4.
Η δεύτερη ομιλία για την ευχαρίστηση στην ύλη
137.
«Οι θεοί και οι άνθρωποι, μοναχοί, απολαμβάνουν τις υλικές μορφές, τέρπονται με τις υλικές μορφές, χαίρονται με τις υλικές μορφές.
Λόγω της μεταβολής, της φθίσης και της παύσης των υλικών μορφών, οι θεοί και οι άνθρωποι, μοναχοί, διαμένουν δυστυχισμένοι.
Απολαμβάνουν τους ήχους...
απολαμβάνουν τις οσμές...
απολαμβάνουν τις γεύσεις...
απολαμβάνουν τα απτά αντικείμενα...
οι θεοί και οι άνθρωποι, μοναχοί, απολαμβάνουν τα νοητικά φαινόμενα, τέρπονται με τα νοητικά φαινόμενα, χαίρονται με τα νοητικά φαινόμενα.
Λόγω της μεταβολής, της φθίσης και της παύσης των νοητικών φαινομένων, οι θεοί και οι άνθρωποι, μοναχοί, διαμένουν δυστυχισμένοι.
Ο Τατχάγκατα όμως, μοναχοί, ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος, έχοντας κατανοήσει όπως πραγματικά είναι την προέλευση και την πάροδο και την απόλαυση και τον κίνδυνο και τη διαφυγή από τις υλικές μορφές, δεν απολαμβάνει τις υλικές μορφές, δεν τέρπεται με τις υλικές μορφές, δεν χαίρεται με τις υλικές μορφές.
Λόγω της μεταβολής, της φθίσης και της παύσης των υλικών μορφών, ο Τατχάγκατα, μοναχοί, διαμένει ευτυχισμένος.
Των ήχων...
των οσμών...
των γεύσεων...
των απτών αντικειμένων...
έχοντας κατανοήσει όπως πραγματικά είναι την προέλευση και την πάροδο και την απόλαυση και τον κίνδυνο και τη διαφυγή από τα νοητικά φαινόμενα, δεν απολαμβάνει τα νοητικά φαινόμενα, δεν τέρπεται με τα νοητικά φαινόμενα, δεν χαίρεται με τα νοητικά φαινόμενα.
Λόγω της μεταβολής, της φθίσης και της παύσης των νοητικών φαινομένων, ο Τατχάγκατα, μοναχοί, διαμένει ευτυχισμένος».
Τέταρτο.