7.
Η ομιλία για τους Βελουντβαρέγια
1003.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος περιπλανιόταν στους Κοσάλα με μια μεγάλη Κοινότητα μοναχών και έφτασε σε ένα βραχμανικό χωριό των Κοσάλα που ονομαζόταν Βελουντβάρα.
Οι βραχμάνοι και οικοδεσπότες της Βελουντβάρα άκουσαν:
«Ο ασκητής Γκόταμα, γιος των Σάκυα, που αναχώρησε από την οικογένεια των Σάκυα, περιπλανώμενος στους Κοσάλα με μια μεγάλη Κοινότητα μοναχών, έφτασε στη Βελουντβάρα.
Και για αυτόν τον αξιότιμο Γκόταμα έχει διαδοθεί αυτή η καλή φήμη:
'Πράγματι αυτός ο Ευλογημένος είναι ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος, ο τέλειος στην αληθινή γνώση και στην καλή συμπεριφορά, ο Καλότυχος, ο γνώστης του κόσμου, ο ανυπέρβλητος οδηγός των ανθρώπων που πρέπει να εκπαιδευτούν, ο Διδάσκαλος θεών και ανθρώπων, ο Φωτισμένος, ο Ευλογημένος.
Αυτός, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση αυτόν τον κόσμο μαζί με τους θεούς, τον Μάρα, τον Βράχμα, αυτή τη γενιά μαζί με τους ασκητές και τους βραχμάνους, μαζί με τους θεούς και τους ανθρώπους, τον διακηρύσσει.
Αυτός διδάσκει τη Διδασκαλία που είναι καλή στην αρχή, καλή στη μέση, καλή στο τέλος, με νόημα και φρασεολογία, και φανερώνει την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή'.
Είναι πράγματι καλό να δει κανείς τέτοιους Άξιους».
Τότε οι βραχμάνοι και οικοδεσπότες της Βελουντβάρα πλησίασαν τον Ευλογημένο· αφού πλησίασαν, μερικοί αφού απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο, κάθισαν στο πλάι. Μερικοί χαιρέτησαν τον Ευλογημένο· αφού ολοκλήρωσαν την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισαν στο πλάι. Μερικοί χαιρέτησαν με ενωμένες παλάμες προς την κατεύθυνση του Ευλογημένου και κάθισαν στο πλάι. Μερικοί αφού ανακοίνωσαν το όνομα και το σόι τους κοντά στον Ευλογημένο, κάθισαν στο πλάι. Μερικοί σιωπηλοί κάθισαν στο πλάι. Καθισμένοι στο πλάι, οι βραχμάνοι και οικοδεσπότες της Βελουντβάρα είπαν στον Ευλογημένο: «Εμείς, αγαπητέ Γκόταμα, έχουμε τέτοιες επιθυμίες, τέτοιες θελήσεις, τέτοιες προθέσεις: να κατοικούμε σε σπίτι γεμάτο με παιδιά, να απολαμβάνουμε σανδαλόξυλο από το Κάσι, να φοράμε γιρλάντες, αρώματα και καλλυντικά, να δεχόμαστε χρυσό και ασήμι, και με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο να επαναγεννηθούμε στον καλότυχο κόσμο, στον ευδαιμονικό κόσμο. Σε εμάς που έχουμε τέτοιες επιθυμίες, τέτοιες θελήσεις, τέτοιες προθέσεις, ας μας διδάξει ο αξιότιμος Γκόταμα τη Διδασκαλία έτσι ώστε εμείς να κατοικούμε σε σπίτι γεμάτο με παιδιά... κ.λπ... να επαναγεννηθούμε στον καλότυχο κόσμο, στον ευδαιμονικό κόσμο».
«Θα σας διδάξω, οικοδεσπότες, μια επεξήγηση της Διδασκαλίας που εφαρμόζεται στον εαυτό. Ακούστε το, προσέχετε καλά· θα μιλήσω». «Ναι, αγαπητέ», απάντησαν οι βραχμάνοι και οικοδεσπότες της Βελουντβάρα στον Ευλογημένο. Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Και ποια είναι, οικοδεσπότες, η επεξήγηση της Διδασκαλίας που εφαρμόζεται στον εαυτό; Εδώ, οικοδεσπότες, ένας ευγενής μαθητής σκέφτεται έτσι: 'Εγώ επιθυμώ να ζήσω, επιθυμώ να μην πεθάνω, επιθυμώ την ευτυχία, αποστρέφομαι τον πόνο. Αν κάποιος μου αφαιρούσε τη ζωή, σε εμένα που επιθυμώ να ζήσω, που επιθυμώ να μην πεθάνω, που επιθυμώ την ευτυχία, που αποστρέφομαι τον πόνο, αυτό δεν θα ήταν αγαπητό και ευχάριστο για μένα. Αν όμως εγώ αφαιρούσα τη ζωή σε κάποιον άλλον που επιθυμεί να ζήσει, που επιθυμεί να μην πεθάνει, που επιθυμεί την ευτυχία, που αποστρέφεται τον πόνο, αυτό θα ήταν μη αγαπητό και δυσάρεστο και για εκείνον. Αυτό που είναι μη αγαπητό και δυσάρεστο για μένα, είναι επίσης μη αγαπητό και δυσάρεστο για τον άλλον. Αυτό που είναι μη αγαπητό και δυσάρεστο για μένα, πώς θα μπορούσα να το επιβάλω σε άλλον;' Αυτός, αφού αναλογιστεί έτσι, ο ίδιος απέχει από τον φόνο έμβιων όντων, και παρακινεί τους άλλους στην αποχή από τον φόνο έμβιων όντων, και επαινεί την αποχή από τον φόνο έμβιων όντων. Έτσι αυτή η σωματική συμπεριφορά του είναι τριπλά καθαρή.
«Επιπλέον, οικοδεσπότες, ο ευγενής μαθητής σκέφτεται έτσι - 'όποιος θα μου έπαιρνε το μη δοσμένο, θεωρούμενο κλοπή, αυτό δεν θα ήταν αγαπητό και ευχάριστο για μένα. Αν όμως εγώ έπαιρνα από άλλον το μη δοσμένο, θεωρούμενο κλοπή, και για εκείνον αυτό θα ήταν μη αγαπητό και δυσάρεστο. Αυτό που είναι μη αγαπητό και δυσάρεστο για μένα, είναι επίσης μη αγαπητό και δυσάρεστο για τον άλλον. Αυτό που είναι μη αγαπητό και δυσάρεστο για μένα, πώς θα μπορούσα να το επιβάλω σε άλλον;' Αυτός, αφού αναλογιστεί έτσι, ο ίδιος απέχει από τη λήψη του μη δοσμένου, και παρακινεί άλλους στην αποχή από τη λήψη του μη δοσμένου, και επαινεί την αποχή από τη λήψη του μη δοσμένου. Έτσι αυτή η σωματική συμπεριφορά του είναι τριπλά καθαρή.
«Επιπλέον, οικοδεσπότες, ο ευγενής μαθητής σκέφτεται έτσι - 'όποιος θα διέπραττε μοιχεία με τις συζύγους μου, αυτό δεν θα ήταν αγαπητό και ευχάριστο για μένα. Αν όμως εγώ διέπραττα μοιχεία με τις συζύγους άλλου, και για εκείνον αυτό θα ήταν μη αγαπητό και δυσάρεστο. Αυτό που είναι μη αγαπητό και δυσάρεστο για μένα, είναι επίσης μη αγαπητό και δυσάρεστο για τον άλλον. Αυτό που είναι μη αγαπητό και δυσάρεστο για μένα, πώς θα μπορούσα να το επιβάλω σε άλλον;' Αυτός, αφού αναλογιστεί έτσι, ο ίδιος απέχει από τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά, και παρακινεί άλλους στην αποχή από τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά, και επαινεί την αποχή από τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά. Έτσι αυτή η σωματική συμπεριφορά του είναι τριπλά καθαρή.
«Επιπλέον, οικοδεσπότες, ο ευγενής μαθητής σκέφτεται έτσι - 'όποιος θα κατέστρεφε την ευημερία μου με ψευδολογία, αυτό δεν θα ήταν αγαπητό και ευχάριστο για μένα. Αν όμως εγώ κατέστρεφα την ευημερία άλλου με ψευδολογία, και για εκείνον αυτό θα ήταν μη αγαπητό και δυσάρεστο. Αυτό που είναι μη αγαπητό και δυσάρεστο για μένα, είναι επίσης μη αγαπητό και δυσάρεστο για τον άλλον. Αυτό που είναι μη αγαπητό και δυσάρεστο για μένα, πώς θα μπορούσα να το επιβάλω σε άλλον;' Αυτός, αφού αναλογιστεί έτσι, ο ίδιος απέχει από την ψευδολογία, και παρακινεί άλλους στην αποχή από την ψευδολογία, και επαινεί την αποχή από την ψευδολογία. Έτσι αυτή η λεκτική συμπεριφορά του είναι τριπλά καθαρή.
«Επιπλέον, οικοδεσπότες, ο ευγενής μαθητής σκέφτεται έτσι - όποιος θα χώριζε τους φίλους μου με διχαστική ομιλία, αυτό δεν θα ήταν αγαπητό και ευχάριστο για μένα. Αν όμως εγώ χώριζα τους φίλους άλλου με διχαστική ομιλία, και για εκείνον αυτό θα ήταν μη αγαπητό και δυσάρεστο... κ.λπ... έτσι αυτή η λεκτική συμπεριφορά του είναι τριπλά καθαρή.
«Επιπλέον, οικοδεσπότες, ο ευγενής μαθητής σκέφτεται έτσι - όποιος θα μου συμπεριφερόταν με σκληρή ομιλία, αυτό δεν θα ήταν αγαπητό και ευχάριστο για μένα. Αν όμως εγώ συμπεριφερόμουν σε άλλον με σκληρή ομιλία, και για εκείνον αυτό θα ήταν μη αγαπητό και δυσάρεστο. Αυτό που για μένα είναι μη αγαπητό και δυσάρεστο... κ.λπ... έτσι αυτή η λεκτική συμπεριφορά του είναι τριπλά καθαρή.
«Επιπλέον, οικοδεσπότες, ο ευγενής μαθητής σκέφτεται έτσι - 'Όποιος θα μου συμπεριφερόταν με ανόητη ομιλία, με φλυαρία, αυτό δεν θα ήταν αγαπητό και ευχάριστο για μένα. Αν όμως εγώ συμπεριφερόμουν σε άλλον με ανόητη ομιλία, με φλυαρία, αυτό θα ήταν μη αγαπητό και δυσάρεστο και για τον άλλον. Αυτό που είναι μη αγαπητό και δυσάρεστο για μένα, είναι επίσης μη αγαπητό και δυσάρεστο για τον άλλον. Αυτό που είναι μη αγαπητό και δυσάρεστο για μένα, πώς θα μπορούσα να το επιβάλω σε άλλον;' Αυτός, αφού αναλογιστεί έτσι, ο ίδιος απέχει από τη φλυαρία, και παρακινεί τους άλλους στην αποχή από τη φλυαρία, και επαινεί την αποχή από τη φλυαρία. Έτσι αυτή η λεκτική συμπεριφορά του είναι τριπλά καθαρή.
«Αυτός είναι προικισμένος με ακλόνητη πεποίθηση στον Βούδα - 'Πράγματι αυτός ο Ευλογημένος... κ.λπ... ο Διδάσκαλος θεών και ανθρώπων, ο Φωτισμένος, ο Ευλογημένος'· στη Διδασκαλία... κ.λπ... είναι προικισμένος με ακλόνητη πεποίθηση στην Κοινότητα - 'Η Κοινότητα των μαθητών του Ευλογημένου ασκεί καλά... κ.λπ... το ανυπέρβλητο πεδίο αξιέπαινων πράξεων για τον κόσμο'. Είναι προικισμένος με ηθική αρεστή στους ευγενείς, άθραυστη... κ.λπ... οδηγούσας στην αυτοσυγκέντρωση. Όταν λοιπόν, οικοδεσπότες, ένας ευγενής μαθητής είναι προικισμένος με αυτές τις επτά καλές ιδιότητες και με αυτές τις τέσσερις επιθυμητές καταστάσεις, αυτός, αν επιθυμεί, μπορεί ο ίδιος να διακηρύξει για τον εαυτό του - 'Η κόλαση έχει εξαλειφθεί για μένα, το ζωικό βασίλειο έχει εξαλειφθεί, η σφαίρα των φαντασμάτων έχει εξαλειφθεί, ο κόσμος της αθλιότητας, ο κακότυχος κόσμος, ο κόσμος του ξεπεσμού έχει εξαλειφθεί· είμαι εισερχόμενος στο ρεύμα, μη υποκείμενος πλέον σε ξεπεσμό σε κατώτερους κόσμους, βέβαιος, κατευθυνόμενος στην ανώτατη φώτιση'».
Όταν αυτό ειπώθηκε, οι βραχμάνοι και οι οικοδεσπότες της Βελουντβάρα είπαν στον Ευλογημένο: «Θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα... κ.λπ... Εμείς καταφεύγουμε στον αξιότιμο Γκόταμα ως καταφύγιο, και στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα των μοναχών. Ας μας θεωρεί ο αξιότιμος Γκόταμα λαϊκούς ακολούθους που έχουν καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής». Έβδομη.