9.
Η ομιλία για τον γιο των Βατζί
229.
Κάποτε κάποιος μοναχός, γιος των Βατζτζί, διέμενε στη Βεσάλι, σε κάποιο δασώδες άλσος.
Εκείνη την περίοδο στη Βεσάλι γινόταν πανηγύρι των Βατζτζί που διαρκούσε όλη τη νύχτα.
Τότε εκείνος ο μοναχός, ακούγοντας από τη Βεσάλι τον ήχο της αντήχησης των μουσικών οργάνων, των κρουστών και της μουσικής, θρηνώντας, εκείνη τη στιγμή είπε αυτόν τον στίχο:
σαν πεταμένο ξύλο στο δάσος·
σε μια τέτοια νύχτα,
ποιος άραγε είναι πιο άθλιος από εμάς;»
Τότε η θεότητα που κατοικούσε σε εκείνο το δασώδες άλσος, με συμπόνια για εκείνον τον μοναχό, επιθυμώντας το καλό του, θέλοντας να τον συγκλονίσει, πήγε εκεί όπου ήταν εκείνος ο μοναχός· αφού πλησίασε, απευθύνθηκε σε εκείνον τον μοναχό με στίχο:
πολλοί σε ζηλεύουν, όπως οι καταδικασμένοι στην κόλαση ζηλεύουν αυτούς που πηγαίνουν στον παράδεισο.»
Τότε εκείνος ο μοναχός, συγκλονισμένος από εκείνη τη θεότητα, κατέληξε σε συγκλονισμό.