10.
Η ομιλία με την παρομοίωση των έξι ζώων
247.
«Όπως, μοναχοί, ένας άνθρωπος με πληγωμένο σώμα, με σάπιο σώμα, θα εισερχόταν σε δάσος από βέλη.
Αγκάθια από γρασίδι θα τρυπούσαν τα πόδια του, και φύλλα από βέλη θα γρατσούνιζαν τα μέλη του.
Έτσι λοιπόν, μοναχοί, αυτός ο άνθρωπος θα βίωνε ακόμη περισσότερο πόνο και δυσαρέσκεια εξαιτίας αυτού.
Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, εδώ κάποιος μοναχός είτε πήγε στο χωριό είτε πήγε στο δάσος, βρίσκει κάποιον που τον επικρίνει -
'Αυτός ο σεβάσμιος που ενεργεί έτσι, που συμπεριφέρεται έτσι, είναι ένα ακάθαρτο αγκάθι του χωριού'.
Γνωρίζοντας αυτόν ως αγκάθι, πρέπει να γίνει γνωστή η αυτοσυγκράτηση και η μη-αυτοσυγκράτηση.
«Και πώς, μοναχοί, υπάρχει μη-αυτοσυγκράτηση; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός έχοντας δει μια μορφή με το μάτι, προσκολλάται στην ευχάριστη μορφή, απωθείται από τη δυσάρεστη μορφή, και διαμένει με μη εδραιωμένη σωματική μνήμη, με περιορισμένη συνείδηση. Και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτές οι κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις που έχουν εγερθεί καταπαύουν χωρίς υπόλοιπο. Έχοντας ακούσει έναν ήχο με το αυτί... έχοντας μυρίσει μια οσμή με τη μύτη... έχοντας γευτεί μια γεύση με τη γλώσσα... έχοντας αγγίξει ένα απτό αντικείμενο με το σώμα... έχοντας αντιληφθεί ένα νοητικό φαινόμενο με τον νου, προσκολλάται στο ευχάριστο νοητικό φαινόμενο, απωθείται από το δυσάρεστο νοητικό φαινόμενο, και διαμένει με μη εδραιωμένη σωματική μνήμη, με περιορισμένη συνείδηση, και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτές οι κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις που έχουν εγερθεί καταπαύουν χωρίς υπόλοιπο.
«Όπως, μοναχοί, ένας άνθρωπος αφού έπιανε έξι ζώα με διαφορετικά αντικείμενα και διαφορετικά πεδία, θα τα έδενε με γερό σχοινί. Αφού έπιανε ένα φίδι, θα το έδενε με γερό σχοινί. Αφού έπιανε έναν κροκόδειλο, θα τον έδενε με γερό σχοινί. Αφού έπιανε ένα πουλί, θα το έδενε με γερό σχοινί. Αφού έπιανε ένα σκυλί, θα το έδενε με γερό σχοινί. Αφού έπιανε ένα τσακάλι, θα το έδενε με γερό σχοινί. Αφού έπιανε μια μαϊμού, θα την έδενε με γερό σχοινί. Αφού τα έδενε με γερό σχοινί, αφού έκανε έναν κόμπο στη μέση, θα τα άφηνε ελεύθερα. Τότε, μοναχοί, αυτά τα έξι ζώα με διαφορετικά αντικείμενα και διαφορετικά πεδία θα τραβούσαν το καθένα προς το δικό του πεδίο και αντικείμενο - το φίδι θα τραβούσε 'θα μπω στη φωλιά', ο κροκόδειλος θα τραβούσε 'θα μπω στο νερό', το πουλί θα τραβούσε 'θα πετάξω στον αέρα', το σκυλί θα τραβούσε 'θα μπω στο χωριό', το τσακάλι θα τραβούσε 'θα μπω στο νεκροταφείο', η μαϊμού θα τραβούσε 'θα μπω στο δάσος'. Όταν, μοναχοί, αυτά τα έξι ζώα εξαντλούνταν και κουράζονταν, τότε όποιο από αυτά τα ζώα ήταν πιο δυνατό, σε αυτό τα άλλα θα συμμορφώνονταν, θα ακολουθούσαν, θα υποτάσσονταν. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, οποιουδήποτε μοναχού η μνήμη επί του σώματος δεν έχει αναπτυχθεί και δεν έχει καλλιεργηθεί, το μάτι τον τραβάει στις ευχάριστες μορφές, οι δυσάρεστες μορφές γίνονται αποκρουστικές... κ.λπ... ο νους τον τραβάει στα ευχάριστα νοητικά φαινόμενα, τα δυσάρεστα νοητικά φαινόμενα γίνονται αποκρουστικά. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, υπάρχει μη-αυτοσυγκράτηση.
«Και πώς, μοναχοί, υπάρχει αυτοσυγκράτηση; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός έχοντας δει μια μορφή με το μάτι, δεν προσκολλάται στην ευχάριστη μορφή, δεν απωθείται από τη δυσάρεστη μορφή, και διαμένει με εδραιωμένη σωματική μνήμη, με απεριόριστη συνείδηση, και κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτές οι κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις που έχουν εγερθεί καταπαύουν χωρίς υπόλοιπο... κ.λπ... έχοντας γευτεί μια γεύση με τη γλώσσα... κ.λπ... έχοντας αντιληφθεί ένα νοητικό φαινόμενο με τον νου, δεν προσκολλάται στο ευχάριστο νοητικό φαινόμενο, δεν απωθείται από το δυσάρεστο νοητικό φαινόμενο, και διαμένει με εδραιωμένη σωματική μνήμη, με απεριόριστη συνείδηση, και κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτές οι κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις που έχουν εγερθεί καταπαύουν χωρίς υπόλοιπο.
«Όπως, μοναχοί, ένας άνθρωπος αφού έπιανε έξι ζώα με διαφορετικά αντικείμενα και διαφορετικά πεδία, θα τα έδενε με γερό σχοινί. Αφού έπιανε ένα φίδι, θα το έδενε με γερό σχοινί. Αφού έπιανε έναν κροκόδειλο, θα τον έδενε με γερό σχοινί. Αφού έπιανε ένα πουλί... κ.λπ... αφού έπιανε ένα σκυλί... αφού έπιανε ένα τσακάλι... αφού έπιανε μια μαϊμού, θα την έδενε με γερό σχοινί. Αφού τα έδενε με γερό σχοινί, θα τα πρόσδενε σε γερό πάσσαλο ή στύλο. Τότε, μοναχοί, εκείνα τα έξι ζώα με διαφορετικά αντικείμενα και διαφορετικά πεδία θα τραβούσαν το καθένα προς το δικό του πεδίο και αντικείμενο - το φίδι θα τραβούσε 'θα μπω στη φωλιά', ο κροκόδειλος θα τραβούσε 'θα μπω στο νερό', το πουλί θα τραβούσε 'θα πετάξω στον αέρα', το σκυλί θα τραβούσε 'θα μπω στο χωριό', το τσακάλι θα τραβούσε 'θα μπω στο νεκροταφείο', η μαϊμού θα τραβούσε 'θα μπω στο δάσος'. Όταν όμως, μοναχοί, εκείνα τα έξι ζώα εξαντλούνταν και κουράζονταν, τότε θα στέκονταν κοντά σε εκείνον ακριβώς τον πάσσαλο ή τον στύλο, θα κάθονταν κοντά του, θα ξάπλωναν κοντά του. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, οποιουδήποτε μοναχού η μνήμη επί του σώματος έχει αναπτυχθεί και καλλιεργηθεί, αυτόν το μάτι δεν τον τραβά προς τις ευχάριστες υλικές μορφές, οι δυσάρεστες υλικές μορφές δεν είναι αποκρουστικές... κ.λπ... η γλώσσα δεν τον τραβά προς τις ευχάριστες γεύσεις... κ.λπ... ο νους δεν τον τραβά προς τα ευχάριστα νοητικά φαινόμενα, τα δυσάρεστα νοητικά φαινόμενα δεν είναι αποκρουστικά. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, υπάρχει αυτοσυγκράτηση.
'Σε γερό πάσσαλο ή στύλο', μοναχοί, αυτή είναι ονομασία της μνήμης επί του σώματος. Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να εξασκείστε έτσι - 'η μνήμη επί του σώματος θα αναπτυχθεί από εμάς, θα καλλιεργηθεί, θα γίνει όχημα, θα γίνει θεμέλιο, θα εδραιωθεί, θα εξασκηθεί και θα καλά ξεκινήσει'. Έτσι πρέπει να εξασκείστε, μοναχοί». Δέκατη.