7.
Η ομιλία στον Σαριπούττα
37.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Εκείνη την περίοδο ο σεβάσμιος Σαριπούττα καθόταν όχι μακριά από τον Ευλογημένο, διασταυρώνοντας τα πόδια του, κρατώντας το σώμα του ευθύ, με λίγες επιθυμίες, ικανοποιημένος, απομονωμένος, χωρίς συντροφιά, καταβάλλοντας έντονη ενεργητικότητα, αφοσιωμένος στην ανώτερη συνείδηση.
Ο Ευλογημένος είδε τον σεβάσμιο Σαριπούττα να κάθεται όχι μακριά, διασταυρώνοντας τα πόδια του, κρατώντας το σώμα του ευθύ, με λίγες επιθυμίες, ικανοποιημένο, απομονωμένο, χωρίς συντροφιά, καταβάλλοντας έντονη ενεργητικότητα, αφοσιωμένο στην ανώτερη συνείδηση.
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
τον σοφό που εξασκείται στις ατραπούς της σοφίας·
λύπες δεν υπάρχουν για τον ακλόνητο,
τον γαλήνιο, που είναι πάντα με επίγνωση». Έβδομη.