6.
Η πρώτη ομιλία για τον Ανάταπίντικα
1022.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
Εκείνη την περίοδο ο οικοδεσπότης Ανάθαπίντικα ήταν άρρωστος, ταλαιπωρημένος, βαριά ασθενής.
Τότε ο οικοδεσπότης Ανάθαπίντικα απευθύνθηκε σε κάποιον άνθρωπο:
«Έλα εσύ, άνθρωπε, πήγαινε εκεί όπου είναι ο σεβάσμιος Σαριπούττα·
αφού πας, εκ μέρους μου απόδωσε σεβασμό με το κεφάλι σου στα πόδια του σεβάσμιου Σαριπούττα:
"Ο οικοδεσπότης Ανάθαπίντικα, σεβάσμιε κύριε, είναι άρρωστος, ταλαιπωρημένος, βαριά ασθενής.
Αυτός αποδίδει σεβασμό με το κεφάλι του στα πόδια του σεβάσμιου Σαριπούττα".
Και πες έτσι:
"Καλό θα ήταν, σεβάσμιε κύριε, αν ο σεβάσμιος Σαριπούττα έρθει στην κατοικία του οικοδεσπότη Ανάθαπίντικα από συμπόνια"».
«Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησε εκείνος ο άνθρωπος στον οικοδεσπότη Ανάθαπίντικα και πήγε εκεί όπου ήταν ο σεβάσμιος Σαριπούττα· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον σεβάσμιο Σαριπούττα και κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο άνθρωπος είπε στον σεβάσμιο Σαριπούττα:
«Ο οικοδεσπότης Ανάθαπίντικα, σεβάσμιε κύριε, είναι άρρωστος, ταλαιπωρημένος, βαριά ασθενής. Αυτός αποδίδει σεβασμό με το κεφάλι του στα πόδια του σεβάσμιου Σαριπούττα. Και λέει επίσης: "Καλό θα ήταν, σεβάσμιε κύριε, αν ο σεβάσμιος Σαριπούττα έρθει στην κατοικία του οικοδεσπότη Ανάθαπίντικα από συμπόνια"». Ο σεβάσμιος Σαριπούττα αποδέχθηκε με σιωπή.
Τότε ο σεβάσμιος Σαριπούττα, αφού ντύθηκε την πρωινή περίοδο της ημέρας και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, με τον σεβάσμιο Άναντα ως συνοδό μοναχό, πήγε στην κατοικία του οικοδεσπότη Ανάθαπίντικα· αφού έφτασε, κάθισε στο προετοιμασμένο κάθισμα. Αφού κάθισε, ο σεβάσμιος Σαριπούττα είπε στον οικοδεσπότη Ανάθαπίντικα - «Μήπως, οικοδεσπότη, είσαι καλά, μήπως τα βγάζεις πέρα; Μήπως τα δυσάρεστα αισθήματα υποχωρούν, όχι εντείνονται· Είναι εμφανής η υποχώρησή τους, όχι η ένταση;» «Δεν είμαι καλά, σεβάσμιε κύριε, δεν τα βγάζω πέρα. Έντονα δυσάρεστα αισθήματα εντείνονται σε μένα, δεν υποχωρούν· είναι εμφανής η έντασή τους, όχι η υποχώρηση».
«Με όποιου είδους δυσπιστία στον Βούδα προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους δυσπιστία στον Βούδα δεν υπάρχει σε σένα, οικοδεσπότη. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ακλόνητη πεποίθηση στον Βούδα - 'Πράγματι αυτός ο Ευλογημένος... κ.λπ... ο Διδάσκαλος θεών και ανθρώπων, ο Φωτισμένος, ο Ευλογημένος'. Και σε αυτόν που βλέπει στον εαυτό του αυτήν την ακλόνητη πεποίθηση στον Βούδα, τα αισθήματα θα καταλαγιάσουν επιτόπου.
«Με όποιου είδους δυσπιστία στη Διδασκαλία προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους δυσπιστία στη Διδασκαλία δεν υπάρχει σε σένα. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ακλόνητη πεποίθηση στη Διδασκαλία - 'Η Διδασκαλία είναι καλά διδαγμένη από τον Ευλογημένο... κ.λπ... κατανοητή ατομικά από τους νοήμονες'. Σε σένα όμως που βλέπεις στον εαυτό σου αυτήν την ακλόνητη πεποίθηση στη Διδασκαλία, επιτόπου το αίσθημα θα ανακληθεί.
«Με όποιου είδους δυσπιστία στην Κοινότητα προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους δυσπιστία στην Κοινότητα δεν υπάρχει σε σένα. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ακλόνητη πεποίθηση στην Κοινότητα - 'Η Κοινότητα των μαθητών του Ευλογημένου ασκεί καλά... κ.λπ... το ανυπέρβλητο πεδίο αξιέπαινων πράξεων για τον κόσμο'. Σε σένα όμως που βλέπεις στον εαυτό σου αυτήν την ακλόνητη πεποίθηση στην Κοινότητα, επιτόπου το αίσθημα θα ανακληθεί.
«Με όποιου είδους ανηθικότητα προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους ανηθικότητα δεν υπάρχει σε σένα. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ηθική αρεστή στους ευγενείς... κ.λπ... οδηγούσα στην αυτοσυγκέντρωση. Σε σένα όμως που βλέπεις στον εαυτό σου αυτήν την ηθική αρεστή στους ευγενείς, επιτόπου το αίσθημα θα ανακληθεί.
«Με όποιου είδους λανθασμένη άποψη προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους λανθασμένη άποψη δεν υπάρχει σε σένα. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ορθή άποψη. Σε σένα όμως που βλέπεις στον εαυτό σου αυτήν την ορθή άποψη, επιτόπου το αίσθημα θα ανακληθεί.
«Με όποιου είδους λανθασμένο λογισμό προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους λανθασμένος λογισμός δεν υπάρχει σε σένα. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ορθός λογισμός. Σε σένα όμως που βλέπεις στον εαυτό σου αυτόν τον ορθό λογισμό, επιτόπου το αίσθημα θα ανακληθεί.
«Με όποιου είδους λανθασμένη ομιλία προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους λανθασμένη ομιλία δεν υπάρχει σε σένα. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ορθή ομιλία. Σε σένα όμως που βλέπεις στον εαυτό σου αυτήν την ορθή ομιλία, επιτόπου το αίσθημα θα ανακληθεί.
«Με όποιου είδους λανθασμένη πράξη προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους λανθασμένη πράξη δεν υπάρχει σε σένα. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ορθή πράξη. Σε σένα όμως που βλέπεις στον εαυτό σου αυτήν την ορθή πράξη, επιτόπου το αίσθημα θα ανακληθεί.
«Με όποιου είδους λανθασμένο βιοπορισμό προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους λανθασμένος βιοπορισμός δεν υπάρχει σε σένα. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ορθός βιοπορισμός. Σε σένα όμως που βλέπεις στον εαυτό σου αυτόν τον ορθό βιοπορισμό, επιτόπου το αίσθημα θα ανακληθεί.
«Με όποιου είδους λανθασμένη προσπάθεια προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους λανθασμένη προσπάθεια δεν υπάρχει σε σένα. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ορθή προσπάθεια. Σε σένα όμως που βλέπεις στον εαυτό σου αυτήν την ορθή προσπάθεια, επιτόπου το αίσθημα θα ανακληθεί.
«Με όποιου είδους λανθασμένη μνήμη προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους λανθασμένη μνήμη δεν υπάρχει σε σένα. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ορθή μνήμη. Και σε σένα που βλέπεις στον εαυτό σου αυτή την ορθή μνήμη, επιτόπου το αίσθημα θα καταλαγιάσει.
«Με όποιου είδους λανθασμένη αυτοσυγκέντρωση προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους λανθασμένη αυτοσυγκέντρωση δεν υπάρχει σε σένα. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ορθή αυτοσυγκέντρωση. Και σε σένα που βλέπεις στον εαυτό σου αυτή την ορθή αυτοσυγκέντρωση, επιτόπου το αίσθημα θα καταλαγιάσει.
«Με όποιου είδους λανθασμένη γνώση προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους λανθασμένη γνώση δεν υπάρχει σε σένα. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ορθή γνώση. Και σε σένα που βλέπεις στον εαυτό σου αυτή την ορθή γνώση, επιτόπου το αίσθημα θα καταλαγιάσει.
«Με όποιου είδους λανθασμένη απελευθέρωση προικισμένος ο αδαής κοινός άνθρωπος με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση, τέτοιου είδους λανθασμένη απελευθέρωση δεν υπάρχει σε σένα. Υπάρχει όμως σε σένα, οικοδεσπότη, ορθή απελευθέρωση. Και σε σένα που βλέπεις στον εαυτό σου αυτή την ορθή απελευθέρωση, επιτόπου το αίσθημα θα καταλαγιάσει».
Τότε στον οικοδεσπότη Ανάθαπίντικα επιτόπου τα αισθήματα καταλάγιασαν. Τότε ο οικοδεσπότης Ανάθαπίντικα σέρβιρε τον σεβάσμιο Σαριπούττα και τον σεβάσμιο Άναντα με το δικό του μαγειρεμένο φαγητό. Τότε ο οικοδεσπότης Ανάθαπίντικα, όταν ο σεβάσμιος Σαριπούττα τελείωσε να τρώει και είχε απομακρύνει το χέρι του από το κύπελλο, αφού πήρε κάποιο χαμηλό κάθισμα, κάθισε στο πλάι. Στον οικοδεσπότη Ανάθαπίντικα που καθόταν στο πλάι, ο σεβάσμιος Σαριπούττα έδωσε ευχαριστίες με αυτούς τους στίχους:
και η ηθική του είναι καλή, αγαπητή στους ευγενείς, επαινεμένη.
αυτόν τον αποκαλούν μη φτωχό, η ζωή του δεν είναι μάταιη.
ας καλλιεργεί ο ευφυής, θυμούμενος τη Διδαχή των Βουδών».
Τότε ο σεβάσμιος Σαριπούττα, αφού έδωσε ευχαριστίες στον οικοδεσπότη Ανάθαπίντικα με αυτούς τους στίχους, σηκώθηκε από τη θέση του και έφυγε.
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα πήγε προς τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι. Στον σεβάσμιο Άναντα που καθόταν στο πλάι, ο Ευλογημένος είπε αυτό: «Λοιπόν! Από πού έρχεσαι, Άναντα, το μεσημέρι;» «Ο οικοδεσπότης Ανάθαπίντικα, σεβάσμιε κύριε, νουθετήθηκε από τον σεβάσμιο Σαριπούττα με αυτή και αυτή τη νουθεσία». «Σοφός, Άναντα, είναι ο Σαριπούττα· με μεγάλη σοφία, Άναντα, είναι ο Σαριπούττα, αφού είναι δυνατόν να αναλύσει τους τέσσερις παράγοντες της εισόδου στο ρεύμα με δέκα τρόπους». Έκτο.