7.
Η ομιλία για τον γυμνό ασκητή Κάσσαπα
17.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων.
Τότε ο Ευλογημένος, αφού ντύθηκε το πρωί και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, μπήκε στη Ρατζάγκαχα για προσφερόμενη τροφή.
Ο γυμνός ασκητής Κάσσαπα είδε τον Ευλογημένο να έρχεται από μακριά.
Αφού τον είδε, πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον Ευλογημένο.
Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, στάθηκε στο πλάι.
Καθώς στεκόταν στο πλάι, ο γυμνός ασκητής Κάσσαπα είπε στον Ευλογημένο:
«Θα θέλαμε να ρωτήσουμε τον αξιότιμο Γκόταμα για ένα συγκεκριμένο θέμα, αν ο αξιότιμος Γκόταμα μας δώσει την άδεια να απαντήσει στην ερώτηση».
«Δεν είναι κατάλληλη ώρα ακόμα, Κάσσαπα, για την ερώτηση· έχουμε μπει σε κατοικημένη περιοχή». Για δεύτερη φορά ο γυμνός ασκητής Κάσσαπα είπε στον Ευλογημένο: «Θα θέλαμε να ρωτήσουμε τον αξιότιμο Γκόταμα για ένα συγκεκριμένο θέμα, αν ο αξιότιμος Γκόταμα μας δώσει την άδεια να απαντήσει στην ερώτηση». «Δεν είναι κατάλληλη ώρα ακόμα, Κάσσαπα, για την ερώτηση· έχουμε μπει σε κατοικημένη περιοχή». Για τρίτη φορά ο γυμνός ασκητής Κάσσαπα... κ.λπ... έχουμε μπει σε κατοικημένη περιοχή. Όταν αυτό ειπώθηκε, ο γυμνός ασκητής Κάσσαπα είπε στον Ευλογημένο: «Δεν θέλουμε όμως να ρωτήσουμε τον αξιότιμο Γκόταμα πολλά πράγματα». «Ρώτησε, Κάσσαπα, ό,τι επιθυμείς».
«Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, 'ο υπαρξιακός πόνος είναι αυτοδημιούργητος';» «Μην μιλάς έτσι, Κάσσαπα», είπε ο Ευλογημένος. «Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, 'ο υπαρξιακός πόνος είναι ετεροδημιούργητος';» «Μην μιλάς έτσι, Κάσσαπα», είπε ο Ευλογημένος. «Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, 'ο υπαρξιακός πόνος είναι και αυτοδημιούργητος και ετεροδημιούργητος';» «Μην μιλάς έτσι, Κάσσαπα», είπε ο Ευλογημένος. «Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, 'ο υπαρξιακός πόνος δεν είναι ούτε αυτοδημιούργητος ούτε ετεροδημιούργητος αλλά προέκυψε τυχαία';» «Μην μιλάς έτσι, Κάσσαπα», είπε ο Ευλογημένος. «Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, 'δεν υπάρχει υπαρξιακός πόνος';» «Όχι, Κάσσαπα, δεν είναι ότι δεν υπάρχει υπαρξιακός πόνος. Υπάρχει, Κάσσαπα, υπαρξιακός πόνος». «Τότε λοιπόν ο αξιότιμος Γκόταμα δεν γνωρίζει τον υπαρξιακό πόνο, δεν τον βλέπει». «Δεν είναι ότι εγώ, Κάσσαπα, δεν γνωρίζω τον υπαρξιακό πόνο, δεν τον βλέπω. Γνωρίζω, Κάσσαπα, τον υπαρξιακό πόνο· βλέπω, Κάσσαπα, τον υπαρξιακό πόνο».
«Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, 'η δυστυχία είναι αυτοδημιούργητη' - έτσι ερωτηθείς λες 'μην μιλάς έτσι, Κάσσαπα'. 'Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, η δυστυχία είναι ετεροδημιούργητη' - έτσι ερωτηθείς λες 'μην μιλάς έτσι, Κάσσαπα'. 'Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, η δυστυχία είναι και αυτοδημιούργητη και ετεροδημιούργητη' - έτσι ερωτηθείς λες 'μην μιλάς έτσι, Κάσσαπα'. 'Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, η δυστυχία δεν είναι ούτε αυτοδημιούργητη ούτε ετεροδημιούργητη αλλά τυχαία γεγενημένη' - έτσι ερωτηθείς λες 'μην μιλάς έτσι, Κάσσαπα'. 'Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, δεν υπάρχει δυστυχία' - έτσι ερωτηθείς λες 'δεν είναι, Κάσσαπα, ότι δεν υπάρχει δυστυχία· υπάρχει, Κάσσαπα, δυστυχία'. 'Τότε λοιπόν ο αξιότιμος Γκόταμα δεν γνωρίζει, δεν βλέπει τη δυστυχία' - έτσι ερωτηθείς λες 'δεν είναι ότι εγώ, Κάσσαπα, δεν γνωρίζω, δεν βλέπω τη δυστυχία. Γνωρίζω, Κάσσαπα, τον υπαρξιακό πόνο· βλέπω πράγματι, Κάσσαπα, τη δυστυχία'. Ας μου εξηγήσει, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος τη δυστυχία. Ας μου διδάξει, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος τη δυστυχία».
«'Αυτός πράττει, αυτός βιώνει' - Κάσσαπα, όταν κανείς από την αρχή λέει έτσι 'η δυστυχία είναι αυτοδημιούργητη', αυτό καταλήγει στο αιώνιο. 'Άλλος πράττει, άλλος βιώνει' - Κάσσαπα, όταν κανείς διαπερασμένος από το αίσθημα λέει έτσι 'η δυστυχία είναι ετεροδημιούργητη', αυτό καταλήγει στην εκμηδένιση. Μη προσεγγίζοντας αυτά τα δύο άκρα, Κάσσαπα, ο Τατχάγκατα διδάσκει τη Διδασκαλία μέσω της μέσης οδού - 'με την άγνοια ως συνθήκη υπάρχουν δραστηριότητες· με τις δραστηριότητες ως συνθήκη υπάρχει συνείδηση... κ.λπ... Έτσι υπάρχει η προέλευση αυτού του ολόκληρου συνόλου του υπαρξιακού πόνου. Αλλά ακριβώς από την πλήρη φθίση και παύση της άγνοιας υπάρχει η παύση των δραστηριοτήτων· από την παύση των δραστηριοτήτων υπάρχει η παύση της συνείδησης... κ.λπ... Έτσι υπάρχει η παύση αυτού του ολόκληρου συνόλου του υπαρξιακού πόνου'».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο γυμνός ασκητής Κάσσαπα είπε στον Ευλογημένο: «Θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε, θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε! Όπως, σεβάσμιε κύριε, κάποιος θα έστηνε όρθιο κάτι που είχε αναποδογυριστεί... κ.λπ... 'αυτοί που έχουν μάτια να δουν τα αντικείμενα'· έτσι ακριβώς η Διδασκαλία έχει φανερωθεί από τον Ευλογημένο με πολλούς τρόπους. Εγώ, Σεβάσμιε Κύριε, καταφεύγω στον Ευλογημένο ως καταφύγιο, και στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα των μοναχών. Είθε να λάβω, Σεβάσμιε Κύριε, την αναχώρηση κοντά στον Ευλογημένο, είθε να λάβω την πλήρη χειροτονία».
«Κάσσαπα, όποιος ήταν προηγουμένως αλλόδοξος και επιθυμεί την αναχώρηση σε αυτή τη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή, επιθυμεί την πλήρη χειροτονία, αυτός υπόκειται σε περίοδο συμμόρφωσης τεσσάρων μηνών. Μετά την παρέλευση τεσσάρων μηνών, οι μοναχοί με ικανοποιημένο νου του δίνουν την αναχώρηση, του δίνουν την πλήρη χειροτονία για να γίνει μοναχός. Αλλά εγώ γνωρίζω τη διαφορετικότητα των ατόμων».
«Αν, σεβάσμιε κύριε, όποιος ήταν προηγουμένως αλλόδοξος και επιθυμεί την αναχώρηση σε αυτή τη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή, επιθυμεί την πλήρη χειροτονία, υπόκειται σε περίοδο συμμόρφωσης τεσσάρων μηνών· Μετά την παρέλευση τεσσάρων μηνών, οι μοναχοί με ικανοποιημένο νου του δίνουν την αναχώρηση, του δίνουν την πλήρη χειροτονία για να γίνει μοναχός. Εγώ θα υποστώ περίοδο συμμόρφωσης τεσσάρων ετών· μετά την παρέλευση τεσσάρων ετών, ας μου δώσουν οι μοναχοί με ικανοποιημένο νου την αναχώρηση, ας μου δώσουν την πλήρη χειροτονία για να γίνω μοναχός».
Ο γυμνός ασκητής Κάσσαπα έλαβε την αναχώρηση κοντά στον Ευλογημένο, έλαβε την πλήρη χειροτονία. Λίγο μετά την πλήρη χειροτονία του, ο σεβάσμιος Κάσσαπα, μένοντας μόνος, αποτραβηγμένος, επιμελής, ενεργητικός, αποφασισμένος, σε σύντομο χρονικό διάστημα - για τον σκοπό που οι γιοι καλών οικογενειών σωστά αναχωρούν από την οικογενειακή ζωή στην άστεγη ζωή, αυτό το ανυπέρβλητο - τον τελικό στόχο της άγιας ζωής, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παρέμεινε. Γνώρισε άμεσα: «η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Και ο σεβάσμιος Κάσσαπα έγινε ένας από τους Άξιους. Έβδομη.