5.
Η δεύτερη ομιλία για την παγίδα του Μάρα
141.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Μπαρανασί, στο Ισιπατάνα, στο πάρκο των ελαφιών.
Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς:
«Μοναχοί».
«Σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο.
Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Είμαι ελεύθερος, μοναχοί, από όλες τις θηλιές, όσες είναι θεϊκές και όσες ανθρώπινες. Και εσείς, μοναχοί, είστε ελεύθεροι από όλες τις θηλιές, όσες είναι θεϊκές και όσες ανθρώπινες. Περιπλανηθείτε, μοναχοί, για την ευημερία του πλήθους, για την ευτυχία του πλήθους, από συμπόνια για τον κόσμο, για το όφελος, την ευημερία και την ευτυχία θεών και ανθρώπων. Μην πηγαίνετε δύο μαζί. Διδάξτε, μοναχοί, τη Διδασκαλία που είναι καλή στην αρχή, καλή στη μέση, καλή στο τέλος, με νόημα και φρασεολογία, και φανερώστε την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή. Υπάρχουν όντα με λίγη σκόνη στα μάτια τους· παρακμάζουν επειδή δεν ακούν τη Διδασκαλία. Θα υπάρξουν αυτοί που θα κατανοήσουν τη Διδασκαλία. Κι εγώ, μοναχοί, θα πλησιάσω το χωριό Σενάνι κοντά στην Ουρουβέλα για να διδάξω τη Διδασκαλία». Τότε ο Μάρα ο Κακός πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
είσαι δεμένος με τα μεγάλα δεσμά, δεν θα ξεφύγεις από μένα, ασκητή».
είμαι ελεύθερος από τα μεγάλα δεσμά, έχεις νικηθεί εσύ, θανατοφόρε».
Τότε ο Μάρα ο Κακός... κ.λπ... εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.