7.
Η δεύτερη ομιλία για κάποιον μοναχό
7.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
Τότε κάποιος μοναχός πλησίασε τον Ευλογημένο... κ.λπ...
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«'Απομάκρυνση του πάθους, απομάκρυνση του μίσους, απομάκρυνση της αυταπάτης', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Τίνος άραγε είναι αυτή η ονομασία, σεβάσμιε κύριε - 'απομάκρυνση του πάθους, απομάκρυνση του μίσους, απομάκρυνση της αυταπάτης';» «Του στοιχείου του Νιμπάνα πράγματι είναι αυτή η ονομασία, μοναχέ - 'απομάκρυνση του πάθους, απομάκρυνση του μίσους, απομάκρυνση της αυταπάτης'. Η εξάλειψη των νοητικών διαφθορών ονομάζεται με αυτό».
Όταν αυτό ειπώθηκε, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «'Αθάνατο, αθάνατο', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Ποιο άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι το αθάνατο, ποια η οδός που οδηγεί στο αθάνατο;» «Αυτή, μοναχέ, που είναι η εξάλειψη του πάθους, η εξάλειψη του μίσους, η εξάλειψη της αυταπάτης - αυτό ονομάζεται αθάνατο. Αυτή ακριβώς η ευγενής οκταμελής οδός είναι η οδός που οδηγεί στο αθάνατο, δηλαδή - ορθή άποψη... κ.λπ... ορθή αυτοσυγκέντρωση». Έβδομη.