9.
Η πρώτη ομιλία με την παρομοίωση των χεριών και των ποδιών
236.
«Όταν υπάρχουν χέρια, μοναχοί, το πιάσιμο και το αφήσιμο γίνεται εμφανές·
όταν υπάρχουν πόδια, το προχώρημα και το οπισθοχώρημα γίνεται εμφανές·
όταν υπάρχουν αρθρώσεις, το λύγισμα και το τέντωμα γίνεται εμφανές·
όταν υπάρχει κοιλιά, η πείνα και η δίψα γίνονται εμφανείς.
Ακριβώς έτσι, μοναχοί, όταν υπάρχει το μάτι, με την οφθαλμική επαφή ως συνθήκη εγείρεται εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία... κ.λπ...
όταν υπάρχει η γλώσσα, με τη γλωσσική επαφή ως συνθήκη εγείρεται εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία... κ.λπ...
όταν υπάρχει ο νους, με τη νοητική επαφή ως συνθήκη εγείρεται εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία... κ.λπ...
«Όταν δεν υπάρχουν χέρια, μοναχοί, το πιάσιμο και το αφήσιμο δεν γίνεται εμφανές· όταν δεν υπάρχουν πόδια, το προχώρημα και το οπισθοχώρημα δεν γίνεται εμφανές· όταν δεν υπάρχουν αρθρώσεις, το λύγισμα και το τέντωμα δεν γίνεται εμφανές· όταν δεν υπάρχει κοιλιά, η πείνα και η δίψα δεν γίνονται εμφανείς. Ακριβώς έτσι, μοναχοί, όταν δεν υπάρχει το μάτι, με την οφθαλμική επαφή ως συνθήκη δεν εγείρεται εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία... κ.λπ... όταν δεν υπάρχει η γλώσσα, με τη γλωσσική επαφή ως συνθήκη δεν εγείρεται... κ.λπ... όταν δεν υπάρχει ο νους, με τη νοητική επαφή ως συνθήκη δεν εγείρεται εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία». Ένατη.