9.
Η ομιλία για τον ανεμοστρόβιλο
165.
Διέμενε στη Σαβάτθι... κ.λπ...
«Σκληρό, μοναχοί, είναι το υλικό κέρδος, η τιμή και η φήμη... κ.λπ...
για το επίτευγμα.
Ψηλά, μοναχοί, στον ουρανό φυσούν άνεμοι που ονομάζονται βεράμπχα.
Εκεί όποιο πουλί πηγαίνει, οι άνεμοι βεράμπχα το πετούν.
Αυτού που έχει πεταχτεί από τους ανέμους βεράμπχα, αλλού πηγαίνουν τα πόδια, αλλού πηγαίνουν τα φτερά, αλλού πηγαίνει το κεφάλι, αλλού πηγαίνει το σώμα.
Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, εδώ κάποιος μοναχός κυριευμένος από το υλικό κέρδος, την τιμή και τη φήμη, με κατακυριευμένη συνείδηση, αφού ντύθηκε το πρωί και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, εισέρχεται σε χωριό ή κωμόπολη για προσφερόμενη τροφή με απροστάτευτο σώμα, με απροστάτευτη ομιλία, με απροστάτευτη συνείδηση, με μη εφαρμοσμένη μνήμη, με ασυγκράτητες ικανότητες.
Αυτός εκεί βλέπει γυναίκα ακατάλληλα ντυμένη ή ακατάλληλα ενδεδυμένη.
Αυτού, έχοντας δει γυναίκα ακατάλληλα ντυμένη ή ακατάλληλα ενδεδυμένη, η λαγνεία καταβάλλει τη συνείδηση.
Αυτός, με τη συνείδηση καταβεβλημένη από τη λαγνεία, αφού απαρνηθεί την εξάσκηση, επιστρέφει σε κατώτερη ζωή.
Αυτού άλλοι παίρνουν τον χιτώνα, άλλοι παίρνουν το κύπελλο, άλλοι παίρνουν το ύφασμα καθίσματος, άλλοι παίρνουν τη θήκη βελόνας, όπως του πουλιού που έχει πεταχτεί από τους ανέμους βεράμπχα.
Τόσο σκληρό, μοναχοί, είναι το υλικό κέρδος, η τιμή και η φήμη... κ.λπ...
έτσι πρέπει να εξασκείστε, μοναχοί».
Ένατη.