4.
Η ομιλία για τον Νιγκάντχα
75.
Κάποτε ο σεβάσμιος Άναντα διέμενε στη Βεσάλι, στο Μεγάλο Δάσος, στην Αίθουσα με το Αετωματικό Στέγαστρο.
Τότε ο Αμπάγια ο Λίτσαβι και ο Παντιτακουμάρακα ο Λίτσαβι πήγαν εκεί όπου ήταν ο σεβάσμιος Άναντα·
αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον σεβάσμιο Άναντα και κάθισαν στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο Αμπάγια ο Λίτσαβι είπε στον σεβάσμιο Άναντα:
«Ο Τζαϊν Νατάπουττα, σεβάσμιε κύριε, είναι παντογνώστης, βλέπει τα πάντα, διακηρύσσει πλήρη γνώση και ενόραση:
'Είτε περπατώ είτε στέκομαι είτε κοιμάμαι είτε είμαι ξύπνιος, η γνώση και η ενόραση είναι συνεχώς και αδιάκοπα παρούσα σε μένα'.
Αυτός διδάσκει την εξάλειψη των παλιών πράξεων μέσω του αυστηρού ασκητισμού, και την καταστροφή της γέφυρας μέσω της μη-εκτέλεσης νέων πράξεων.
Έτσι με την εξάλειψη της πράξης, η εξάλειψη του υπαρξιακού πόνου· με την εξάλειψη του υπαρξιακού πόνου, η εξάλειψη του αισθήματος· με την εξάλειψη του αισθήματος, όλος ο υπαρξιακός πόνος θα έχει διαβρωθεί -
έτσι υπάρχει η υπέρβαση αυτής της διάβρωσης για εξαγνισμό ορατή εδώ και τώρα.
Εδώ, σεβάσμιε κύριε, τι λέει ο Ευλογημένος;»
«Αυτές οι τρεις, Αμπάγια, διαβρώσεις για εξαγνισμό διδάχθηκαν ορθά από τον Ευλογημένο που γνωρίζει και βλέπει, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο, για τον εξαγνισμό των όντων, για την υπέρβαση της λύπης και του θρήνου, για την πάροδο του πόνου και της δυσαρέσκειας, για την επίτευξη της πραγματικής μεθόδου, για την πραγμάτωση του Νιμπάνα. Ποια τρία; Εδώ, Αμπάγια, ένας μοναχός είναι ηθικός... κ.λπ... αφού αναλάβει τους κανόνες εξάσκησης εξασκείται σε αυτούς. Αυτός δεν κάνει νέα πράξη, και την παλιά πράξη τερματίζει βιώνοντάς την ξανά και ξανά. Η διάβρωση είναι ορατή εδώ και τώρα, άμεσα αποτελεσματική, προσκαλώντας κάποιον να έλθει και να δει, οδηγώντας εμπρός, κατανοητή ατομικά από τους νοήμονες.
«Αυτός λοιπόν, Αμπάγια, ο μοναχός, έτσι τέλειος στην ηθική, αποστασιοποιημένος από τις ηδονές, αποστασιοποιημένος από τις φαύλες νοητικές καταστάσεις, έχοντας επιτύχει την πρώτη διαλογιστική έκσταση, που συνοδεύεται από λογισμό και συλλογισμό, με αγαλλίαση και ευτυχία που γεννιούνται από την αποστασιοποίηση, διαμένει. Με τον κατευνασμό του λογισμού και του συλλογισμού, έχοντας επιτύχει τη δεύτερη διαλογιστική έκσταση, που χαρακτηρίζεται από εσωτερική ηρεμία και ενότητα του νου, χωρίς λογισμό και συλλογισμό, με αγαλλίαση και ευτυχία που γεννιούνται από την αυτοσυγκέντρωση, διαμένει. Με την απαλλαγή από την αγαλλίαση, παραμένει με αταραξία, μνήμων και με πλήρη επίγνωση, και βιώνει σωματική ευτυχία, αυτό που οι ευγενείς περιγράφουν ως - 'αυτός που έχει αταραξία και μνήμη, που διαμένει στην ευτυχία', έχοντας επιτύχει την τρίτη διαλογιστική έκσταση, διαμένει. Με την εγκατάλειψη της ευχαρίστησης και με την εγκατάλειψη του πόνου, και με την προηγούμενη πάροδο της ευαρέσκειας και της δυσαρέσκειας, έχοντας επιτύχει την τέταρτη διαλογιστική έκσταση, που χαρακτηρίζεται από ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο και την εξάγνιση της μνήμης λόγω της αταραξίας, διαμένει. Αυτός δεν κάνει νέα πράξη, και την παλιά πράξη τερματίζει βιώνοντάς την ξανά και ξανά. Η διάβρωση είναι ορατή εδώ και τώρα, άμεσα αποτελεσματική, προσκαλώντας κάποιον να έλθει και να δει, οδηγώντας εμπρός, κατανοητή ατομικά από τους νοήμονες.
«Αυτός λοιπόν, Αμπάγια, ο μοναχός, έτσι τέλειος στην αυτοσυγκέντρωση, με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας χωρίς νοητικές διαφθορές στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παραμένει. Αυτός δεν κάνει νέα πράξη, και την παλιά πράξη τερματίζει βιώνοντάς την ξανά και ξανά. Η διάβρωση είναι ορατή εδώ και τώρα, άμεσα αποτελεσματική, προσκαλώντας κάποιον να έλθει και να δει, οδηγώντας εμπρός, κατανοητή ατομικά από τους νοήμονες. Αυτές, Αμπάγια, είναι οι τρεις διαβρώσεις για εξαγνισμό που διδάχθηκαν ορθά από τον Ευλογημένο που γνωρίζει και βλέπει, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο, για τον εξαγνισμό των όντων, για την υπέρβαση της λύπης και του θρήνου, για την πάροδο του πόνου και της δυσαρέσκειας, για την επίτευξη της πραγματικής μεθόδου, για την πραγμάτωση του Νιμπάνα».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο Παντιτακουμάρακα ο Λίτσαβι είπε στον Αμπάγια τον Λίτσαβι: «Γιατί όμως εσύ, αγαπητέ Αμπάγια, δεν εξέφρασες ευχαριστίες για τα καλά ειπωμένα λόγια του σεβασμίου Άναντα ως καλά ειπωμένα;» «Πώς εγώ, αγαπητέ Παντιτακουμάρακα, να μην εκφράσω ευχαριστίες για τα καλά ειπωμένα λόγια του σεβασμίου Άναντα ως καλά ειπωμένα! Να σπάσει το κεφάλι εκείνου που δεν θα εξέφραζε ευχαριστίες για τα καλά ειπωμένα λόγια του σεβασμίου Άναντα ως καλά ειπωμένα». Τέταρτο.