4.
Η ομιλία Ντουτιγιαανίτστσα
46.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Η ύλη, μοναχοί, είναι παροδική.
Ό,τι είναι παροδικό, αυτό είναι οδυνηρό·
ό,τι είναι οδυνηρό, αυτό είναι μη-εαυτός·
ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία.
Το αίσθημα είναι παροδικό...
η αντίληψη είναι παροδική...
οι δραστηριότητες είναι παροδικές...
η συνείδηση είναι παροδική.
Ό,τι είναι παροδικό, αυτό είναι οδυνηρό·
ό,τι είναι οδυνηρό, αυτό είναι μη-εαυτός·
ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία».
«Σε αυτόν που βλέπει έτσι αυτό όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία, οι απόψεις για το παρελθόν δεν υπάρχουν. Όταν δεν υπάρχουν απόψεις για το παρελθόν, οι απόψεις για το μέλλον δεν υπάρχουν. Όταν δεν υπάρχουν απόψεις για το μέλλον, η σθεναρή προσκόλληση δεν υπάρχει. Όταν δεν υπάρχει σθεναρή προσκόλληση, στην ύλη... στο αίσθημα... στην αντίληψη... στις δραστηριότητες... στη συνείδηση, η συνείδηση απαλλάσσεται από το πάθος, απελευθερώνεται από τις νοητικές διαφθορές μέσω της μη προσκόλλησης. Λόγω της απελευθέρωσης είναι σταθερός. Λόγω της σταθερότητας είναι ικανοποιημένος. Λόγω της ικανοποίησης δεν ταράζεται. Μη ταραζόμενος επιτυγχάνει το τελικό Νιμπάνα μέσα του. Κατανοεί: 'η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'». Τέταρτο.