3.
Η δεύτερη ομιλία για τη μη παρακμή
33.
«Αυτή τη νύχτα, μοναχοί, κάποια θεότητα, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το άλσος του Τζέτα, πλησίασε εμένα·
αφού πλησίασε, μου απέδωσε σεβασμό και στάθηκε στο πλάι.
Στεκόμενη στο πλάι, μοναχοί, εκείνη η θεότητα μου είπε:
'Αυτά τα έξι φαινόμενα, σεβάσμιε κύριε, οδηγούν στη μη παρακμή ενός μοναχού.
Ποια έξι;
Σεβασμός προς τον Διδάσκαλο, σεβασμός προς τη Διδασκαλία, σεβασμός προς την Κοινότητα, σεβασμός προς την εξάσκηση, σεβασμός προς την ντροπή, σεβασμός προς τον ηθικό φόβο -
αυτά λοιπόν, σεβάσμιε κύριε, είναι τα έξι φαινόμενα που οδηγούν στη μη παρακμή ενός μοναχού'.
Αυτά είπε, μοναχοί, εκείνη η θεότητα.
Αφού είπε αυτά, μου απέδωσε σεβασμό, με περιήλθε κρατώντας με στα δεξιά του και εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί».
προικισμένος με ντροπή και ηθικό φόβο, με σεβασμό και ευλάβεια·
είναι ανίκανος για παρακμή, βρίσκεται κοντά στο Νιμπάνα». Τρίτη.