11.
Η ομιλία για τους φαύλους λογισμούς
231.
Κάποτε κάποιος μοναχός διέμενε στους Κοσάλα, σε κάποιο δασώδες άλσος.
Εκείνη την περίοδο εκείνος ο μοναχός, αφού είχε πάει για ημερήσια διαμονή, σκεφτόταν κακούς φαύλους λογισμούς, δηλαδή -
ηδονικό λογισμό, λογισμό του θυμού, λογισμό της βίας.
Τότε η θεότητα που κατοικούσε σε εκείνο το δασώδες άλσος, με συμπόνια για εκείνον τον μοναχό, επιθυμώντας το καλό του, θέλοντας να τον συγκλονίσει, πήγε εκεί όπου ήταν εκείνος ο μοναχός·
αφού πλησίασε, απευθύνθηκε σε εκείνον τον μοναχό με στίχους:
«Λόγω μη-σοφής προσοχής, εσύ κατατρώγεσαι από λογισμούς·
έχοντας παραιτήσει το ασύνετο, σκέψου συνετά.
Αναφορικά με τον Διδάσκαλο, τη Διδασκαλία, την Κοινότητα και τις ηθικές αρχές του εαυτού σου·
θα επιτύχεις χαρά, αγαλλίαση και ευτυχία χωρίς αμφιβολία·
τότε γεμάτος χαρά, θα θέσεις τέρμα στον πόνο».
Τότε εκείνος ο μοναχός, συγκλονισμένος από εκείνη τη θεότητα, κατέληξε σε συγκλονισμό.