6.
Η δεύτερη ομιλία για το αν δεν υπήρχε απόλαυση
18.
«Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε απόλαυση των υλικών μορφών, τα όντα δεν θα προσκολλούνταν στις υλικές μορφές.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει απόλαυση των υλικών μορφών, για αυτό τα όντα προσκολλώνται στις υλικές μορφές.
Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε κίνδυνος των υλικών μορφών, τα όντα δεν θα αποστρέφονταν από τις υλικές μορφές.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει κίνδυνος των υλικών μορφών, για αυτό τα όντα αποστρέφονται από τις υλικές μορφές.
Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε διαφυγή από τις υλικές μορφές, τα όντα δεν θα διέφευγαν από τις υλικές μορφές.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει διαφυγή από τις υλικές μορφές, για αυτό τα όντα διαφεύγουν από τις υλικές μορφές.
Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε των ήχων...
των οσμών...
των γεύσεων...
των απτών αντικειμένων...
απόλαυση των νοητικών φαινομένων, τα όντα δεν θα προσκολλούνταν στα νοητικά φαινόμενα.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει απόλαυση των νοητικών φαινομένων, για αυτό τα όντα προσκολλώνται στα νοητικά φαινόμενα.
Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε κίνδυνος των νοητικών φαινομένων, τα όντα δεν θα αποστρέφονταν από τα νοητικά φαινόμενα.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει κίνδυνος των νοητικών φαινομένων, για αυτό τα όντα αποστρέφονται από τα νοητικά φαινόμενα.
Αν, μοναχοί, δεν υπήρχε διαφυγή από τα νοητικά φαινόμενα, τα όντα δεν θα διέφευγαν από τα νοητικά φαινόμενα.
Επειδή όμως, μοναχοί, υπάρχει διαφυγή από τα νοητικά φαινόμενα, για αυτό τα όντα διαφεύγουν από τα νοητικά φαινόμενα.
«Όσο καιρό, μοναχοί, τα όντα δεν γνώρισαν άμεσα όπως πραγματικά είναι αυτών των έξι εξωτερικών αισθητήριων βάσεων την απόλαυση ως απόλαυση και τον κίνδυνο ως κίνδυνο και τη διαφυγή ως διαφυγή, τόσο καιρό, μοναχοί, τα όντα από τον κόσμο μαζί με τους θεούς, μαζί με τον Μάρα, μαζί με τους Βράχμα, από τη γενιά μαζί με τους ασκητές και βραχμάνους, μαζί με θεούς και ανθρώπους, δεν διέμεναν απαλλαγμένα, αποδεσμευμένα, ελεύθερα, με έναν νου χωρίς φραγμούς. Όταν όμως, μοναχοί, τα όντα γνώρισαν άμεσα όπως πραγματικά είναι αυτών των έξι εξωτερικών αισθητήριων βάσεων την απόλαυση ως απόλαυση και τον κίνδυνο ως κίνδυνο και τη διαφυγή ως διαφυγή, τότε, μοναχοί, τα όντα από τον κόσμο μαζί με τους θεούς, μαζί με τον Μάρα, μαζί με τους Βράχμα, από τη γενιά μαζί με τους ασκητές και βραχμάνους, μαζί με θεούς και ανθρώπους, διαμένουν απαλλαγμένα, αποδεσμευμένα, ελεύθερα, με έναν νου χωρίς φραγμούς». Έκτο.