2.
Η ομιλία για τη λιμνούλα
75.
Διέμενε στη Σαβάτθι... κ.λπ...
«Όπως, μοναχοί, μια λιμνούλα πενήντα γιότζανα σε μήκος, πενήντα γιότζανα σε πλάτος, πενήντα γιότζανα σε βάθος, γεμάτη νερό, γεμάτη μέχρι το χείλος, ώστε να μπορεί να πιει ένα κοράκι.
Από αυτήν ένας άνθρωπος θα έβγαζε νερό με την άκρη ενός χόρτου.
Τι νομίζετε, μοναχοί, ποιο άραγε είναι περισσότερο, το νερό που βγήκε με την άκρη του χόρτου ή το νερό της λιμνούλας;»
«Αυτό ακριβώς, σεβάσμιε κύριε, είναι περισσότερο, δηλαδή το νερό της λιμνούλας. Ασήμαντο είναι το νερό που βγήκε με την άκρη του χόρτου. Σε σύγκριση με το νερό της λιμνούλας, το νερό που βγήκε με την άκρη του χόρτου δεν φτάνει ούτε σε ένα εκατοστό κλάσμα, δεν φτάνει ούτε σε ένα χιλιοστό κλάσμα, δεν φτάνει ούτε σε ένα εκατομμυριοστό κλάσμα». «Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, για τον ευγενή μαθητή, το άτομο τέλειο στην ορθή άποψη, αυτόν που έχει πλήρως συνειδητοποιήσει, αυτό ακριβώς είναι περισσότερο το σύνολο του υπαρξιακού πόνου, δηλαδή αυτό που έχει εξαντληθεί και καταναλωθεί· ασήμαντο είναι αυτό που απομένει. Σε σύγκριση με το προηγούμενο σύνολο του υπαρξιακού πόνου που έχει εξαντληθεί και καταναλωθεί, δεν φτάνει ούτε σε ένα εκατοστό κλάσμα, δεν φτάνει ούτε σε ένα χιλιοστό κλάσμα, δεν φτάνει ούτε σε ένα εκατομμυριοστό κλάσμα, δηλαδή το να έχει κανείς επτά επαναγεννήσεις το μέγιστον. Τόσο μεγάλης σημασίας, μοναχοί, είναι η πλήρης κατανόηση της διδασκαλίας· τόσο μεγάλης σημασίας είναι η απόκτηση του οφθαλμού της διδασκαλίας». Δεύτερο.