2.
Η δεύτερη ομιλία για αυτό που έχει τη φύση της έγερσης
127.
Κάποτε ο σεβάσμιος Σαριπούττα και ο σεβάσμιος Μαχακόττχικα διέμεναν στη Μπαρανασί, στο Ισιπατάνα, στο πάρκο των ελαφιών.
Τότε ο σεβάσμιος Μαχακόττχικα, την απογευματινή περίοδο της ημέρας, αφού βγήκε από την απομόνωση... κ.λπ...
Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Μαχακόττχικα είπε στον σεβάσμιο Σαριπούττα:
«'Άγνοια, άγνοια', φίλε Σαριπούττα, λέγεται.
Ποια άραγε, φίλε, είναι η άγνοια, και σε ποιο βαθμό κάποιος είναι κατεχόμενος από άγνοια;»
«Εδώ, φίλε, ο αδαής κοινός άνθρωπος δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι την ύλη που έχει τη φύση της έγερσης ως 'η ύλη έχει τη φύση της έγερσης'· δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι την ύλη που έχει τη φύση της παρακμής... κ.λπ... δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι την ύλη που έχει τη φύση της έγερσης και της παρακμής ως 'η ύλη έχει τη φύση της έγερσης και της παρακμής'. Το αίσθημα που έχει τη φύση της έγερσης... κ.λπ... το αίσθημα που έχει τη φύση της παρακμής... κ.λπ... δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι το αίσθημα που έχει τη φύση της έγερσης και της παρακμής ως 'το αίσθημα έχει τη φύση της έγερσης και της παρακμής'. Την αντίληψη που έχει τη φύση της έγερσης... κ.λπ... τις δραστηριότητες που έχουν τη φύση της έγερσης... κ.λπ... τις δραστηριότητες που έχουν τη φύση της παρακμής... κ.λπ... δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι τις δραστηριότητες που έχουν τη φύση της έγερσης και της παρακμής ως 'οι δραστηριότητες έχουν τη φύση της έγερσης και της παρακμής'. Τη συνείδηση που έχει τη φύση της έγερσης... κ.λπ... δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι τη συνείδηση που έχει τη φύση της έγερσης και της παρακμής ως 'η συνείδηση έχει τη φύση της έγερσης και της παρακμής'. Αυτή ονομάζεται, φίλε, άγνοια· και σε αυτό το βαθμό κάποιος είναι κατεχόμενος από άγνοια.» Δεύτερο.