4.
Η ομιλία στον Καρανάπαλι
194.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Βεσάλι, στο Μεγάλο Δάσος, στην Αίθουσα με το Αετωματικό Στέγαστρο.
Εκείνη την περίοδο ο βραχμάνος Καρανάπαλι επέβλεπε τις εργασίες των Λίτσαβι.
Ο βραχμάνος Καρανάπαλι είδε τον βραχμάνο Πινγκιγιάνι να έρχεται από μακριά·
αφού είδε τον βραχμάνο Πινγκιγιάνι, του είπε αυτό:
«Λοιπόν, από πού έρχεται ο αξιότιμος Πινγκιγιάνι το μεσημέρι;» «Από εδώ, αγαπητέ, έρχομαι, από κοντά στον ασκητή Γκόταμα». «Τι νομίζει ο αξιότιμος Πινγκιγιάνι για τη διαύγεια της σοφίας του ασκητή Γκόταμα; Θα έλεγα ότι είναι σοφός;» «Ποιος είμαι εγώ, αγαπητέ, και πώς θα γνωρίσω τη διαύγεια της σοφίας του ασκητή Γκόταμα! Σίγουρα αυτός που θα γνώριζε τη διαύγεια της σοφίας του ασκητή Γκόταμα θα ήταν τέτοιος όπως εκείνος!» «Πράγματι ο αξιότιμος Πινγκιγιάνι επαινεί τον ασκητή Γκόταμα με υψηλό έπαινο». «Ποιος είμαι εγώ, αγαπητέ, και πώς θα επαινέσω τον ασκητή Γκόταμα! Αυτός ο αξιότιμος Γκόταμα είναι επαινεμένος από τους επαινεμένους, ο άριστος μεταξύ θεών και ανθρώπων». «Βλέποντας ποιον λόγο ο αξιότιμος Πινγκιγιάνι έχει τέτοια πίστη στον ασκητή Γκόταμα;»
«Όπως, αγαπητέ, ένας άνθρωπος ικανοποιημένος από τις εκλεκτότερες γεύσεις δεν λαχταρά άλλες κατώτερες γεύσεις· ακριβώς έτσι, αγαπητέ, από όπου κι αν ακούει τη Διδασκαλία αυτού του αξιότιμου Γκόταμα - είτε ως ομιλία, είτε ως μελωδικό κείμενο, είτε ως επεξήγηση, είτε ως θαυμαστά φαινόμενα - από εκεί δεν λαχταρά τις διδασκαλίες άλλων πολυάριθμων ασκητών και βραχμάνων.
«Όπως, αγαπητέ, ένας άνθρωπος καταβεβλημένος από την πείνα και την αδυναμία θα έβρισκε μια μπάλα μελιού. Αυτός από όπου κι αν τη γευόταν, θα αποκτούσε γλυκιά γεύση που δεν χρειάζεται τίποτα άλλο· ακριβώς έτσι, αγαπητέ, από όπου κι αν ακούει τη Διδασκαλία αυτού του αξιότιμου Γκόταμα - είτε ως ομιλία, είτε ως μελωδικό κείμενο, είτε ως επεξήγηση, είτε ως θαυμαστά φαινόμενα - από εκεί αποκτά ικανοποίηση, αποκτά πεποίθηση του νου.
«Όπως, αγαπητέ, ένας άνθρωπος θα έβρισκε ένα κομμάτι σανδαλόξυλου - είτε κίτρινου σανδαλόξυλου είτε κόκκινου σανδαλόξυλου. Αυτός από όπου κι αν το μύριζε - είτε από τη ρίζα, είτε από τη μέση, είτε από την κορυφή - θα αποκτούσε ευωδιαστό άρωμα που δεν χρειάζεται τίποτα άλλο· ακριβώς έτσι, αγαπητέ, από όπου κι αν ακούει τη Διδασκαλία αυτού του αξιότιμου Γκόταμα - είτε ως ομιλία, είτε ως μελωδικό κείμενο, είτε ως επεξήγηση, είτε ως θαυμαστά φαινόμενα - από εκεί φτάνει σε χαρά, φτάνει σε ευαρέσκεια.
«Όπως, αγαπητέ, ένας άνθρωπος άρρωστος, ταλαιπωρημένος, βαριά ασθενής. Σε αυτόν ένας επιδέξιος γιατρός θα αφαιρούσε επιτόπου την ασθένεια· ακριβώς έτσι, αγαπητέ, από όπου κι αν ακούει τη Διδασκαλία αυτού του αξιότιμου Γκόταμα - είτε ως ομιλία, είτε ως μελωδικό κείμενο, είτε ως επεξήγηση, είτε ως θαυμαστά φαινόμενα - από εκεί η λύπη, ο θρήνος, ο πόνος, η δυσαρέσκεια και το άγχος εξαφανίζονται.
«Όπως, αγαπητέ, μια λιμνούλα με διαυγές νερό, με γλυκό νερό, με δροσερό νερό, με καθαρό νερό, με ωραίες όχθες, γοητευτική. Τότε θα ερχόταν ένας άνθρωπος καταβεβλημένος από τη ζέστη, νικημένος από τη ζέστη, κουρασμένος, διψασμένος, με δίψα. Αυτός, αφού έμπαινε σε εκείνη τη λιμνούλα, αφού έκανε μπάνιο και ήπιε, θα κατέπαυε όλη την αναστάτωση, την κούραση και τον πυρετό. Ακριβώς έτσι, αγαπητέ, από όπου κι αν ακούει τη Διδασκαλία αυτού του αξιότιμου Γκόταμα - είτε ως ομιλία, είτε ως μελωδικό κείμενο, είτε ως επεξήγηση, είτε ως θαυμαστά φαινόμενα - από εκεί όλη η αναστάτωση, η κούραση και ο πυρετός καταπαύονται».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο βραχμάνος Καρανάπαλι σηκώθηκε από τη θέση του, τακτοποίησε τον άνω χιτώνα του πάνω από τον έναν ώμο, ακούμπησε το δεξί γόνατό του στη γη, χαιρέτησε με ενωμένες παλάμες προς την κατεύθυνση του Ευλογημένου και εξέφρασε τρεις φορές αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
τιμή σε εκείνον τον Ευλογημένο, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο·
Τιμή σε εκείνον τον Ευλογημένο, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο».
«Θαυμάσιο, αγαπητέ Πινγκιγιάνι, θαυμάσιο, αγαπητέ Πινγκιγιάνι! Όπως, αγαπητέ Πινγκιγιάνι, κάποιος θα έστηνε όρθιο κάτι που είχε αναποδογυριστεί, ή θα αποκάλυπτε κάτι που ήταν κρυμμένο, ή θα έδειχνε τον δρόμο σε κάποιον που είχε χαθεί, ή θα κρατούσε μια λάμπα λαδιού στο σκοτάδι - 'αυτοί που έχουν μάτια να δουν τα αντικείμενα'· έτσι ακριβώς η Διδασκαλία έχει φανερωθεί από τον αξιότιμο Πινγκιγιάνι με πολλούς τρόπους. Εγώ, αγαπητέ Πινγκιγιάνι, καταφεύγω σε εκείνον τον αξιότιμο Γκόταμα ως καταφύγιο, και στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα των μοναχών. Ας με θεωρεί ο αξιότιμος Πινγκιγιάνι λαϊκό ακόλουθο που έχει καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής». Τέταρτο.