10.
Η δεύτερη ομιλία για το βουνό
83.
Διέμενε στη Σαβάτθι... κ.λπ...
«Όπως, μοναχοί, τα Ιμαλάια, ο βασιλιάς των βουνών, θα οδηγούνταν σε πλήρη εξάλειψη και εξάντληση, εκτός από επτά πέτρινα χαλίκια σε μέγεθος σπόρου σιναπιού.
Τι νομίζετε, μοναχοί, ποιο άραγε είναι περισσότερο, αυτό που έχει εξαντληθεί και καταναλωθεί από τα Ιμαλάια, τον βασιλιά των βουνών, ή τα επτά πέτρινα χαλίκια σε μέγεθος σπόρου σιναπιού που απέμειναν;»
«Αυτό ακριβώς, σεβάσμιε κύριε, είναι περισσότερο από τα Ιμαλάια, τον βασιλιά των βουνών, δηλαδή αυτό που έχει εξαντληθεί και καταναλωθεί· ασήμαντα είναι τα επτά πέτρινα χαλίκια σε μέγεθος σπόρου σιναπιού που απέμειναν. Σε σύγκριση με αυτό που έχει εξαντληθεί και καταναλωθεί από τα Ιμαλάια, τον βασιλιά των βουνών, τα επτά πέτρινα χαλίκια σε μέγεθος σπόρου σιναπιού που απέμειναν δεν φτάνουν ούτε σε ένα εκατοστό κλάσμα, δεν φτάνουν ούτε σε ένα χιλιοστό κλάσμα, δεν φτάνουν ούτε σε ένα εκατομμυριοστό κλάσμα».
«Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, για τον ευγενή μαθητή, το άτομο τέλειο στην ορθή άποψη, αυτόν που έχει πλήρως συνειδητοποιήσει, αυτό ακριβώς είναι περισσότερο το σύνολο του υπαρξιακού πόνου, δηλαδή αυτό που έχει εξαντληθεί και καταναλωθεί· ασήμαντο είναι αυτό που απομένει. Σε σύγκριση με το προηγούμενο σύνολο του υπαρξιακού πόνου που έχει εξαντληθεί και καταναλωθεί, δεν φτάνει ούτε σε ένα εκατοστό κλάσμα, δεν φτάνει ούτε σε ένα χιλιοστό κλάσμα, δεν φτάνει ούτε σε ένα εκατομμυριοστό κλάσμα, δηλαδή το να έχει κανείς επτά επαναγεννήσεις το μέγιστον. Τόσο μεγάλης σημασίας, μοναχοί, είναι η πλήρης κατανόηση της διδασκαλίας· τόσο μεγάλης σημασίας είναι η απόκτηση του οφθαλμού της διδασκαλίας». Δέκατη.