7.
Η ομιλία για την αιτία του εσωτερικού παροδικού
140.
«Το μάτι, μοναχοί, είναι παροδικό.
Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση του ματιού, κι αυτή είναι παροδική.
Το μάτι που έχει δημιουργηθεί από κάτι παροδικό, μοναχοί, πώς θα είναι μόνιμο; Κ.λπ...
η γλώσσα είναι παροδική.
Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση της γλώσσας, κι αυτή είναι παροδική.
Η γλώσσα που έχει δημιουργηθεί από κάτι παροδικό, μοναχοί, πώς θα είναι μόνιμη; Κ.λπ...
ο νους είναι παροδικός.
Όποια, μοναχοί, αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση του νου, κι αυτή είναι παροδική.
Ο νους που έχει δημιουργηθεί από κάτι παροδικό, μοναχοί, πώς θα είναι μόνιμος;
Βλέποντας έτσι, μοναχοί, ο μορφωμένος ευγενής μαθητής αποστασιοποιείται από το μάτι... κ.λπ...
αποστασιοποιείται από τη γλώσσα... κ.λπ...
αποστασιοποιούμενος απαλλάσσεται από το πάθος·
μέσω του μη πάθους απελευθερώνεται·
στον απελευθερωμένο υπάρχει η γνώση: 'υπάρχει απελευθέρωση'.
Κατανοεί: 'η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'».
Έβδομη.