1.
Η ομιλία για την κορυφή
223.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς:
«Μοναχοί».
«Σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο.
Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Όπως, μοναχοί, ενός θολωτού δωματίου όποια δοκάρια στέγης κι αν υπάρχουν, όλα αυτά κατευθύνονται προς την κορυφή, συγκλίνουν στην κορυφή, με την εκρίζωση της κορυφής όλα αυτά εκριζώνονται·
ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, όποιες φαύλες νοητικές καταστάσεις κι αν υπάρχουν, όλες αυτές έχουν ρίζα την άγνοια, συγκλίνουν στην άγνοια, με την εκρίζωση της άγνοιας όλες αυτές εκριζώνονται.
Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να εξασκείστε έτσι -
'θα διαμένουμε επιμελείς'.
Έτσι πρέπει να εξασκείστε, μοναχοί».
Πρώτο.