4.
Η ομιλία για τη Βιτζάγια
165.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
Τότε η μοναχή Βιτζαγιά, αφού ντύθηκε το πρωί... κ.λπ...
κάθισε για ημερήσια διαμονή στη βάση κάποιου δένδρου.
Τότε ο Μάρα ο Κακός, θέλοντας να προκαλέσει στη μοναχή Βιτζαγιά φόβο, τρόμο και ανατριχίλα, θέλοντας να την απομακρύνει από την αυτοσυγκέντρωση, πλησίασε τη μοναχή Βιτζαγιά·
αφού πλησίασε, απευθύνθηκε στη μοναχή Βιτζαγιά με στίχο:
με πεντάχορδο μουσικό όργανο, έλα, κυρία, ας διασκεδάσουμε».
Τότε στη μοναχή Βιτζαγιά ήρθε αυτή η σκέψη: «Ποιος άραγε είναι αυτός, άνθρωπος ή πνεύμα, που λέει τον στίχο;» Τότε στη μοναχή Βιτζαγιά ήρθε αυτή η σκέψη: «Αυτός είναι ο Μάρα ο Κακός, που θέλοντας να μου προκαλέσει φόβο, τρόμο και ανατριχίλα, θέλοντας να με απομακρύνει από την αυτοσυγκέντρωση, λέει τον στίχο». Τότε η μοναχή Βιτζαγιά, γνωρίζοντας «αυτός είναι ο Μάρα ο Κακός», απάντησε στον Μάρα τον Κακό με στίχους:
τα παραδίδω σε σένα, Μάρα, δεν τα χρειάζομαι.
αηδιάζω, ντρέπομαι, η ηδονική επιθυμία έχει ξεριζωθεί.
και η γαλήνια διαλογιστική επίτευξη, παντού το σκοτάδι έχει καταστραφεί».
Τότε ο Μάρα ο Κακός, «με γνωρίζει η μοναχή Βιτζαγιά», δυστυχισμένος και καταθλιμμένος εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.