10.
Η ομιλία για τον Ουτένα
70.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στην Κοσάμπι, στο μοναστήρι του Γκοσίτα.
Εκείνη την περίοδο, ενώ ο βασιλιάς Ουτένα είχε πάει στον κήπο, το βασιλικό χαρέμι κάηκε και πεντακόσιες γυναίκες πέθαναν με επικεφαλής τη Σαμαβατί.
Τότε αρκετοί μοναχοί, αφού ντύθηκαν το πρωί και πήραν τα κύπελλα και τους χιτώνες τους, μπήκαν στην Κοσάμπι για προσφερόμενη τροφή. Αφού περπάτησαν στην Κοσάμπι για προσφερόμενη τροφή, μετά το γεύμα, έχοντας επιστρέψει από τη συλλογή τροφής, πλησίασαν τον Ευλογημένο· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισαν στο πλάι. Καθισμένοι στο πλάι, εκείνοι οι μοναχοί είπαν στον Ευλογημένο: «Εδώ, σεβάσμιε κύριε, ενώ ο βασιλιάς Ουτένα είχε πάει στον κήπο, το βασιλικό χαρέμι κάηκε και πεντακόσιες γυναίκες πέθαναν με επικεφαλής τη Σαμαβατί. Ποιος είναι ο προορισμός εκείνων των λαϊκών ακολούθων, σεβάσμιε κύριε, ποια η μελλοντική ζωή τους;»
«Υπάρχουν εδώ, μοναχοί, λαϊκές ακόλουθοι που είναι εισερχόμενες στο ρεύμα, υπάρχουν άπαξ επιστρέφουσες, υπάρχουν μη-επιστρέφουσες. Όλες εκείνες οι λαϊκές ακόλουθοι, μοναχοί, δεν πέθαναν χωρίς καρπό».
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
ο αδαής δεμένος με τις προσκολλήσεις, περιστοιχισμένος από το σκοτάδι·
φαίνεται σαν αιώνιος, για αυτόν που βλέπει δεν υπάρχει τίποτα». Δέκατη.