6.
Η ομιλία για τον πέτρινο στύλο
26.
Κάποτε ο σεβάσμιος Σαριπούττα και ο σεβάσμιος Τσαντικάπουττα διέμεναν στη Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων.
Εκεί ο σεβάσμιος Τσαντικάπουττα απευθύνθηκε στους μοναχούς -
«Ο Ντεβαντάττα, φίλοι, διδάσκει έτσι τη Διδασκαλία στους μοναχούς -
'Όταν λοιπόν, φίλοι, η συνείδηση ενός μοναχού έχει συσσωρευτεί με τον νου, σε αυτόν τον μοναχό είναι κατάλληλο να δηλώσει -
'η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, κατανοώ ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης.'»
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο σεβάσμιος Σαριπούττα είπε στον σεβάσμιο Τσαντικάπουττα - «Όχι βέβαια, φίλε Τσαντικάπουττα, ο Ντεβαντάττα δεν διδάσκει έτσι τη Διδασκαλία στους μοναχούς - 'Όταν λοιπόν, φίλοι, η συνείδηση ενός μοναχού έχει συσσωρευτεί με τον νου, σε αυτόν τον μοναχό είναι κατάλληλο να δηλώσει - η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, κατανοώ ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης.' Έτσι όμως, φίλε Τσαντικάπουττα, ο Ντεβαντάττα διδάσκει τη Διδασκαλία στους μοναχούς - 'Όταν λοιπόν, φίλοι, η συνείδηση ενός μοναχού είναι καλά καλλιεργημένη με τον νου, σε αυτόν τον μοναχό είναι κατάλληλο να δηλώσει - η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, κατανοώ ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης.'»
Για δεύτερη φορά ο σεβάσμιος Τσαντικάπουττα απευθύνθηκε στους μοναχούς - «Ο Ντεβαντάττα, φίλοι, διδάσκει έτσι τη Διδασκαλία στους μοναχούς - 'Όταν λοιπόν, φίλοι, η συνείδηση ενός μοναχού έχει συσσωρευτεί με τον νου, σε αυτόν τον μοναχό είναι κατάλληλο να δηλώσει - η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, κατανοώ ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης.'» Για δεύτερη φορά ο σεβάσμιος Σαριπούττα είπε στον σεβάσμιο Τσαντικάπουττα - «Όχι βέβαια, φίλε Τσαντικάπουττα, ο Ντεβαντάττα δεν διδάσκει έτσι τη Διδασκαλία στους μοναχούς - 'Όταν λοιπόν, φίλοι, η συνείδηση ενός μοναχού έχει συσσωρευτεί με τον νου, σε αυτόν τον μοναχό είναι κατάλληλο να δηλώσει - η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, κατανοώ ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης.' Έτσι όμως, φίλε Τσαντικάπουττα, ο Ντεβαντάττα διδάσκει τη Διδασκαλία στους μοναχούς - 'Όταν λοιπόν, φίλοι, η συνείδηση ενός μοναχού είναι καλά καλλιεργημένη με τον νου, σε αυτόν τον μοναχό είναι κατάλληλο να δηλώσει - η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, κατανοώ ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης.'»
Για τρίτη φορά ο σεβάσμιος Τσαντικάπουττα απευθύνθηκε στους μοναχούς - «Ο Ντεβαντάττα, φίλοι, διδάσκει έτσι τη Διδασκαλία στους μοναχούς - 'Όταν λοιπόν, φίλοι, η συνείδηση ενός μοναχού έχει συσσωρευτεί με τον νου, σε αυτόν τον μοναχό είναι κατάλληλο να δηλώσει - η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, κατανοώ ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης.'» Για τρίτη φορά ο σεβάσμιος Σαριπούττα είπε στον σεβάσμιο Τσαντικάπουττα - «Όχι βέβαια, φίλε Τσαντικάπουττα, ο Ντεβαντάττα δεν διδάσκει έτσι τη Διδασκαλία στους μοναχούς - 'Όταν λοιπόν, φίλοι, η συνείδηση ενός μοναχού έχει συσσωρευτεί με τον νου, σε αυτόν τον μοναχό είναι κατάλληλο να δηλώσει - η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, κατανοώ ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης.' Έτσι όμως, φίλε Τσαντικάπουττα, ο Ντεβαντάττα διδάσκει τη Διδασκαλία στους μοναχούς - 'Όταν λοιπόν, φίλοι, η συνείδηση ενός μοναχού είναι καλά καλλιεργημένη με τον νου, σε αυτόν τον μοναχό είναι κατάλληλο να δηλώσει - η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, κατανοώ ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης.'»
«Και πώς, φίλε, η συνείδηση ενός μοναχού είναι καλά καλλιεργημένη με τον νου; 'Η συνείδησή μου είναι χωρίς πάθος' - έτσι η συνείδηση είναι καλά καλλιεργημένη με τον νου· 'η συνείδησή μου είναι χωρίς μίσος' - έτσι η συνείδηση είναι καλά καλλιεργημένη με τον νου· 'η συνείδησή μου είναι χωρίς αυταπάτη' - έτσι η συνείδηση είναι καλά καλλιεργημένη με τον νου· 'η συνείδησή μου δεν είναι υποκείμενη σε πάθος' - έτσι η συνείδηση είναι καλά καλλιεργημένη με τον νου· 'η συνείδησή μου δεν είναι υποκείμενη σε μίσος' - έτσι η συνείδηση είναι καλά καλλιεργημένη με τον νου· 'η συνείδησή μου δεν είναι υποκείμενη σε αυταπάτη' - έτσι η συνείδηση είναι καλά καλλιεργημένη με τον νου· 'η συνείδησή μου δεν είναι υποκείμενη σε επιστροφή στην ηδονική ύπαρξη' - έτσι η συνείδηση είναι καλά καλλιεργημένη με τον νου· 'η συνείδησή μου δεν είναι υποκείμενη σε επιστροφή στη λεπτοφυή υλική ύπαρξη' - έτσι η συνείδηση είναι καλά καλλιεργημένη με τον νου· 'η συνείδησή μου δεν είναι υποκείμενη σε επιστροφή στην άυλη ύπαρξη' - έτσι η συνείδηση είναι καλά καλλιεργημένη με τον νου. Για έναν μοναχό με έτσι σωστά απελευθερωμένη συνείδηση, φίλε, ακόμη κι αν έντονες υλικές μορφές αντιληπτές με το μάτι έρχονται στο πεδίο αίσθησης του ματιού, δεν κατακλύζουν τη συνείδησή του· η συνείδησή του παραμένει αμιγής, σταθερή, έχοντας φτάσει στην αδιαταραξία, και παρατηρεί την παρακμή της.
«Όπως, φίλε, ένας πέτρινος στύλος δεκαέξι πήχεων. Από αυτόν οκτώ πήχεις θα ήταν κάτω στο έδαφος, οκτώ πήχεις πάνω από το έδαφος. Τότε ακόμη κι αν από την ανατολική κατεύθυνση ερχόταν σφοδρή καταιγίδα με άνεμο, δεν θα το έκανε να τρέμει, δεν θα το έκανε να ταράζεται· τότε από τη δυτική... τότε από τη βόρεια... τότε ακόμη κι αν από τη νότια κατεύθυνση ερχόταν σφοδρή καταιγίδα με άνεμο, δεν θα το έκανε να τρέμει, δεν θα το έκανε να ταράζεται. Για ποιο λόγο; Λόγω του βάθους, φίλε, των θεμελίων και της καλής στερέωσης του πέτρινου στύλου. Ακριβώς έτσι, φίλε, για έναν μοναχό με σωστά απελευθερωμένη συνείδηση, ακόμη κι αν έντονες υλικές μορφές αντιληπτές με το μάτι έρχονται στο πεδίο αίσθησης του ματιού, δεν κατακλύζουν τη συνείδησή του· η συνείδησή του παραμένει αμιγής, σταθερή, έχοντας φτάσει στην αδιαταραξία, και παρατηρεί την παρακμή της.
«Ακόμη κι αν έντονοι ήχοι αντιληπτοί από το αυτί... Οσμές αντιληπτές από τη μύτη... Γεύσεις αντιληπτές από τη γλώσσα... απτά αντικείμενα αντιληπτά από το σώμα... νοητικά φαινόμενα αντιληπτά από τον νου έρχονται στο πεδίο αίσθησης του νου, δεν κατακλύζουν τη συνείδησή του· η συνείδησή του παραμένει αμιγής, σταθερή, έχοντας φτάσει στην αδιαταραξία, και παρατηρεί την παρακμή της». Έκτο.