2.
Η ομιλία για τη λιμνούλα
1122.
«Όπως, μοναχοί, μια λιμνούλα πενήντα γιότζανα σε μήκος, πενήντα γιότζανα σε πλάτος, πενήντα γιότζανα σε βάθος, γεμάτη νερό, γεμάτη μέχρι το χείλος, ώστε να μπορεί να πιει ένα κοράκι.
Από αυτήν ένας άνθρωπος θα έβγαζε νερό με την άκρη ενός χόρτου.
Τι νομίζετε, μοναχοί, ποιο άραγε είναι περισσότερο -
το νερό που βγήκε με την άκρη του χόρτου ή το νερό της λιμνούλας;»
«Αυτό ακριβώς, σεβάσμιε κύριε, είναι περισσότερο, δηλαδή -
το νερό της λιμνούλας·
ασήμαντο είναι το νερό που βγήκε με την άκρη του χόρτου.
Σε σύγκριση με το νερό της λιμνούλας, το νερό που βγήκε με την άκρη του χόρτου δεν φτάνει ούτε σε υπολογισμό, δεν φτάνει ούτε σε σύγκριση, δεν φτάνει ούτε σε κλάσμα».
«Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, για τον ευγενή μαθητή... κ.λπ...
πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια».
Δεύτερο.