2.
Η ομιλία για την ασχήμια
268.
Στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα.
Εκεί... κ.λπ...
είπε αυτό:
«Κάποτε στο παρελθόν, μοναχοί, κάποιος δαίμονας άσχημος και νάνος καθόταν στο κάθισμα του Σάκκα, του άρχοντα των θεών.
Εκεί, μοναχοί, οι θεοί Ταβατίμσα παραπονούνταν, επέκριναν και διαμαρτύρονταν:
"Είναι καταπληκτικό, πράγματι, αγαπητέ, είναι εκπληκτικό, πράγματι, αγαπητέ!
Αυτός ο δαίμονας, άσχημος και νάνος, κάθεται στο κάθισμα του Σάκκα, του άρχοντα των θεών!"
Με όποιον τρόπο, μοναχοί, οι θεοί Ταβατίμσα παραπονούνταν, επέκριναν και διαμαρτύρονταν, με τον ίδιο τρόπο εκείνος ο δαίμονας γινόταν ακόμη πιο όμορφος και ακόμη πιο αξιοθέατος και ακόμη πιο ευχάριστος.
«Τότε, μοναχοί, οι θεοί Ταβατίμσα πήγαν εκεί όπου ήταν ο Σάκκα, ο άρχοντας των θεών· αφού πλησίασαν, είπαν στον Σάκκα, τον άρχοντα των θεών: "Εδώ, αγαπητέ, κάποιος δαίμονας άσχημος και νάνος κάθεται στο κάθισμα του Σάκκα, του άρχοντα των θεών. Εκεί, αγαπητέ, οι θεοί Ταβατίμσα παραπονούνται, επικρίνουν και διαμαρτύρονται: Είναι καταπληκτικό, πράγματι, αγαπητέ, είναι εκπληκτικό, πράγματι, αγαπητέ! Αυτός ο δαίμονας, άσχημος και νάνος, κάθεται στο κάθισμα του Σάκκα, του άρχοντα των θεών. Με όποιον τρόπο, αγαπητέ, οι θεοί παραπονούνται, επικρίνουν και διαμαρτύρονται, με τον ίδιο τρόπο εκείνος ο δαίμονας γίνεται ακόμη πιο όμορφος και ακόμη πιο αξιοθέατος και ακόμη πιο ευχάριστος. Αυτός λοιπόν σίγουρα, αγαπητέ, θα είναι ο δαίμονας που τρέφεται με οργή."
«Τότε, μοναχοί, ο Σάκκα, ο άρχοντας των θεών, πήγε εκεί όπου ήταν εκείνος ο δαίμονας που τρέφεται με οργή· αφού πλησίασε, αφού τακτοποίησε τον άνω χιτώνα του πάνω από τον έναν ώμο, αφού ακούμπησε το δεξί γόνατό του στη γη, χαιρέτησε με ενωμένες παλάμες προς την κατεύθυνση εκείνου του δαίμονα που τρέφεται με οργή και ανακοίνωσε το όνομά του τρεις φορές: "Εγώ είμαι ο Σάκκα, αγαπητέ, ο άρχοντας των θεών, εγώ είμαι ο Σάκκα, αγαπητέ, ο άρχοντας των θεών." Με όποιον τρόπο, μοναχοί, ο Σάκκα, ο άρχοντας των θεών, ανακοίνωνε το όνομά του, με τον ίδιο τρόπο εκείνος ο δαίμονας γινόταν ακόμη πιο άσχημος και ακόμη πιο νάνος. Αφού έγινε ακόμη πιο άσχημος και ακόμη πιο νάνος, εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί». Τότε, μοναχοί, ο Σάκκα, ο άρχοντας των θεών, αφού κάθισε στο δικό του κάθισμα, καθησυχάζοντας τους Τριάντα Τρεις θεούς, εκείνη τη στιγμή είπε αυτούς τους στίχους:
Δεν οργίζομαι για πολύ, η οργή δεν παραμένει σε μένα.
Συγκρατώ τον εαυτό μου, βλέποντας το καλό του εαυτού μου».