13.
Η ομιλία για τις πρόδηλες ικανότητες
233.
Κάποτε αρκετοί μοναχοί διέμεναν στους Κοσάλα, σε κάποιο δασώδες άλσος, ανήσυχοι, αλαζονικοί, επιπόλαιοι, με σκληρά λόγια, με ασυγκράτητη ομιλία, επιλήσμονες, χωρίς πλήρη επίγνωση, μη αυτοσυγκεντρωμένοι, με περιπλανώμενο νου, με ασυγκράτητες ικανότητες.
Τότε η θεότητα που κατοικούσε σε εκείνο το δασώδες άλσος, με συμπόνια για εκείνους τους μοναχούς, επιθυμώντας το καλό τους, θέλοντας να τους συγκλονίσει, πήγε εκεί όπου ήταν εκείνοι οι μοναχοί·
αφού τους πλησίασε, απευθύνθηκε στους μοναχούς με στίχους:
χωρίς πόθο αναζητούσαν προσφερόμενη τροφή, χωρίς πόθο για κατοικία·
γνωρίζοντας την παροδικότητα στον κόσμο, έθεσαν τέρμα στον πόνο.
τρώγοντας και τρώγοντας ξαπλώνουν, μαγεμένοι στα σπίτια άλλων.
απορριμμένοι, απροστάτευτοι αυτοί, όπως τα φαντάσματα έτσι είναι αυτοί.
όσοι επιμελείς διαμένουν, σε αυτούς αποδίδουμε τιμή».
Τότε εκείνοι οι μοναχοί, συγκλονισμένοι από εκείνη τη θεότητα, κατέληξαν σε συγκλονισμό.