7.
Η πρώτη ομιλία για τον κατάλληλο χρόνο
27.
Τότε κάποιος μοναχός πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«Πόσες, σεβάσμιε κύριε, είναι οι κατάλληλες περίοδοι για να πλησιάσει κάποιος έναν μοναχό που αναπτύσσει τον νου για να τον δει;»
«Αυτές οι έξι, μοναχέ, είναι οι κατάλληλες περίοδοι για να πλησιάσει κάποιος έναν μοναχό που αναπτύσσει τον νου για να τον δει».
«Ποιες έξι; Εδώ, μοναχέ, όταν ένας μοναχός διαμένει με νου κατακλυσμένο από το ηδονικό πάθος, κυριευμένο από το ηδονικό πάθος, και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι τη διαφυγή από το ηδονικό πάθος που έχει εγερθεί, εκείνη την περίοδο, αφού πλησιάσει έναν μοναχό που αναπτύσσει τον νου, πρέπει να του πει έτσι: 'Εγώ, φίλε, διαμένω με νου κατακλυσμένο από το ηδονικό πάθος, κυριευμένο από το ηδονικό πάθος, και δεν κατανοώ όπως πραγματικά είναι τη διαφυγή από το ηδονικό πάθος που έχει εγερθεί. Καλώς πράγματι, ας μου διδάξει ο σεβάσμιος τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη του ηδονικού πάθους'. Σε αυτόν ο μοναχός που αναπτύσσει τον νου διδάσκει τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη του ηδονικού πάθους. Αυτή, μοναχέ, είναι η πρώτη κατάλληλη περίοδος για να πλησιάσει κάποιος έναν μοναχό που αναπτύσσει τον νου για να τον δει.
«Επιπλέον, μοναχέ, όταν ένας μοναχός διαμένει με νου κατακλυσμένο από τον θυμό, κυριευμένο από τον θυμό, και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι τη διαφυγή από τον θυμό που έχει εγερθεί, εκείνη την περίοδο, αφού πλησιάσει έναν μοναχό που αναπτύσσει τον νου, πρέπει να του πει έτσι: 'Εγώ, φίλε, διαμένω με νου κατακλυσμένο από τον θυμό, κυριευμένο από τον θυμό, και δεν κατανοώ όπως πραγματικά είναι τη διαφυγή από τον θυμό που έχει εγερθεί. Καλώς πράγματι, ας μου διδάξει ο σεβάσμιος τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη του θυμού'. Σε αυτόν ο μοναχός που αναπτύσσει τον νου διδάσκει τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη του θυμού. Αυτή, μοναχέ, είναι η δεύτερη κατάλληλη περίοδος για να πλησιάσει κάποιος έναν μοναχό που αναπτύσσει τον νου για να τον δει.
«Επιπλέον, μοναχέ, όταν ένας μοναχός διαμένει με νου κατακλυσμένο από τη νωθρότητα και υπνηλία, κυριευμένο από τη νωθρότητα και υπνηλία, και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι τη διαφυγή από τη νωθρότητα και υπνηλία που έχει εγερθεί, εκείνη την περίοδο, αφού πλησιάσει έναν μοναχό που αναπτύσσει τον νου, πρέπει να του πει έτσι: 'Εγώ, φίλε, διαμένω με νου κατακλυσμένο από τη νωθρότητα και υπνηλία, κυριευμένο από τη νωθρότητα και υπνηλία, και δεν κατανοώ όπως πραγματικά είναι τη διαφυγή από τη νωθρότητα και υπνηλία που έχει εγερθεί. Καλώς πράγματι, ας μου διδάξει ο σεβάσμιος τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της νωθρότητας και υπνηλίας'. Σε αυτόν ο μοναχός που αναπτύσσει τον νου διδάσκει τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της νωθρότητας και υπνηλίας. Αυτή, μοναχέ, είναι η τρίτη κατάλληλη περίοδος για να πλησιάσει κάποιος έναν μοναχό που αναπτύσσει τον νου για να τον δει.
«Επιπλέον, μοναχέ, όταν ένας μοναχός διαμένει με νου κατακλυσμένο από την ανησυχία και τύψη, κυριευμένο από την ανησυχία και τύψη, και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι τη διαφυγή από την ανησυχία και τύψη που έχει εγερθεί, εκείνη την περίοδο, αφού πλησιάσει έναν μοναχό που αναπτύσσει τον νου, πρέπει να του πει έτσι: 'Εγώ, φίλε, διαμένω με νου κατακλυσμένο από την ανησυχία και τύψη, κυριευμένο από την ανησυχία και τύψη, και δεν κατανοώ όπως πραγματικά είναι τη διαφυγή από την ανησυχία και τύψη που έχει εγερθεί. Καλώς πράγματι, ας μου διδάξει ο σεβάσμιος τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της ανησυχίας και τύψης'. Σε αυτόν ο μοναχός που αναπτύσσει τον νου διδάσκει τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της ανησυχίας και τύψης. Αυτή, μοναχέ, είναι η τέταρτη κατάλληλη περίοδος για να πλησιάσει κάποιος έναν μοναχό που αναπτύσσει τον νου για να τον δει.
«Επιπλέον, μοναχέ, όταν ένας μοναχός διαμένει με νου κατακλυσμένο από τη σκεπτικιστική αμφιβολία, κυριευμένο από τη σκεπτικιστική αμφιβολία, και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι τη διαφυγή από τη σκεπτικιστική αμφιβολία που έχει εγερθεί, εκείνη την περίοδο, αφού πλησιάσει έναν μοναχό που αναπτύσσει τον νου, πρέπει να του πει έτσι: 'Εγώ, φίλε, διαμένω με νου κατακλυσμένο από τη σκεπτικιστική αμφιβολία, κυριευμένο από τη σκεπτικιστική αμφιβολία, και δεν κατανοώ όπως πραγματικά είναι τη διαφυγή από τη σκεπτικιστική αμφιβολία που έχει εγερθεί. Καλώς πράγματι, ας μου διδάξει ο σεβάσμιος τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της σκεπτικιστικής αμφιβολίας'. Σε αυτόν ο μοναχός που αναπτύσσει τον νου διδάσκει τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της σκεπτικιστικής αμφιβολίας. Αυτή, μοναχέ, είναι η πέμπτη κατάλληλη περίοδος για να πλησιάσει κάποιος έναν μοναχό που αναπτύσσει τον νου για να τον δει.
«Επιπλέον, μοναχέ, όταν ένας μοναχός δεν κατανοεί εκείνο το σημάδι, εξαρτώμενο από το οποίο σημάδι, στρέφοντας την προσοχή του σε εκείνο το σημάδι, υπάρχει η εγγύς εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, εκείνη την περίοδο, αφού πλησιάσει τον μοναχό που αναπτύσσει τον νου, πρέπει να του πει έτσι: "Εγώ, φίλε, δεν κατανοώ εκείνο το σημάδι, εξαρτώμενο από το οποίο σημάδι, στρέφοντας την προσοχή του σε εκείνο το σημάδι, υπάρχει η εγγύς εξάλειψη των νοητικών διαφθορών. Καλώς πράγματι, ας μου διδάξει ο σεβάσμιος τη Διδασκαλία για την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών." Σε αυτόν ο μοναχός που αναπτύσσει τον νου διδάσκει τη Διδασκαλία για την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών. Αυτή, μοναχέ, είναι η έκτη κατάλληλη περίοδος για να πλησιάσει κανείς τον μοναχό που αναπτύσσει τον νου για να τον δει. Αυτές λοιπόν, μοναχέ, είναι οι έξι κατάλληλες περίοδοι για να πλησιάσει κανείς τον μοναχό που αναπτύσσει τον νου για να τον δει». Έβδομη.