5.
Η ομιλία για το βουνό
128.
Διέμενε στη Σαβάτθι... κ.λπ...
στο μοναστήρι.
Τότε κάποιος μοναχός πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«Πόσο μακρύς άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι ένας κοσμικός κύκλος;»
«Μακρύς, μοναχέ, είναι ένας κοσμικός κύκλος.
Δεν είναι εύκολο να υπολογιστεί - τόσα χρόνια, ή τόσες εκατοντάδες χρόνια, ή τόσες χιλιάδες χρόνια, ή τόσες εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια».
«Είναι δυνατόν όμως, σεβάσμιε κύριε, να δοθεί μια παρομοίωση;» «Είναι δυνατόν, μοναχέ», είπε ο Ευλογημένος. «Όπως, μοναχέ, ένα μεγάλο πέτρινο βουνό μία γιότζανα σε μήκος, μία γιότζανα σε πλάτος, μία γιότζανα σε ύψος, χωρίς ρωγμές, χωρίς κοιλότητες, ένα συμπαγές σύνολο. Αυτό ένας άνθρωπος κάθε εκατό χρόνια θα το έτριβε μία φορά με ένα ύφασμα από την Κάσι. Πιο γρήγορα, μοναχέ, εκείνο το μεγάλο πέτρινο βουνό με αυτή την προσπάθεια θα οδηγούνταν σε πλήρη εξάλειψη και εξάντληση, παρά ένας κοσμικός κύκλος. Τόσο μακρύς, μοναχέ, είναι ένας κοσμικός κύκλος. Τόσο μακρών, μοναχέ, κοσμικών κύκλων, όχι ένας κοσμικός κύκλος έχει περιπλανηθεί, όχι εκατό κοσμικοί κύκλοι έχουν περιπλανηθεί, όχι χίλιοι κοσμικοί κύκλοι έχουν περιπλανηθεί, όχι εκατό χιλιάδες κοσμικοί κύκλοι έχουν περιπλανηθεί. Για ποιο λόγο; Χωρίς εντοπίσιμη αρχή, μοναχέ, είναι αυτή η περιπλάνηση στον κύκλο των επαναγεννήσεων. Η αρχή δεν είναι εμφανής... κ.λπ... Τόσο πολύ, μοναχέ, αρκεί για να αποστραφεί κανείς όλες τις δραστηριότητες, αρκεί για να απαλλαγεί από το πάθος, αρκεί για να απελευθερωθεί». Πέμπτο.