7.
Η ομιλία για την άποψη περί εαυτού
156.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Όταν υπάρχει τι, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης σε τι, αφού προσκολληθεί σε τι, εγείρεται άποψη περί εαυτού;»
«Ο Ευλογημένος είναι η ρίζα των διδασκαλιών μας, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ...
«Όταν υπάρχει ύλη, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης στην ύλη, αφού προσκολληθεί στην ύλη, εγείρεται άποψη περί εαυτού.
Όταν υπάρχει αίσθημα...
όταν υπάρχει αντίληψη...
όταν υπάρχουν δραστηριότητες...
όταν υπάρχει συνείδηση, μέσω της προσκόλλησης στη συνείδηση, αφού προσκολληθεί στη συνείδηση, εγείρεται άποψη περί εαυτού.
Τι νομίζετε, μοναχοί, η ύλη είναι μόνιμη ή παροδική;»
«Παροδική, σεβάσμιε κύριε».
«Αυτό όμως που είναι παροδικό... κ.λπ...
θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί άποψη περί εαυτού;»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Το αίσθημα...
η αντίληψη...
οι δραστηριότητες...
η συνείδηση είναι μόνιμη ή παροδική;»
«Παροδική, σεβάσμιε κύριε».
«Αυτό όμως που είναι παροδικό... κ.λπ...
θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί άποψη περί εαυτού;»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Βλέποντας έτσι... κ.λπ...
κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης».
Έβδομη.