5.
Η ομιλία Νταρουκάμμικα
59.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Νάτικα, στον δημόσιο ξενώνα από τούβλα.
Τότε ο οικοδεσπότης Νταρουκάμμικα πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Στον οικοδεσπότη Νταρουκάμμικα που καθόταν στο πλάι, ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Άραγε, οικοδεσπότη, δίνεται δωρεά στην οικογένειά σου;»
«Δίνεται, σεβάσμιε κύριε, δωρεά στην οικογένειά μου.
Και αυτή σε εκείνους τους μοναχούς που είναι δασόβιοι, καταναλωτές προσφερόμενης τροφής, φορούντες χιτώνες από κουρέλια, Άξιοι ή αυτοί που έχουν επιτύχει την οδό της Αξιότητας· σε τέτοιους μοναχούς, σεβάσμιε κύριε, δίνεται η δωρεά μου».
«Αυτό είναι δύσκολο να γνωριστεί, οικοδεσπότη, από εσένα που είσαι λαϊκός, που απολαμβάνεις αισθησιακές ηδονές, που κατοικείς σε σπίτι γεμάτο με παιδιά, που απολαμβάνεις σανδαλόξυλο από το Κάσι, που φοράς γιρλάντες, αρώματα και καλλυντικά, που δέχεσαι χρυσό και ασήμι, το αν αυτοί είναι Άξιοι ή αυτοί έχουν επιτύχει την οδό της Αξιότητας.
«Ακόμη κι αν, οικοδεσπότη, ένας μοναχός είναι δασόβιος, αν είναι ανήσυχος, αλαζονικός, επιπόλαιος, με σκληρά λόγια, με ασυγκράτητη ομιλία, επιλήσμων, χωρίς πλήρη επίγνωση, μη αυτοσυγκεντρωμένος, με περιπλανώμενο νου, με ασυγκράτητες ικανότητες. Έτσι αυτός ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιόμεμπτος. Ακόμη κι αν, οικοδεσπότη, ένας μοναχός είναι δασόβιος, αν είναι χωρίς ανησυχία, χωρίς αλαζονεία, χωρίς επιπολαιότητα, χωρίς σκληρά λόγια, με συγκρατημένη ομιλία, μνήμων, με πλήρη επίγνωση, αυτοσυγκεντρωμένος, με πλήρως εστιασμένο νου, με συγκρατημένες ικανότητες. Έτσι αυτός ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιέπαινος.
«Ακόμη κι αν, οικοδεσπότη, ένας μοναχός διαμένει κοντά σε χωριό, αν είναι ανήσυχος... κ.λπ... έτσι αυτός ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιόμεμπτος. Ακόμη κι αν, οικοδεσπότη, ένας μοναχός διαμένει κοντά σε χωριό, αν είναι χωρίς ανησυχία... κ.λπ... έτσι αυτός ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιέπαινος.
«Ακόμη κι αν, οικοδεσπότη, ένας μοναχός είναι καταναλωτής προσφερόμενης τροφής, αν είναι ανήσυχος... κ.λπ... έτσι αυτός ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιόμεμπτος. Ακόμη κι αν, οικοδεσπότη, ένας μοναχός είναι καταναλωτής προσφερόμενης τροφής, αν είναι χωρίς ανησυχία... κ.λπ... έτσι αυτός ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιέπαινος.
«Ακόμη κι αν, οικοδεσπότη, ένας μοναχός δέχεται προσκλήσεις, αν είναι ανήσυχος... κ.λπ... έτσι αυτός ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιόμεμπτος. Ακόμη κι αν, οικοδεσπότη, ένας μοναχός δέχεται προσκλήσεις, αν είναι χωρίς ανησυχία... κ.λπ... έτσι αυτός ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιέπαινος.
«Ακόμη κι αν, οικοδεσπότη, ένας μοναχός φορεί χιτώνες από κουρέλια, αν είναι ανήσυχος... κ.λπ... έτσι αυτός ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιόμεμπτος. Ακόμη κι αν, οικοδεσπότη, ένας μοναχός φορεί χιτώνες από κουρέλια, αν είναι χωρίς ανησυχία... κ.λπ... έτσι αυτός ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιέπαινος.
«Ακόμη κι αν, οικοδεσπότη, ένας μοναχός που φορεί χιτώνα δοσμένο από οικοδεσπότη είναι ανήσυχος, αλαζονικός, επιπόλαιος, με σκληρά λόγια, με ασυγκράτητη ομιλία, επιλήσμων, χωρίς πλήρη επίγνωση, μη αυτοσυγκεντρωμένος, με περιπλανώμενο νου, με ασυγκράτητες ικανότητες. Έτσι αυτός ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιόμεμπτος. Ακόμη κι αν, οικοδεσπότη, ένας μοναχός που φορεί χιτώνα δοσμένο από οικοδεσπότη είναι χωρίς ανησυχία, χωρίς αλαζονεία, χωρίς επιπολαιότητα, χωρίς σκληρά λόγια, με συγκρατημένη ομιλία, μνήμων, με πλήρη επίγνωση, αυτοσυγκεντρωμένος, με πλήρως εστιασμένο νου, με συγκρατημένες ικανότητες. Έτσι αυτός ως προς αυτήν την ιδιότητα είναι αξιέπαινος.
«Έλα λοιπόν εσύ, οικοδεσπότη, δώσε δωρεά στην Κοινότητα. Καθώς δίνεις δωρεά στην Κοινότητα, η συνείδησή σου θα γαληνέψει. Εσύ με γαλήνια συνείδηση, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο, θα επαναγεννηθείς στον καλότυχο κόσμο, στον ευδαιμονικό κόσμο». «Εγώ, σεβάσμιε κύριε, από σήμερα και στο εξής θα δίνω δωρεά στην Κοινότητα». Πέμπτο.