10.
Ομιλία για τη μη-αιωνιοκρατική άποψη
215.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Όταν υπάρχει τι, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης σε τι, αφού προσκολληθεί σε τι, εγείρεται αυτή η άποψη -
'ο κόσμος είναι μη-αιώνιος';»
«Ο Ευλογημένος είναι η ρίζα των διδασκαλιών μας, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ...
«Όταν υπάρχει ύλη, μοναχοί... κ.λπ...
η συνείδηση είναι μόνιμη ή παροδική;»
«Παροδικό, σεβάσμιε κύριε»... κ.λπ...
θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί αυτή η άποψη -
'ο κόσμος είναι μη-αιώνιος';
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Και αυτό που έχει ιδωθεί, ακουστεί, αισθανθεί, γνωστεί, επιτευχθεί, αναζητηθεί, εξερευνηθεί με τον νου, και αυτό είναι μόνιμο ή παροδικό;»
«Παροδικό, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ...
θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί αυτή η άποψη -
'ο κόσμος είναι μη-αιώνιος';»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Όταν, μοναχοί, σε έναν ευγενή μαθητή η αβεβαιότητα σε αυτές τις θέσεις έχει εγκαταλειφθεί, η αβεβαιότητά του για τον υπαρξιακό πόνο έχει εγκαταλειφθεί... κ.λπ... η αβεβαιότητά του για την πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου έχει εγκαταλειφθεί - αυτός ονομάζεται, μοναχοί, ευγενής μαθητής εισερχόμενος στο ρεύμα, μη υποκείμενος πλέον σε ξεπεσμό σε κατώτερους κόσμους, βέβαιος, κατευθυνόμενος στην ανώτατη φώτιση». Δέκατη.