3.
Η ομιλία για τη στάμνα
103.
«Υπάρχουν, μοναχοί, αυτές οι τέσσερις στάμνες.
Ποιοι τέσσερις;
Άδεια σκεπασμένη, γεμάτη ανοιχτή, άδεια ανοιχτή, γεμάτη σκεπασμένη -
αυτές, μοναχοί, είναι οι τέσσερις στάμνες.
Ακριβώς έτσι, μοναχοί, υπάρχουν αυτά τα τέσσερα άτομα παρόμοια με στάμνες στον κόσμο.
Ποιοι τέσσερις;
Άδειο σκεπασμένο, γεμάτο ανοιχτό, άδειο ανοιχτό, γεμάτο σκεπασμένο.
«Και πώς, μοναχοί, ένα άτομο είναι άδειο και σκεπασμένο; Εδώ, μοναχοί, κάποιο άτομο έχει εμπνευσμένο τρόπο στο να προχωρά μπροστά, στο να υποχωρεί, στο να κοιτάζει μπροστά, στο να κοιτάζει γύρω, στο να λυγίζει, στο να απλώνει, στο να φορά τον διπλό χιτώνα, το κύπελλο και τον χιτώνα. Αυτός δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου». Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένα άτομο είναι άδειο και σκεπασμένο. Όπως εκείνη, μοναχοί, η στάμνα που είναι άδεια και σκεπασμένη· παρόμοιο με αυτό, μοναχοί, λέω ότι είναι αυτό το άτομο.
«Και πώς, μοναχοί, ένα άτομο είναι γεμάτο και ανοιχτό; Εδώ, μοναχοί, κάποιο άτομο δεν έχει εμπνευσμένο τρόπο στο να προχωρά μπροστά, στο να υποχωρεί, στο να κοιτάζει μπροστά, στο να κοιτάζει γύρω, στο να λυγίζει, στο να απλώνει, στο να φορά τον διπλό χιτώνα, το κύπελλο και τον χιτώνα. Αυτός κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου». Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένα άτομο είναι γεμάτο και ανοιχτό. Όπως εκείνη, μοναχοί, η στάμνα που είναι γεμάτη και ανοιχτή· παρόμοιο με αυτό, μοναχοί, λέω ότι είναι αυτό το άτομο.
«Και πώς, μοναχοί, ένα άτομο είναι άδειο και ανοιχτό; Εδώ, μοναχοί, κάποιο άτομο δεν έχει εμπνευσμένο τρόπο στο να προχωρά μπροστά, στο να υποχωρεί, στο να κοιτάζει μπροστά, στο να κοιτάζει γύρω, στο να λυγίζει, στο να απλώνει, στο να φορά τον διπλό χιτώνα, το κύπελλο και τον χιτώνα. Αυτός δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου». Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένα άτομο είναι άδειο και ανοιχτό. Όπως εκείνη, μοναχοί, η στάμνα που είναι άδεια και ανοιχτή· παρόμοιο με αυτό, μοναχοί, λέω ότι είναι αυτό το άτομο.
«Και πώς, μοναχοί, ένα άτομο είναι γεμάτο και σκεπασμένο; Εδώ, μοναχοί, κάποιο άτομο έχει εμπνευσμένο τρόπο στο να προχωρά μπροστά, στο να υποχωρεί, στο να κοιτάζει μπροστά, στο να κοιτάζει γύρω, στο να λυγίζει, στο να απλώνει, στο να φορά τον διπλό χιτώνα, το κύπελλο και τον χιτώνα. Αυτός κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου». Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένα άτομο είναι γεμάτο και σκεπασμένο. Όπως εκείνη, μοναχοί, η στάμνα που είναι γεμάτη και σκεπασμένη· παρόμοιο με αυτό, μοναχοί, λέω ότι είναι αυτό το άτομο. Αυτά, μοναχοί, είναι τα τέσσερα άτομα παρόμοια με στάμνες που υπάρχουν στον κόσμο». Τρίτη.