9.
Η ομιλία στον Λόχιτσα
132.
Κάποτε ο σεβάσμιος Μαχακατσάνα διέμενε στη χώρα των Αβάντι, στη Μακκαρακάτα, σε μια καλύβα στο δάσος.
Τότε αρκετοί νεαροί μαθητευόμενοι του βραχμάνου Λοχίτσα, που μάζευαν ξύλα, πήγαν εκεί όπου ήταν η καλύβα στο δάσος του σεβάσμιου Μαχακατσάνα·
αφού έφτασαν, περπατούσαν ολόγυρα και τριγύριζαν γύρω από την καλύβα, θορυβώδεις με δυνατές φωνές και μεγάλες φωνές, κάνοντας διάφορα παιχνίδια -
«Αυτοί οι κουρεμένοι ασκητίσκοι, οι κατώτεροι, οι μαύροι, οι απόγονοι από τα πόδια του Βράχμα, τιμούνται, σέβονται, ευλαβούνται, χαίρουν ευσέβειας και εκτίμησης από αυτούς τους οικοδεσπότες».
Τότε ο σεβάσμιος Μαχακατσάνα, βγαίνοντας από το κατάλυμα, είπε σε εκείνους τους νεαρούς βραχμάνους:
«Μην κάνετε θόρυβο, νεαροί βραχμάνοι·
θα σας μιλήσω για τη Διδασκαλία».
Όταν αυτό ειπώθηκε, εκείνοι οι νεαροί βραχμάνοι έμειναν σιωπηλοί.
Τότε ο σεβάσμιος Μαχακατσάνα απευθύνθηκε σε εκείνους τους νεαρούς βραχμάνους με στίχους:
εκείνοι οι βραχμάνοι που θυμούνται το αρχαίο·
φυλαγμένες οι θύρες, καλά προστατευμένες,
ήταν σε αυτούς, υπερβαίνοντας την οργή.
εκείνοι οι βραχμάνοι που θυμούνται το αρχαίο·
αυτοί όμως αποκλίνοντας, λέγοντας 'απαγγέλλουμε',
μεθυσμένοι από το σόι, συμπεριφέρονται άδικα.
αποστασιοποιούμενοι από αυτούς με επιθυμία και χωρίς επιθυμία·
για αυτόν με αφύλακτες θύρες γίνονται μάταια,
σαν περιουσία που απέκτησε άνθρωπος σε όνειρο.
πρωινό λουτρό και οι τρεις Βέδες.
δολοπλοκία και στραβά ραβδιά, και πλύσιμο στόματος με νερό.
αλλά η συνείδηση καλά συγκεντρωμένη, διαυγής και αθόλωτη·
χωρίς στειρότητα προς όλα τα όντα, αυτή είναι η οδός για την επίτευξη του Βράχμα».
Τότε εκείνοι οι νεαροί βραχμάνοι, θυμωμένοι και δυσαρεστημένοι, πήγαν εκεί όπου ήταν ο βραχμάνος Λοχίτσα· αφού έφτασαν, είπαν στον βραχμάνο Λοχίτσα: «Ας γνωρίζει η αξιοτιμία σας! Ο ασκητής Μαχακατσάνα απορρίπτει κατηγορηματικά τα ιερά κείμενα των βραχμάνων, διαμαρτύρεται εναντίον τους;» Όταν αυτό ειπώθηκε, ο βραχμάνος Λοχίτσα ήταν θυμωμένος και δυσαρεστημένος. Τότε στον βραχμάνο Λοχίτσα ήρθε αυτή η σκέψη: «Δεν είναι όμως πρέπον για μένα αυτό, να υβρίσω και να κακολογήσω τον ασκητή Μαχακατσάνα απλώς ακούγοντας τους νεαρούς βραχμάνους. Γιατί να μην πάω και να ρωτήσω;»
Τότε ο βραχμάνος Λοχίτσα μαζί με εκείνους τους νεαρούς πλησίασε τον σεβάσμιο Μαχακατσάνα· αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον σεβάσμιο Μαχακατσάνα. Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο βραχμάνος Λοχίτσα είπε στον σεβάσμιο Μαχακατσάνα: «Ήρθαν άραγε εδώ, αξιότιμε Κατσάνα, αρκετοί νεαροί μαθητευόμενοι που μαζεύουν ξύλα, δικοί μας;» «Ήρθαν εδώ, βραχμάνε, αρκετοί νεαροί μαθητευόμενοι που μαζεύουν ξύλα, δικοί σου». «Είχε όμως ο αξιότιμος Κατσάνα κάποια συνομιλία με εκείνους τους νεαρούς;» «Είχα, βραχμάνε, κάποια συνομιλία με εκείνους τους νεαρούς». «Πώς όμως είχε ο αξιότιμος Κατσάνα συνομιλία με εκείνους τους νεαρούς;» «Έτσι λοιπόν, βραχμάνε, είχα συνομιλία με εκείνους τους νεαρούς -
εκείνοι οι βραχμάνοι που θυμούνται την παράδοση· κ.λπ.·
με τρυφερότητα προς όλα τα όντα,
αυτή είναι η οδός για την επίτευξη του Βράχμα."
Έτσι λοιπόν, βραχμάνε, είχα συνομιλία με εκείνους τους νεαρούς».
«Ο αξιότιμος Κατσάνα είπε 'με αφύλακτες θύρες'. Σε ποιο βαθμό άραγε, αξιότιμε Κατσάνα, κάποιος έχει αφύλακτες θύρες;» «Εδώ, βραχμάνε, κάποιος έχοντας δει μια μορφή με το μάτι, προσκολλάται στην ευχάριστη μορφή, απωθείται από τη δυσάρεστη μορφή, και διαμένει με μη εδραιωμένη σωματική μνήμη, με περιορισμένη συνείδηση, και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτές οι κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις που έχουν εγερθεί καταπαύουν χωρίς υπόλοιπο. Έχοντας ακούσει έναν ήχο με το αυτί... έχοντας μυρίσει μια οσμή με τη μύτη... έχοντας γευτεί μια γεύση με τη γλώσσα... έχοντας αγγίξει ένα απτό αντικείμενο με το σώμα... έχοντας αντιληφθεί ένα νοητικό φαινόμενο με τον νου, προσκολλάται στο ευχάριστο νοητικό φαινόμενο, και απωθείται από το δυσάρεστο νοητικό φαινόμενο, και διαμένει με μη εδραιωμένη σωματική μνήμη, με περιορισμένη συνείδηση, και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτές οι κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις που έχουν εγερθεί καταπαύουν χωρίς υπόλοιπο. Έτσι, βραχμάνε, κάποιος έχει αφύλακτες θύρες». «Καταπληκτικό, αξιότιμε Κατσάνα· εκπληκτικό, αξιότιμε Κατσάνα! Πόσο καλά αυτός που έχει αφύλακτες θύρες έχει περιγραφεί από τον αξιότιμο Κατσάνα ως έχων αφύλακτες θύρες.
Ο αξιότιμος Κατσάνα είπε 'με φυλαγμένες θύρες'. Σε ποιο βαθμό άραγε, αξιότιμε Κατσάνα, κάποιος έχει φυλαγμένες θύρες;» «Εδώ, βραχμάνε, ένας μοναχός έχοντας δει μια μορφή με το μάτι, δεν προσκολλάται στην ευχάριστη μορφή, δεν απωθείται από τη δυσάρεστη μορφή, και διαμένει με εδραιωμένη σωματική μνήμη, με απεριόριστη συνείδηση, και κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτές οι κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις που έχουν εγερθεί καταπαύουν χωρίς υπόλοιπο. Έχοντας ακούσει έναν ήχο με το αυτί... έχοντας μυρίσει μια οσμή με τη μύτη... έχοντας γευτεί μια γεύση με τη γλώσσα... έχοντας αγγίξει ένα απτό αντικείμενο με το σώμα... έχοντας αντιληφθεί ένα νοητικό φαινόμενο με τον νου, δεν προσκολλάται στο ευχάριστο νοητικό φαινόμενο, δεν απωθείται από το δυσάρεστο νοητικό φαινόμενο, και διαμένει με εδραιωμένη σωματική μνήμη, με απεριόριστη συνείδηση, και κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτές οι κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις που έχουν εγερθεί καταπαύουν χωρίς υπόλοιπο. Έτσι, βραχμάνε, κάποιος έχει φυλαγμένες θύρες».
«Καταπληκτικό, αξιότιμε Κατσάνα· εκπληκτικό, αξιότιμε Κατσάνα! Πόσο καλά αυτός που έχει φυλαγμένες τις θύρες έχει περιγραφεί από τον αξιότιμο Κατσάνα ως αυτός που έχει φυλαγμένες τις θύρες. Θαυμάσιο, αξιότιμε Κατσάνα· θαυμάσιο, αξιότιμε Κατσάνα! Όπως, αξιότιμε Κατσάνα, κάποιος θα έστηνε όρθιο κάτι που είχε αναποδογυριστεί, ή θα αποκάλυπτε κάτι που ήταν κρυμμένο, ή θα έδειχνε τον δρόμο σε κάποιον που είχε χαθεί, ή θα κρατούσε μια λάμπα λαδιού στο σκοτάδι ώστε 'αυτοί που έχουν μάτια να δουν τα αντικείμενα'· έτσι ακριβώς η Διδασκαλία έχει φανερωθεί από τον αξιότιμο Κατσάνα με πολλούς τρόπους. Εγώ, αξιότιμε Κατσάνα, καταφεύγω σε εκείνον τον Ευλογημένο ως καταφύγιο, και στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα των μοναχών. Ας με θεωρεί ο αξιότιμος Κατσάνα λαϊκό ακόλουθο που έχει καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής. Και όπως ο αξιότιμος Κατσάνα επισκέπτεται οικογένειες λαϊκών ακολούθων στη Μακκαρακάτα· έτσι ας επισκέπτεται και την οικογένεια του Λοχίτσα. Εκεί όποιοι νεαροί ή νεαρές θα αποδώσουν σεβασμό στον αξιότιμο Κατσάνα, ή θα σηκωθούν όρθιοι, ή θα προσφέρουν κάθισμα ή νερό, αυτό θα είναι για την ευημερία και την ευτυχία τους για πολύ καιρό». Ένατη.