9.
Η ομιλία για το φυσικό σώμα
219.
«Εγώ, μοναχοί, δεν λέω ότι υπάρχει εξάλειψη των εσκεμμένων πράξεων που έγιναν και συσσωρεύτηκαν χωρίς να βιωθούν· και αυτό στην παρούσα ζωή, ή κατά την επαναγέννηση, ή σε άλλη περίσταση.
Δεν λέω όμως, μοναχοί, ότι υπάρχει τερματισμός της δυστυχίας χωρίς να βιωθούν οι εσκεμμένες πράξεις που έγιναν και συσσωρεύτηκαν.
«Αυτός λοιπόν, μοναχοί, ο ευγενής μαθητής, έτσι απαλλαγμένος από πλεονεξία, απαλλαγμένος από θυμό, χωρίς σύγχυση, με πλήρη επίγνωση και μνήμων, με νου συνοδευόμενο από φιλικότητα, έχοντας διαπεράσει μια κατεύθυνση, διαμένει· ομοίως τη δεύτερη, ομοίως την τρίτη, ομοίως την τέταρτη. Έτσι προς τα πάνω, προς τα κάτω, οριζοντίως, παντού, σε όλους τους εαυτούς, ολόκληρο τον κόσμο, με νου συνοδευόμενο από φιλικότητα, ευρύ, εξυψωμένο, απεριόριστο, χωρίς έχθρα, χωρίς κακία, έχοντας διαπεράσει, διαμένει.
«Αυτός κατανοεί έτσι - 'στο παρελθόν αυτή η συνείδησή μου ήταν περιορισμένη, μη αναπτυγμένη· τώρα όμως αυτή η συνείδησή μου είναι απεριόριστη, καλά αναπτυγμένη. Οποιαδήποτε πράξη περιορισμένη, αυτή δεν παραμένει εκεί, δεν επιμένει εκεί'.
«Τι νομίζετε, μοναχοί, αν αυτός ο νέος από την παιδική ηλικία αναπτύσσει την απελευθέρωση του νου μέσω της φιλικότητας, θα έκανε άραγε κακόβουλη πράξη;» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Σε αυτόν που δεν κάνει κακόβουλη πράξη, θα τον άγγιζε άραγε η δυστυχία;» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε. Σε αυτόν που δεν κάνει κακόβουλη πράξη, σεβάσμιε κύριε, από πού θα τον αγγίξει η δυστυχία;»
«Αυτή η απελευθέρωση του νου μέσω της φιλικότητας, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθεί από γυναίκα ή άνδρα. Ούτε γυναίκα, μοναχοί, ούτε άνδρας μπορεί να πάρει αυτό το σώμα μαζί του. Αυτός ο θνητός, μοναχοί, έχει τη συνείδηση ως εσωτερικό. Αυτός κατανοεί έτσι - 'οποιαδήποτε κακόβουλη πράξη έκανα στο παρελθόν με αυτό το σώμα που γεννήθηκε από ακαθαρσία, όλη αυτή πρέπει να βιωθεί εδώ· αυτή δεν θα με ακολουθήσει'. Όταν η απελευθέρωση του νου μέσω της φιλικότητας, μοναχοί, έχει αναπτυχθεί έτσι, οδηγεί στη μη-επιστροφή, για τον μοναχό με κοσμική σοφία που δεν έχει διεισδύσει στην ανώτερη απελευθέρωση.
«Με νου συνοδευόμενο από συμπόνια... με νου συνοδευόμενο από αλτρουιστική χαρά... με νου συνοδευόμενο από αταραξία, έχοντας διαπεράσει μια κατεύθυνση, διαμένει· ομοίως τη δεύτερη, ομοίως την τρίτη, ομοίως την τέταρτη. Έτσι προς τα πάνω, προς τα κάτω, οριζοντίως, παντού, σε όλους τους εαυτούς, ολόκληρο τον κόσμο, με νου συνοδευόμενο από αταραξία, ευρύ, εξυψωμένο, απεριόριστο, χωρίς έχθρα, χωρίς κακία, έχοντας διαπεράσει, διαμένει.
«Αυτός κατανοεί έτσι - 'στο παρελθόν αυτή η συνείδησή μου ήταν περιορισμένη, μη αναπτυγμένη· τώρα όμως αυτή η συνείδησή μου είναι απεριόριστη, καλά αναπτυγμένη. Οποιαδήποτε πράξη περιορισμένη, αυτή δεν παραμένει εκεί, δεν επιμένει εκεί'.
«Τι νομίζετε, μοναχοί, αν αυτός ο νέος από την παιδική ηλικία αναπτύσσει την απελευθέρωση του νου μέσω της αταραξίας, θα έκανε άραγε κακόβουλη πράξη;» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Σε αυτόν που δεν κάνει κακόβουλη πράξη, θα τον άγγιζε άραγε η δυστυχία;» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε. Σε αυτόν που δεν κάνει κακόβουλη πράξη, σεβάσμιε κύριε, από πού θα τον αγγίξει η δυστυχία;»
«Αυτή η απελευθέρωση του νου μέσω αταραξίας, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθεί από γυναίκα ή άνδρα. Ούτε γυναίκα, μοναχοί, ούτε άνδρας μπορεί να πάρει αυτό το σώμα μαζί του. Αυτός ο θνητός, μοναχοί, έχει τη συνείδηση ως εσωτερικό. Αυτός κατανοεί έτσι - 'οποιαδήποτε κακόβουλη πράξη έκανα στο παρελθόν με αυτό το σώμα που γεννήθηκε από ακαθαρσία, όλη αυτή πρέπει να βιωθεί εδώ· αυτή δεν θα με ακολουθήσει'. Όταν η απελευθέρωση του νου μέσω αταραξίας, μοναχοί, έχει αναπτυχθεί έτσι, οδηγεί στη μη-επιστροφή, για τον μοναχό με κοσμική σοφία που δεν έχει διεισδύσει στην ανώτερη απελευθέρωση». Ένατη.