9.
Η ομιλία για τη μοναχή
159.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο σεβάσμιος Άναντα διέμενε στην Κοσάμπι, στο μοναστήρι του Γκοσίτα.
Τότε κάποια μοναχή απευθύνθηκε σε κάποιον άνθρωπο:
«Έλα εσύ, άνθρωπε, πήγαινε εκεί όπου είναι ο κύριος Άναντα·
αφού πας, εκ μέρους μου απόδωσε σεβασμό με το κεφάλι σου στα πόδια του κυρίου Άναντα:
"Η τάδε, σεβάσμιε κύριε, μοναχή είναι άρρωστη, υποφέρει, είναι βαριά άρρωστη.
Αυτή αποδίδει σεβασμό με το κεφάλι της στα πόδια του κυρίου Άναντα".
Και πες έτσι:
"Καλό θα ήταν, σεβάσμιε κύριε, αν ο κύριος Άναντα έρθει στο γυναικείο μοναστήρι, εκεί όπου είναι εκείνη η μοναχή, από συμπόνια"».
«Ναι, κυρία», απάντησε εκείνος ο άνθρωπος σε εκείνη τη μοναχή και πήγε εκεί όπου ήταν ο σεβάσμιος Άναντα·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον σεβάσμιο Άναντα και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο άνθρωπος είπε στον σεβάσμιο Άναντα:
«Η τάδε, σεβάσμιε κύριε, μοναχή είναι άρρωστη, υποφέρει, είναι βαριά άρρωστη. Αυτή αποδίδει σεβασμό με το κεφάλι της στα πόδια του σεβάσμιου Άναντα, και λέει επίσης: "Καλό θα ήταν, σεβάσμιε κύριε, αν ο σεβάσμιος Άναντα έρθει στο γυναικείο μοναστήρι, εκεί όπου είναι εκείνη η μοναχή, από συμπόνια"». Ο σεβάσμιος Άναντα αποδέχθηκε με σιωπή.
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα, αφού ντύθηκε και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, πήγε στο γυναικείο μοναστήρι, εκεί όπου ήταν εκείνη η μοναχή. Εκείνη η μοναχή είδε τον σεβάσμιο Άναντα να έρχεται από μακριά. Αφού τον είδε, σκέπασε το κεφάλι της και ξάπλωσε στο κρεβάτι. Τότε ο σεβάσμιος Άναντα πήγε εκεί όπου ήταν εκείνη η μοναχή· αφού έφτασε, κάθισε στο προετοιμασμένο κάθισμα. Αφού κάθισε, ο σεβάσμιος Άναντα είπε σε εκείνη τη μοναχή:
«Αυτό το σώμα, αδελφή, έχει δημιουργηθεί από την τροφή, σε εξάρτηση από την τροφή. Η τροφή πρέπει να εγκαταλειφθεί. Αυτό το σώμα, αδελφή, έχει δημιουργηθεί από την επιθυμία, σε εξάρτηση από την επιθυμία. Η επιθυμία πρέπει να εγκαταλειφθεί. Αυτό το σώμα, αδελφή, έχει δημιουργηθεί από την αλαζονεία, σε εξάρτηση από την αλαζονεία. Η αλαζονεία πρέπει να εγκαταλειφθεί. Αυτό το σώμα, αδελφή, έχει δημιουργηθεί από τη συνουσία. Και η καταστροφή της γέφυρας προς τη συνουσία έχει διδαχθεί από τον Ευλογημένο.
«Αυτό το σώμα, αδελφή, έχει δημιουργηθεί από τροφή, σε εξάρτηση από την τροφή. Η τροφή πρέπει να εγκαταλειφθεί», έτσι λοιπόν αυτό ειπώθηκε. Εξαρτώμενο από τι αυτό ειπώθηκε; Εδώ, αδελφή, ένας μοναχός με συνετό αναστοχασμό τρώει τροφή - 'ούτε για διασκέδαση, ούτε για ματαιότητα, ούτε για στολισμό, ούτε για ομορφιά, μόνο για τη διάρκεια και τη συντήρηση αυτού του σώματος, για την αποχή από τη βία, για την υποστήριξη της άγιας ζωής. Με τη σκέψη: «Έτσι θα εξαλείψω το παλιό αίσθημα και δεν θα δημιουργήσω νέο αίσθημα. Και θα υπάρχει συντήρηση για μένα και αναμαρτησία και άνετη διαμονή»'. Αυτός αργότερα, σε εξάρτηση από την τροφή, εγκαταλείπει την τροφή. «Αυτό το σώμα, αδελφή, έχει δημιουργηθεί από τροφή, σε εξάρτηση από την τροφή. Η τροφή πρέπει να εγκαταλειφθεί», έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε.
«Αυτό το σώμα, αδελφή, έχει δημιουργηθεί από επιθυμία, σε εξάρτηση από την επιθυμία. Η επιθυμία πρέπει να εγκαταλειφθεί», έτσι λοιπόν αυτό ειπώθηκε. Εξαρτώμενο από τι αυτό ειπώθηκε; Εδώ, αδελφή, ένας μοναχός ακούει - «Ο τάδε λοιπόν μοναχός, με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας χωρίς νοητικές διαφθορές στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παραμένει». Αυτός σκέφτεται: «Πότε άραγε κι εγώ, με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας χωρίς νοητικές διαφθορές στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, θα παραμένω!» Αυτός αργότερα, σε εξάρτηση από την επιθυμία, εγκαταλείπει την επιθυμία. «Αυτό το σώμα, αδελφή, έχει δημιουργηθεί από επιθυμία, σε εξάρτηση από την επιθυμία. Η επιθυμία πρέπει να εγκαταλειφθεί», έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε.
«Αυτό το σώμα, αδελφή, έχει δημιουργηθεί από αλαζονεία, σε εξάρτηση από την αλαζονεία. Η αλαζονεία πρέπει να εγκαταλειφθεί», έτσι λοιπόν αυτό ειπώθηκε. Εξαρτώμενο από τι αυτό ειπώθηκε; Εδώ, αδελφή, ένας μοναχός ακούει - «Ο τάδε λοιπόν μοναχός, με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας χωρίς νοητικές διαφθορές στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παραμένει». Αυτός σκέφτεται: «Αυτός λοιπόν ο σεβάσμιος, με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας χωρίς νοητικές διαφθορές στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, θα παραμένει· πόσο μάλλον εγώ!» Αυτός αργότερα, σε εξάρτηση από την αλαζονεία, εγκαταλείπει την αλαζονεία. «Αυτό το σώμα, αδελφή, έχει δημιουργηθεί από αλαζονεία, σε εξάρτηση από την αλαζονεία. Η αλαζονεία πρέπει να εγκαταλειφθεί», έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε.
«Αυτό το σώμα, αδελφή, έχει δημιουργηθεί από τη συνουσία. Και η καταστροφή της γέφυρας προς τη συνουσία έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο».
Τότε εκείνη η μοναχή, αφού σηκώθηκε από το κρεβάτι, αφού τακτοποίησε τον άνω χιτώνα της πάνω από τον έναν ώμο, αφού έπεσε με το κεφάλι της στα πόδια του σεβάσμιου Άναντα, είπε στον σεβάσμιο Άναντα: «Ένα σφάλμα με κατέλαβε, σεβάσμιε κύριε, σαν αδαή, σαν συγχυσμένη, σαν φαύλη, που έπραξα έτσι. Ας δεχθεί ο κύριος Άναντα, σεβάσμιε κύριε, το σφάλμα μου ως σφάλμα, για αυτοσυγκράτηση στο μέλλον». «Πράγματι, αδελφή, ένα σφάλμα σε κατέλαβε σαν αδαή, σαν συγχυσμένη, σαν φαύλη, που έπραξες έτσι. Αλλά επειδή, αδελφή, βλέποντας το σφάλμα ως σφάλμα επανορθώνεις σύμφωνα με τη Διδασκαλία, αυτό το δεχόμαστε από εσένα. Διότι αυτή είναι πρόοδος, αδελφή, στη διαγωγή των ευγενών, όταν κάποιος βλέποντας το σφάλμα ως σφάλμα επανορθώνει σύμφωνα με τη Διδασκαλία και επιτυγχάνει αυτοσυγκράτηση στο μέλλον». Ένατη.