1.
Η πρώτη ομιλία για πριν από τη φώτιση
13.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Πριν ακόμα, μοναχοί, από την ανώτατη φώτιση, όταν δεν είχα ακόμα αφυπνιστεί πλήρως, όντας ακόμα Μπόντχισαττα, ήρθε αυτή η σκέψη -
'Ποια άραγε είναι η απόλαυση του ματιού, ποιος ο κίνδυνος, ποια η διαφυγή;
Ποια του αυτιού... κ.λπ...
ποια της μύτης...
ποια της γλώσσας...
ποια του σώματος...
ποια είναι η απόλαυση του νου, ποιος ο κίνδυνος, ποια η διαφυγή;'
Σε μένα, μοναχοί, ήρθε αυτή η σκέψη -
'Η ευτυχία και η ευαρέσκεια που εγείρεται εξαρτώμενη από το μάτι, αυτή είναι η απόλαυση του ματιού.
Το ότι το μάτι είναι παροδικό, οδυνηρό, υποκείμενο σε μεταβολή, αυτός είναι ο κίνδυνος του ματιού.
Όποια είναι η απομάκρυνση της θέλησης και του πάθους για το μάτι, η εγκατάλειψη της θέλησης και του πάθους, αυτή είναι η διαφυγή από το μάτι.
Η ευτυχία και η ευαρέσκεια που εγείρεται εξαρτώμενη από το αυτί... κ.λπ...
η ευτυχία και η ευαρέσκεια που εγείρεται εξαρτώμενη από τη μύτη... κ.λπ...
η ευτυχία και η ευαρέσκεια που εγείρεται εξαρτώμενη από τη γλώσσα, αυτή είναι η απόλαυση της γλώσσας.
Το ότι η γλώσσα είναι παροδική, οδυνηρή, υποκείμενη σε μεταβολή, αυτός είναι ο κίνδυνος της γλώσσας.
Όποια είναι η απομάκρυνση της θέλησης και του πάθους για τη γλώσσα, η εγκατάλειψη της θέλησης και του πάθους, αυτή είναι η διαφυγή από τη γλώσσα.
Η ευτυχία και η ευαρέσκεια που εγείρεται εξαρτώμενη από το σώμα... κ.λπ...
η ευτυχία και η ευαρέσκεια που εγείρεται εξαρτώμενη από τον νου, αυτή είναι η απόλαυση του νου.
Το ότι ο νους είναι παροδικός, οδυνηρός, υποκείμενος σε μεταβολή, αυτός είναι ο κίνδυνος του νου.
Όποια είναι η απομάκρυνση της θέλησης και του πάθους για τον νου, η εγκατάλειψη της θέλησης και του πάθους, αυτή είναι η διαφυγή από τον νου.'»
«Όσο καιρό, μοναχοί, δεν γνώρισα άμεσα όπως πραγματικά είναι αυτών των έξι εσωτερικών αισθητήριων βάσεων έτσι την απόλαυση ως απόλαυση και τον κίνδυνο ως κίνδυνο και τη διαφυγή ως διαφυγή, τόσο καιρό εγώ, μοναχοί, στον κόσμο μαζί με τους θεούς, μαζί με τον Μάρα, μαζί με τους Βράχμα, στη γενιά μαζί με τους ασκητές και βραχμάνους, μαζί με θεούς και ανθρώπους, δεν αναγνώρισα τον εαυτό μου ως αυτόν που έχει αφυπνιστεί πλήρως στην ανυπέρβλητη πλήρη αυτοφώτιση. Όταν όμως, μοναχοί, γνώρισα άμεσα όπως πραγματικά είναι αυτών των έξι εσωτερικών αισθητήριων βάσεων έτσι την απόλαυση ως απόλαυση και τον κίνδυνο ως κίνδυνο και τη διαφυγή ως διαφυγή, τότε εγώ, μοναχοί, στον κόσμο μαζί με τους θεούς, μαζί με τον Μάρα, μαζί με τους Βράχμα, στη γενιά μαζί με τους ασκητές και βραχμάνους, μαζί με θεούς και ανθρώπους, αναγνώρισα τον εαυτό μου ως αυτόν που έχει αφυπνιστεί πλήρως στην ανυπέρβλητη πλήρη αυτοφώτιση. Και η γνώση και η ενόραση εγέρθηκαν σε μένα - 'Ακλόνητη είναι η απελευθέρωσή μου, αυτή είναι η τελευταία γέννηση, δεν υπάρχει πλέον επαναγέννηση'.» Πρώτο.