1.
Η ομιλία για το επακόλουθο πράξης
21.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Εκείνη την περίοδο κάποιος μοναχός καθόταν όχι μακριά από τον Ευλογημένο, διασταυρώνοντας τα πόδια του, κρατώντας το σώμα του ευθύ, υπομένοντας οδυνηρό, έντονο, σκληρό, πικρό αίσθημα που προέρχεται από το επακόλουθο παλιού κάρμα, μνήμων και με πλήρη επίγνωση, χωρίς να ταλαιπωρείται.
Ο Ευλογημένος είδε εκείνον τον μοναχό να κάθεται όχι μακριά, διασταυρώνοντας τα πόδια του, κρατώντας το σώμα του ευθύ, υπομένοντας οδυνηρό, έντονο, σκληρό, πικρό αίσθημα που προέρχεται από το επακόλουθο παλιού κάρμα, μνήμονα και με πλήρη επίγνωση, χωρίς να ταλαιπωρείται.
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
που αποτινάσσει τη σκόνη που έγινε στο παρελθόν·
για τον χωρίς ιδιοκτησία, τον σταθερό, τον ακλόνητο,
δεν υπάρχει ανάγκη να κάνει τον κόσμο να μιλά». Πρώτο.