9.
Η ομιλία για τους σοφούς στα δασικά ερημητήρια
255.
Στη Σαβάτθι.
«Κάποτε στο παρελθόν, μοναχοί, πολλοί σοφοί ηθικοί, με καλό χαρακτήρα, ζούσαν σε καλύβες από φύλλα σε μια δασική περιοχή.
Τότε, μοναχοί, ο Σάκκα, ο άρχοντας των θεών, και ο Βεπατσίττι, ο άρχοντας των τιτάνων, πλησίασαν εκείνους τους σοφούς ηθικούς, με καλό χαρακτήρα.
Τότε, μοναχοί, ο Βεπατσίττι, ο άρχοντας των τιτάνων, αφού φόρεσε σανδάλια με λουριά, αφού κρέμασε το σπαθί του, ενώ κρατούσαν ομπρέλα πάνω του, αφού μπήκε στο ερημητήριο από την κύρια πύλη, αφού τους αγνόησε, προσπέρασε εκείνους τους σοφούς ηθικούς, με καλό χαρακτήρα.
Τότε, μοναχοί, ο Σάκκα, ο άρχοντας των θεών, αφού έβγαλε τα σανδάλια με λουριά, αφού έδωσε το σπαθί σε άλλους, αφού απομάκρυνε την ομπρέλα, αφού μπήκε στο ερημητήριο από την πύλη, στάθηκε υπήνεμα με ενωμένες παλάμες προσκυνώντας εκείνους τους σοφούς ηθικούς, με καλό χαρακτήρα».
Τότε, μοναχοί, εκείνοι οι σοφοί ηθικοί, με καλό χαρακτήρα, απευθύνθηκαν στον Σάκκα, τον άρχοντα των θεών, με στίχο:
εκπέμπεται από το σώμα και πηγαίνει με τον άνεμο·
απομακρύνσου από εδώ, Χιλιόματε,
η οσμή των σοφών είναι ακάθαρτη, βασιλιά των θεών».
ας εκπέμπεται από το σώμα και ας πηγαίνει με τον άνεμο,
σαν στεφάνι από πολύχρωμα λουλούδια στο κεφάλι·
αυτή την οσμή την προσδοκούμε, σεβάσμιοι,
διότι εδώ οι θεοί δεν την αντιλαμβάνονται ως αποκρουστική».