14.
Η ομιλία για τον κλέφτη αρωμάτων
234.
Κάποτε κάποιος μοναχός διέμενε στους Κοσάλα, σε κάποιο δασώδες άλσος.
Εκείνη την περίοδο εκείνος ο μοναχός, μετά το γεύμα, έχοντας επιστρέψει από τη συλλογή τροφής, αφού μπήκε σε μια λιμνούλα, μύριζε έναν λωτό.
Τότε η θεότητα που κατοικούσε σε εκείνο το δασώδες άλσος, με συμπόνια για εκείνον τον μοναχό, επιθυμώντας το καλό του, θέλοντας να τον συγκλονίσει, πήγε εκεί όπου ήταν εκείνος ο μοναχός·
αφού πλησίασε, απευθύνθηκε σε εκείνον τον μοναχό με στίχο:
αυτό είναι ένα μέρος της κλοπής, είσαι κλέφτης οσμής, αγαπητέ».
τότε με ποιον λόγο ονομάζομαι κλέφτης οσμής;
έτσι με ακάθαρτη δραστηριότητα, γιατί αυτός δεν ονομάζεται;»
σε εκείνον δεν έχω λόγο, αλλά σε σένα αξίζει να μιλήσω.
ακόμη και κακό ίσο με την άκρη μιας τρίχας, φαίνεται σαν σύννεφο».
πάλι, δαίμονα, να μιλήσεις, όταν δεις κάτι τέτοιο».
εσύ ο ίδιος, μοναχέ, πρέπει να γνωρίζεις, με τι θα πάει κανείς σε καλό προορισμό».
Τότε εκείνος ο μοναχός, συγκλονισμένος από εκείνη τη θεότητα, κατέληξε σε συγκλονισμό.