9.
Η ομιλία για τη διείσδυση
63.
«Θα σας διδάξω, μοναχοί, τη διεισδυτική επεξήγηση της Διδασκαλίας.
Ακούστε το, προσέχετε καλά·
θα μιλήσω».
«Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο.
Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Και ποια είναι αυτή, μοναχοί, η διεισδυτική επεξήγηση της Διδασκαλίας; Οι ηδονές, μοναχοί, πρέπει να γίνουν γνωστές, η πηγή και η προέλευση των ηδονών πρέπει να γίνει γνωστή, η ποικιλία των ηδονών πρέπει να γίνει γνωστή, το επακόλουθο των ηδονών πρέπει να γίνει γνωστό, η παύση των ηδονών πρέπει να γίνει γνωστή, η πρακτική που οδηγεί στην παύση των ηδονών πρέπει να γίνει γνωστή.
Το αίσθημα, μοναχοί, πρέπει να γίνει γνωστό, η πηγή και η προέλευση του αισθήματος πρέπει να γίνει γνωστή, η ποικιλία του αισθήματος πρέπει να γίνει γνωστή, το επακόλουθο του αισθήματος πρέπει να γίνει γνωστό, η παύση του αισθήματος πρέπει να γίνει γνωστή, η πρακτική που οδηγεί στην παύση του αισθήματος πρέπει να γίνει γνωστή.
Η αντίληψη, μοναχοί, πρέπει να γίνει γνωστή, η πηγή και η προέλευση της αντίληψης πρέπει να γίνει γνωστή, η ποικιλία της αντίληψης πρέπει να γίνει γνωστή, το επακόλουθο της αντίληψης πρέπει να γίνει γνωστό, η παύση της αντίληψης πρέπει να γίνει γνωστή, η πρακτική που οδηγεί στην παύση της αντίληψης πρέπει να γίνει γνωστή.
Οι νοητικές διαφθορές, μοναχοί, πρέπει να γίνουν γνωστές, η πηγή και η προέλευση των νοητικών διαφθορών πρέπει να γίνει γνωστή, η ποικιλία των νοητικών διαφθορών πρέπει να γίνει γνωστή, το επακόλουθο των νοητικών διαφθορών πρέπει να γίνει γνωστό, η παύση των νοητικών διαφθορών πρέπει να γίνει γνωστή, η πρακτική που οδηγεί στην παύση των νοητικών διαφθορών πρέπει να γίνει γνωστή.
Η πράξη, μοναχοί, πρέπει να γίνει γνωστή, η πηγή και η προέλευση των πράξεων πρέπει να γίνει γνωστή, η ποικιλία των πράξεων πρέπει να γίνει γνωστή, το επακόλουθο των πράξεων πρέπει να γίνει γνωστό, η παύση των πράξεων πρέπει να γίνει γνωστή, η πρακτική που οδηγεί στην παύση των πράξεων πρέπει να γίνει γνωστή.
Ο υπαρξιακός πόνος, μοναχοί, πρέπει να γίνει γνωστός, η πηγή και η προέλευση του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστή, η ποικιλία του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστή, το επακόλουθο του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστό, η παύση του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστή, η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστή.
'Οι ηδονές, μοναχοί, πρέπει να γίνουν γνωστές, η πηγή και η προέλευση των ηδονών πρέπει να γίνει γνωστή, η ποικιλία των ηδονών πρέπει να γίνει γνωστή, το επακόλουθο των ηδονών πρέπει να γίνει γνωστό, η παύση των ηδονών πρέπει να γίνει γνωστή, η πρακτική που οδηγεί στην παύση των ηδονών πρέπει να γίνει γνωστή', έτσι λοιπόν αυτό ειπώθηκε. Εξαρτώμενο από τι αυτό ειπώθηκε; Αυτά, μοναχοί, είναι τα πέντε είδη αισθησιακής ηδονής - υλικές μορφές αντιληπτές από το μάτι, επιθυμητές, ελκυστικές, ευχάριστες, αγαπητές, συνδεδεμένες με την αισθησιακή ηδονή, δελεαστικές· ήχοι αντιληπτοί από το αυτί... Οσμές αντιληπτές από τη μύτη... Γεύσεις αντιληπτές από τη γλώσσα... Απτά αντικείμενα αντιληπτά από το σώμα, επιθυμητά, ελκυστικά, ευχάριστα, αγαπητά, συνδεδεμένα με την αισθησιακή ηδονή, δελεαστικά. Αλλά, μοναχοί, αυτά δεν είναι ηδονές· αυτά ονομάζονται είδη αισθησιακής ηδονής στη διαγωγή των ευγενών -
δεν είναι ηδονές τα ποικίλα πράγματα στον κόσμο·
το πάθος για σκέψεις είναι η ηδονή του ανθρώπου,
τα ποικίλα πράγματα παραμένουν έτσι ακριβώς στον κόσμο·
αλλά εδώ οι σοφοί απομακρύνουν την επιθυμία».
Και ποια, μοναχοί, είναι η πηγή και η προέλευση των ηδονών; Η επαφή, μοναχοί, είναι η πηγή και η προέλευση των ηδονών.
Και ποια, μοναχοί, είναι η ποικιλία των ηδονών; Άλλη, μοναχοί, είναι η ηδονή στις υλικές μορφές, άλλη η ηδονή στους ήχους, άλλη η ηδονή στις οσμές, άλλη η ηδονή στις γεύσεις, άλλη η ηδονή στα απτά αντικείμενα. Αυτή ονομάζεται, μοναχοί, η ποικιλία των ηδονών.
«Και ποιο, μοναχοί, είναι το επακόλουθο των ηδονών; Ό,τι, μοναχοί, επιθυμώντας κάποιος παράγει την αντίστοιχη ατομική ύπαρξη, είτε αξιέπαινη είτε αξιόμεμπτη, αυτό ονομάζεται, μοναχοί, το επακόλουθο των ηδονών.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η παύση των ηδονών; Η παύση της επαφής, μοναχοί, είναι η παύση των ηδονών. Αυτή ακριβώς η ευγενής οκταμελής οδός είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση των ηδονών, δηλαδή - ορθή άποψη, ορθός λογισμός, ορθή ομιλία, ορθή πράξη, ορθός βιοπορισμός, ορθή προσπάθεια, ορθή μνήμη, ορθή αυτοσυγκέντρωση.
«Όταν, μοναχοί, ένας ευγενής μαθητής κατανοεί έτσι τις ηδονές, κατανοεί έτσι την πηγή και προέλευση των ηδονών, κατανοεί έτσι τη διαφορετικότητα των ηδονών, κατανοεί έτσι το επακόλουθο των ηδονών, κατανοεί έτσι την παύση των ηδονών, κατανοεί έτσι την πρακτική που οδηγεί στην παύση των ηδονών, αυτός κατανοεί αυτή τη διεισδυτική άγια ζωή ως την παύση των ηδονών. Οι ηδονές, μοναχοί, πρέπει να γίνουν γνωστές... κ.λπ... η πρακτική που οδηγεί στην παύση των ηδονών πρέπει να γίνει γνωστή», έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε.
«Το αίσθημα, μοναχοί, πρέπει να γίνει γνωστό... κ.λπ... η πρακτική που οδηγεί στην παύση του αισθήματος πρέπει να γίνει γνωστή», έτσι λοιπόν αυτό ειπώθηκε. Εξαρτώμενο από τι αυτό ειπώθηκε; Αυτά, μοναχοί, είναι τα τρία αισθήματα - ευχάριστο αίσθημα, δυσάρεστο αίσθημα, ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο αίσθημα.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η πηγή και προέλευση των αισθημάτων; Η επαφή, μοναχοί, είναι η πηγή και προέλευση των αισθημάτων.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η διαφορετικότητα των αισθημάτων; Υπάρχει, μοναχοί, σαρκικό ευχάριστο αίσθημα, υπάρχει πνευματικό ευχάριστο αίσθημα, υπάρχει σαρκικό δυσάρεστο αίσθημα, υπάρχει πνευματικό δυσάρεστο αίσθημα, υπάρχει σαρκικό ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο αίσθημα, υπάρχει πνευματικό ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο αίσθημα. Αυτή ονομάζεται, μοναχοί, η διαφορετικότητα των αισθημάτων.
«Και ποιο, μοναχοί, είναι το επακόλουθο των αισθημάτων; Ό,τι, μοναχοί, βιώνοντας κάποιος παράγει την αντίστοιχη ατομική ύπαρξη, είτε αξιέπαινη είτε αξιόμεμπτη, αυτό ονομάζεται, μοναχοί, το επακόλουθο των αισθημάτων.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η παύση του αισθήματος; Η παύση της επαφής, μοναχοί, είναι η παύση του αισθήματος. Αυτή ακριβώς η ευγενής οκταμελής οδός είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του αισθήματος, δηλαδή - ορθή άποψη... κ.λπ... ορθή αυτοσυγκέντρωση.
«Όταν, μοναχοί, ένας ευγενής μαθητής κατανοεί έτσι το αίσθημα, κατανοεί έτσι την πηγή και προέλευση των αισθημάτων, κατανοεί έτσι τη διαφορετικότητα των αισθημάτων, κατανοεί έτσι το επακόλουθο των αισθημάτων, κατανοεί έτσι την παύση του αισθήματος, κατανοεί έτσι την πρακτική που οδηγεί στην παύση του αισθήματος. Αυτός κατανοεί αυτή τη διεισδυτική άγια ζωή ως την παύση του αισθήματος. Το αίσθημα, μοναχοί, πρέπει να γίνει γνωστό... κ.λπ... η πρακτική που οδηγεί στην παύση του αισθήματος πρέπει να γίνει γνωστή», έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε.
«Η αντίληψη, μοναχοί, πρέπει να γίνει γνωστή... κ.λπ... η πρακτική που οδηγεί στην παύση της αντίληψης πρέπει να γίνει γνωστή», έτσι λοιπόν αυτό ειπώθηκε. Εξαρτώμενο από τι αυτό ειπώθηκε; Αυτές οι έξι αντιλήψεις, μοναχοί - αντίληψη της υλικής μορφής, αντίληψη του ήχου, αντίληψη της οσμής, αντίληψη της γεύσης, αντίληψη του απτού αντικειμένου, αντίληψη των νοητικών φαινομένων.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η πηγή και η εμφάνιση των αντιλήψεων; Η επαφή, μοναχοί, είναι η πηγή και η εμφάνιση των αντιλήψεων.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η διαφοροποίηση των αντιλήψεων; Άλλη, μοναχοί, είναι η αντίληψη στις υλικές μορφές, άλλη η αντίληψη στους ήχους, άλλη η αντίληψη στις οσμές, άλλη η αντίληψη στις γεύσεις, άλλη η αντίληψη στα απτά αντικείμενα, άλλη η αντίληψη στα νοητικά φαινόμενα. Αυτή ονομάζεται, μοναχοί, η διαφοροποίηση των αντιλήψεων.
«Και ποιο, μοναχοί, είναι το επακόλουθο των αντιλήψεων; Λέω, μοναχοί, ότι η αντίληψη έχει ως επακόλουθο τη συμβατική έκφραση. Με όποιον τρόπο αντιλαμβάνεται κάτι, έτσι εκφράζεται: «είχα αυτή την αντίληψη». Αυτό ονομάζεται, μοναχοί, το επακόλουθο των αντιλήψεων.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η παύση της αντίληψης; Η παύση της επαφής, μοναχοί, είναι η παύση της αντίληψης. Αυτή ακριβώς η ευγενής οκταμελής οδός είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση της αντίληψης, δηλαδή - ορθή άποψη... κ.λπ... ορθή αυτοσυγκέντρωση.
«Όταν, μοναχοί, ένας ευγενής μαθητής κατανοεί έτσι την αντίληψη, κατανοεί έτσι την πηγή και την εμφάνιση των αντιλήψεων, κατανοεί έτσι τη διαφοροποίηση των αντιλήψεων, κατανοεί έτσι το επακόλουθο των αντιλήψεων, κατανοεί έτσι την παύση της αντίληψης, κατανοεί έτσι την πρακτική που οδηγεί στην παύση της αντίληψης, αυτός κατανοεί αυτή τη διεισδυτική άγια ζωή ως την παύση της αντίληψης. Η αντίληψη, μοναχοί, πρέπει να γίνει γνωστή... κ.λπ... η πρακτική που οδηγεί στην παύση της αντίληψης πρέπει να γίνει γνωστή. Έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε.
«Οι νοητικές διαφθορές, μοναχοί, πρέπει να γίνουν γνωστές... κ.λπ... η πρακτική που οδηγεί στην παύση των νοητικών διαφθορών πρέπει να γίνει γνωστή», έτσι λοιπόν αυτό ειπώθηκε. Εξαρτώμενο από τι αυτό ειπώθηκε; Αυτές οι τρεις νοητικές διαφθορές, μοναχοί - νοητική διαφθορά της φιληδονίας, νοητική διαφθορά της προσκόλλησης στην ύπαρξη, νοητική διαφθορά της άγνοιας.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η πηγή και η εμφάνιση των νοητικών διαφθορών; Η άγνοια, μοναχοί, είναι η πηγή και η εμφάνιση των νοητικών διαφθορών.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η διαφορετικότητα των νοητικών διαφθορών; Υπάρχουν, μοναχοί, νοητικές διαφθορές που οδηγούν στην κόλαση, υπάρχουν νοητικές διαφθορές που οδηγούν στο ζωικό βασίλειο, υπάρχουν νοητικές διαφθορές που οδηγούν στη σφαίρα των φαντασμάτων, υπάρχουν νοητικές διαφθορές που οδηγούν στον ανθρώπινο κόσμο, υπάρχουν νοητικές διαφθορές που οδηγούν στον κόσμο των θεών. Αυτή ονομάζεται, μοναχοί, η διαφορετικότητα των νοητικών διαφθορών.
«Και ποιο, μοναχοί, είναι το επακόλουθο των νοητικών διαφθορών; Ό,τι, μοναχοί, αυτός που κατέχεται από άγνοια παράγει την αντίστοιχη ατομική ύπαρξη, είτε αξιέπαινη είτε αξιόμεμπτη, αυτό ονομάζεται, μοναχοί, το επακόλουθο των νοητικών διαφθορών.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η παύση των νοητικών διαφθορών; Η παύση της άγνοιας, μοναχοί, είναι η παύση των νοητικών διαφθορών. Αυτή ακριβώς η ευγενής οκταμελής οδός είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση των νοητικών διαφθορών, δηλαδή - ορθή άποψη... κ.λπ... ορθή αυτοσυγκέντρωση.
«Όταν, μοναχοί, ένας ευγενής μαθητής κατανοεί έτσι τις νοητικές διαφθορές, κατανοεί έτσι την πηγή και προέλευση των νοητικών διαφθορών, κατανοεί έτσι τη διαφορετικότητα των νοητικών διαφθορών, κατανοεί έτσι το επακόλουθο των νοητικών διαφθορών, κατανοεί έτσι την παύση των νοητικών διαφθορών, κατανοεί έτσι την πρακτική που οδηγεί στην παύση των νοητικών διαφθορών, αυτός κατανοεί αυτή τη διεισδυτική άγια ζωή ως παύση των νοητικών διαφθορών. Οι νοητικές διαφθορές, μοναχοί, πρέπει να γίνουν γνωστές... κ.λπ... η πρακτική που οδηγεί στην παύση των νοητικών διαφθορών πρέπει να γίνει γνωστή. Έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε.
«Η πράξη, μοναχοί, πρέπει να γίνει γνωστή... κ.λπ... η πρακτική που οδηγεί στην παύση της πράξης πρέπει να γίνει γνωστή», έτσι λοιπόν αυτό ειπώθηκε. Εξαρτώμενο από τι αυτό ειπώθηκε; Τη βούληση, μοναχοί, εγώ αποκαλώ πράξη. Αφού σκεφτεί κάνει πράξη - με το σώμα, με την ομιλία, με τον νου.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η πηγή και προέλευση των πράξεων; Η επαφή, μοναχοί, είναι η πηγή και προέλευση των πράξεων.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η διαφορετικότητα των πράξεων; Υπάρχει, μοναχοί, πράξη που πρέπει να βιωθεί στην κόλαση, υπάρχει πράξη που πρέπει να βιωθεί στο ζωικό βασίλειο, υπάρχει πράξη που πρέπει να βιωθεί στη σφαίρα των φαντασμάτων, υπάρχει πράξη που πρέπει να βιωθεί στον ανθρώπινο κόσμο, υπάρχει πράξη που πρέπει να βιωθεί στον κόσμο των θεών. Αυτή ονομάζεται, μοναχοί, η διαφορετικότητα των πράξεων.
«Και ποιο, μοναχοί, είναι το επακόλουθο των πράξεων; Τριών ειδών, μοναχοί, λέω ότι είναι το επακόλουθο των πράξεων - στην παρούσα ζωή, ή κατά την επαναγέννηση, ή σε άλλη περίσταση. Αυτό ονομάζεται, μοναχοί, το επακόλουθο των πράξεων.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η παύση της πράξης; Η παύση της επαφής, μοναχοί, είναι η παύση της πράξης. Αυτή ακριβώς η ευγενής οκταμελής οδός είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση της πράξης, δηλαδή - ορθή άποψη... κ.λπ... ορθή αυτοσυγκέντρωση.
«Όταν, μοναχοί, ένας ευγενής μαθητής κατανοεί έτσι την πράξη, κατανοεί έτσι την πηγή και προέλευση των πράξεων, κατανοεί έτσι την ποικιλία των πράξεων, κατανοεί έτσι το επακόλουθο των πράξεων, κατανοεί έτσι την παύση των πράξεων, κατανοεί έτσι την πρακτική που οδηγεί στην παύση των πράξεων, αυτός κατανοεί αυτή τη διεισδυτική άγια ζωή ως παύση των πράξεων. Η πράξη, μοναχοί, πρέπει να γίνει γνωστή... κ.λπ... η πρακτική που οδηγεί στην παύση των πράξεων πρέπει να γίνει γνωστή', έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε.
«Ο υπαρξιακός πόνος, μοναχοί, πρέπει να γίνει γνωστός, η πηγή και προέλευση του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστή, η ποικιλία του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστή, το επακόλουθο του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστό, η παύση του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστή, η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστή». Έτσι λοιπόν αυτό ειπώθηκε· εξαρτώμενο από τι αυτό ειπώθηκε; Η γέννηση είναι υπαρξιακός πόνος, το γήρας είναι υπαρξιακός πόνος, η ασθένεια είναι υπαρξιακός πόνος, ο θάνατος είναι υπαρξιακός πόνος, η λύπη, ο θρήνος, ο πόνος, η δυσαρέσκεια και το άγχος είναι υπαρξιακός πόνος, το να μην αποκτά κανείς αυτό που επιθυμεί είναι επίσης υπαρξιακός πόνος, συνοπτικά τα πέντε συναθροίσματα της προσκόλλησης είναι υπαρξιακός πόνος.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η πηγή και προέλευση του υπαρξιακού πόνου; Η επιθυμία, μοναχοί, είναι η πηγή και προέλευση του υπαρξιακού πόνου.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η ποικιλία του υπαρξιακού πόνου; Υπάρχει, μοναχοί, υπαρξιακός πόνος υπερβολικός, υπάρχει μικρός, υπάρχει αργά εξασθενών, υπάρχει γρήγορα εξασθενών. Αυτή ονομάζεται, μοναχοί, η ποικιλία του υπαρξιακού πόνου.
«Και ποιο, μοναχοί, είναι το επακόλουθο του υπαρξιακού πόνου; Εδώ, μοναχοί, κάποιος κατακυριευμένος από τον υπαρξιακό πόνο, με κατακυριευμένη συνείδηση, θλίβεται, εξαντλείται, θρηνεί, χτυπώντας το στήθος του κλαίει, περιπίπτει σε σύγχυση, ή κατακυριευμένος από τον υπαρξιακό πόνο, με κατακυριευμένη συνείδηση, αναζητά εξωτερικά - 'ποιος γνωρίζει μία φράση ή δύο φράσεις για την παύση αυτού του υπαρξιακού πόνου;' Λέω, μοναχοί, ότι ο υπαρξιακός πόνος έχει ως επακόλουθο τη σύγχυση ή έχει ως επακόλουθο την αναζήτηση. Αυτό ονομάζεται, μοναχοί, το επακόλουθο του υπαρξιακού πόνου.
«Και ποια, μοναχοί, είναι η παύση του υπαρξιακού πόνου; Η παύση της επιθυμίας, μοναχοί, είναι η παύση του υπαρξιακού πόνου. Αυτή ακριβώς η ευγενής οκταμελής οδός είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου, δηλαδή - ορθή άποψη... κ.λπ... ορθή αυτοσυγκέντρωση.
«Όταν, μοναχοί, ένας ευγενής μαθητής κατανοεί έτσι τον υπαρξιακό πόνο, κατανοεί έτσι την πηγή και προέλευση του υπαρξιακού πόνου, κατανοεί έτσι την ποικιλία του υπαρξιακού πόνου, κατανοεί έτσι το επακόλουθο του υπαρξιακού πόνου, κατανοεί έτσι την παύση του υπαρξιακού πόνου, κατανοεί έτσι την πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου, αυτός κατανοεί αυτή τη διεισδυτική άγια ζωή ως παύση του υπαρξιακού πόνου. Ο υπαρξιακός πόνος, μοναχοί, πρέπει να γίνει γνωστός, η πηγή και προέλευση του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστή, η ποικιλία του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστή, το επακόλουθο του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστό, η παύση του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστή, η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου πρέπει να γίνει γνωστή». Έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε.
«Αυτή λοιπόν, μοναχοί, είναι η διεισδυτική επεξήγηση της Διδασκαλίας». Ένατη.