10.
Η δεύτερη ομιλία για τον Ντάμπα
80.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς:
«Μοναχοί».
«Σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο.
Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Καθώς το σώμα του Ντάμπα, γιου των Μάλλα, μοναχοί, που είχε ανέβει στον αέρα, είχε καθίσει με διασταυρωμένα πόδια στον ουρανό, στο μεσουράνημα, είχε επιτύχει το θερμό στοιχείο, είχε αναδυθεί και είχε επιτύχει το τελικό Νιμπάνα, καιγόταν και φλεγόταν, ούτε στάχτη εμφανίστηκε ούτε αιθάλη. Όπως ακριβώς όταν καίγεται και φλέγεται βουτυρέλαιο ή λάδι, ούτε στάχτη εμφανίζεται ούτε αιθάλη· ακριβώς έτσι, μοναχοί, καθώς το σώμα του Ντάμπα, γιου των Μάλλα, που είχε ανέβει στον αέρα, είχε καθίσει με διασταυρωμένα πόδια στον ουρανό, στο μεσουράνημα, είχε επιτύχει το θερμό στοιχείο, είχε αναδυθεί και είχε επιτύχει το τελικό Νιμπάνα, καιγόταν και φλεγόταν, ούτε στάχτη εμφανίστηκε ούτε αιθάλη».
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
που σταδιακά κατασιγάστηκε, ο προορισμός δεν γνωρίζεται.
δεν υπάρχει τρόπος να περιγραφεί ο προορισμός, για αυτούς που έφτασαν στην ακλόνητη ευτυχία». Δέκατη.