6.
Η ομιλία για τις αιτίες αντιδικίας
36.
«Αυτές οι έξι, μοναχοί, είναι οι αιτίες αντιδικίας.
Ποιες είναι οι έξι;
Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός είναι οργίλος και μνησίκακος.
Εκείνος ο μοναχός, μοναχοί, που είναι οργίλος και μνησίκακος, αυτός διαμένει ασεβής προς τον Διδάσκαλο, χωρίς σεβασμό, διαμένει ασεβής προς τη Διδασκαλία, χωρίς σεβασμό, διαμένει ασεβής προς την Κοινότητα, χωρίς σεβασμό, και δεν είναι αυτός που εκπληρώνει την εξάσκηση.
Εκείνος ο μοναχός, μοναχοί, που διαμένει ασεβής προς τον Διδάσκαλο, χωρίς σεβασμό, διαμένει ασεβής προς τη Διδασκαλία, χωρίς σεβασμό, διαμένει ασεβής προς την Κοινότητα, χωρίς σεβασμό, δεν είναι αυτός που εκπληρώνει την εξάσκηση, αυτός δημιουργεί αντιδικία στην Κοινότητα, η οποία αντιδικία είναι προς βλάβη του πλήθους, προς δυστυχία του πλήθους, προς συμφορά, προς βλάβη και οδύνη θεών και ανθρώπων.
Αν εσείς, μοναχοί, αντιλαμβάνεστε μια τέτοια αιτία αντιδικίας εσωτερικά ή εξωτερικά.
Εκεί εσείς, μοναχοί, θα πρέπει να προσπαθήσετε για την εγκατάλειψη αυτής της ίδιας κακόβουλης αιτίας αντιδικίας.
Αν εσείς, μοναχοί, δεν αντιλαμβάνεστε μια τέτοια αιτία αντιδικίας εσωτερικά ή εξωτερικά, εκεί εσείς, μοναχοί, θα πρέπει να ακολουθήσετε για τη μη-επανεμφάνιση στο μέλλον αυτής της ίδιας κακόβουλης αιτίας αντιδικίας.
Έτσι υπάρχει η εγκατάλειψη αυτής της κακόβουλης αιτίας αντιδικίας.
Έτσι υπάρχει η μη-επανεμφάνιση στο μέλλον αυτής της κακόβουλης αιτίας αντιδικίας.
«Επιπλέον, μοναχοί, ένας μοναχός είναι υποτιμητικός και ανταγωνιστικός... κ.λπ... είναι ζηλόφθονος και τσιγκούνης... είναι δόλιος και απατηλός... έχει κακόβουλες επιθυμίες και έχει λανθασμένες απόψεις... είναι αγκιστρωμένος στις προσωπικές του απόψεις, ο διατηρών με πείσμα τις προσωπικές του απόψεις, εγκαταλείπων τις προσωπικές του απόψεις με δυσκολία. Εκείνος ο μοναχός, μοναχοί, που είναι αγκιστρωμένος στις προσωπικές του απόψεις, ο διατηρών με πείσμα τις προσωπικές του απόψεις, εγκαταλείπων τις προσωπικές του απόψεις με δυσκολία, αυτός διαμένει ασεβής προς τον Διδάσκαλο, χωρίς σεβασμό, διαμένει ασεβής προς τη Διδασκαλία, χωρίς σεβασμό, διαμένει ασεβής προς την Κοινότητα, χωρίς σεβασμό, και δεν είναι αυτός που εκπληρώνει την εξάσκηση. Εκείνος ο μοναχός, μοναχοί, που διαμένει ασεβής προς τον Διδάσκαλο, χωρίς σεβασμό, προς τη Διδασκαλία... κ.λπ... διαμένει ασεβής προς την Κοινότητα, χωρίς σεβασμό, δεν είναι αυτός που εκπληρώνει την εξάσκηση, αυτός δημιουργεί αντιδικία στην Κοινότητα, η οποία αντιδικία είναι προς βλάβη του πλήθους, προς δυστυχία του πλήθους, προς συμφορά, προς βλάβη και οδύνη θεών και ανθρώπων. Αν εσείς, μοναχοί, αντιλαμβάνεστε μια τέτοια αιτία αντιδικίας εσωτερικά ή εξωτερικά. Εκεί εσείς, μοναχοί, θα πρέπει να προσπαθήσετε για την εγκατάλειψη αυτής της ίδιας κακόβουλης αιτίας αντιδικίας. Αν εσείς, μοναχοί, δεν αντιλαμβάνεστε μια τέτοια αιτία αντιδικίας εσωτερικά ή εξωτερικά. Εκεί εσείς, μοναχοί, θα πρέπει να ακολουθήσετε για τη μη-επανεμφάνιση στο μέλλον αυτής της ίδιας κακόβουλης αιτίας αντιδικίας. Έτσι υπάρχει η εγκατάλειψη αυτής της κακόβουλης αιτίας αντιδικίας. Έτσι υπάρχει η μη-επανεμφάνιση στο μέλλον αυτής της κακόβουλης αιτίας αντιδικίας. Αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι έξι αιτίες αντιδικίας». Έκτο.