει αυτοπεποίθηση, μη εξαρτώμενος από άλλους στη διδαχή του Δασκάλου, εκεί ακριβώς κατέφυγα στον Βούδα και στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα ως καταφύγιο, και ανέλαβα τους κανόνες εξάσκησης με πέμπτη την άγια ζωή. Αυτή, σεβάσμιε κύριε, είναι η δεύτερη θαυμαστή και εκπληκτική ιδιότητα που υπάρχει σε μένα.
«Εγώ, σεβάσμιε κύριε, είχα τέσσερις νεαρές συζύγους. Τότε εγώ, σεβάσμιε κύριε, πήγα εκεί όπου ήταν εκείνες οι σύζυγοι· αφού πλησίασα, είπα σε εκείνες τις συζύγους: "Εγώ, αδελφές, έχω αναλάβει τους πέντε κανόνες εξάσκησης με την άγια ζωή ως πέμπτο. Όποια επιθυμεί, ας απολαύσει τα πλούτη εδώ και ας κάνει αξιέπαινες πράξεις, ή ας πάει στις δικές της οικογένειες συγγενών. Ή αν υπάρχει επιθυμία για άνδρα, σε ποιον να σας δώσω;" Όταν αυτό ειπώθηκε, σεβάσμιε κύριε, η μεγαλύτερη σύζυγος μου είπε: "Δώσε με, νεαρέ κύριε, στον άνδρα με το τάδε όνομα". Τότε εγώ, σεβάσμιε κύριε, αφού κάλεσα εκείνον τον άνδρα, αφού έπιασα τη σύζυγο με το αριστερό χέρι και αφού έπιασα τη χρυσή στάμνα με το δεξί χέρι, την παρέδωσα σε εκείνον τον άνδρα. Εγώ όμως, σεβάσμιε κύριε, εγκαταλείποντας τη νεαρή σύζυγο, δεν γνωρίζω άμεσα καμία μεταβολή της συνείδησης. Αυτό, σεβάσμιε κύριε, είναι το τρίτο θαυμαστό και εκπληκτικό φαινόμενο που υπάρχει σε μένα.
«Υπάρχουν όμως, σεβάσμιε κύριε, πλούτη στην οικογένειά μου. Και αυτά δεν είναι χωρισμένα από τους ηθικούς με καλό χαρακτήρα. Αυτό, σεβάσμιε κύριε, είναι το τέταρτο θαυμαστό και εκπληκτικό φαινόμενο που υπάρχει σε μένα.
«Όποιον μοναχό, σεβάσμιε κύριε, υπηρετώ· τον υπηρετώ προσεκτικά, όχι απρόσεκτα. Αν εκείνος ο σεβάσμιος μου διδάσκει τη Διδασκαλία· ακούω προσεκτικά, όχι απρόσεκτα. Αν εκείνος ο σεβάσμιος δεν μου διδάσκει τη Διδασκαλία, εγώ του διδάσκω τη Διδασκαλία. Αυτό, σεβάσμιε κύριε, είναι το πέμπτο θαυμαστό και εκπληκτικό φαινόμενο που υπάρχει σε μένα.
«Δεν είναι καταπληκτικό όμως, σεβάσμιε κύριε, ότι όταν η Κοινότητα είναι προσκεκλημένη, θεότητες με πλησιάζουν και μου ανακοινώνουν: "Ο τάδε μοναχός, οικοδεσπότη, είναι απελευθερωμένος και από τις δύο πλευρές, ο τάδε είναι απελευθερωμένος μέσω της σοφίας, ο τάδε είναι μάρτυρας του σώματος, ο τάδε έχει επιτύχει την ορθή άποψη, ο τάδε είναι απελευθερωμένος διά της πίστης, ο τάδε είναι ακόλουθος βασιζόμενος στη Διδασκαλία, ο τάδε είναι ακόλουθος βασιζόμενος στη πίστη, ο τάδε είναι ηθικός και καλού χαρακτήρα, ο τάδε είναι ανήθικος και κακόβουλου χαρακτήρα". Εγώ όμως, σεβάσμιε κύριε, σερβίροντας φαγητό στην Κοινότητα, δεν γνωρίζω άμεσα να εγείρω τέτοια σκέψη: "σε αυτόν δίνω λίγο ή σε αυτόν πολύ". Αλλά εγώ, σεβάσμιε κύριε, δίνω με ίση συνείδηση. Αυτό, σεβάσμιε κύριε, είναι το έκτο θαυμαστό και εκπληκτικό φαινόμενο που υπάρχει σε μένα.
«Δεν είναι καταπληκτικό όμως, σεβάσμιε κύριε, ότι θεότητες με πλησιάζουν και μου ανακοινώνουν: "Η Διδασκαλία, οικοδεσπότη, είναι καλά διδαγμένη από τον Ευλογημένο". Όταν αυτό ειπώθηκε, εγώ, σεβάσμιε κύριε, λέω σε εκείνες τις θεότητες έτσι: "Είτε το λέτε έτσι εσείς οι θεότητες είτε δεν το λέτε, η Διδασκαλία είναι καλά διδαγμένη από τον Ευλογημένο". Εγώ όμως, σεβάσμιε κύριε, δεν γνωρίζω άμεσα καμία ανύψωση της συνείδησης εξαιτίας αυτού - "θεότητες με πλησιάζουν ή εγώ συνομιλώ με θεότητες". Αυτό, σεβάσμιε κύριε, είναι το έβδομο θαυμαστό και εκπληκτικό φαινόμενο που υπάρχει σε μένα.
«Αν όμως εγώ, σεβάσμιε κύριε, πεθάνω πριν από τον Ευλογημένο, δεν θα ήταν καταπληκτικό αν ο Ευλογημένος δήλωνε για μένα έτσι: 'Δεν υπάρχει εκείνος ο νοητικός δεσμός με τον οποίο δεμένος ο Ούγκα, ο οικοδεσπότης από το Χατθιγκάμα, θα επέστρεφε ξανά σε αυτόν τον κόσμο'. Αυτό, σεβάσμιε κύριε, είναι το όγδοο θαυμαστό και εκπληκτικό φαινόμενο που υπάρχει σε μένα. Αυτά, σεβάσμιε κύριε, είναι τα οκτώ θαυμαστά και εκπληκτικά φαινόμενα που υπάρχουν σε μένα. Εγώ όμως δεν γνωρίζω - με ποια οκτώ θαυμαστά και εκπληκτικά φαινόμενα προικισμένος περιγράφηκα από τον Ευλογημένο».
Τότε εκείνος ο μοναχός, αφού πήρε προσφερόμενη τροφή στην κατοικία του Ούγκα, του οικοδεσπότη από το Χατθιγκάμα, σηκώθηκε από τη θέση του και έφυγε. Τότε εκείνος ο μοναχός, μετά το γεύμα, έχοντας επιστρέψει από τη συλλογή τροφής, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός ανέφερε στον Ευλογημένο όλη τη συνομιλία που είχε με τον Ούγκα, τον οικοδεσπότη από το Χατθιγκάμα.
«Καλώς, καλώς, μοναχέ! Όπως ο Ούγκα, ο οικοδεσπότης από το Χατθιγκάμα, απαντώντας ορθά θα απαντούσε, με αυτές ακριβώς τις οκτώ θαυμαστές και εκπληκτικές ιδιότητες προικισμένος ο Ούγκα, ο οικοδεσπότης από το Χατθιγκάμα, περιγράφηκε από μένα. Με αυτές όμως τις οκτώ θαυμαστές και εκπληκτικές ιδιότητες προικισμένο τον Ούγκα, τον οικοδεσπότη από το Χατθιγκάμα, να τον θυμάσαι, μοναχέ». Δεύτερο.