4.
Η ομιλία για την αδιαταραξία
117.
«Υπάρχουν, μοναχοί, αυτά τα τρία άτομα στον κόσμο.
Ποιοι τρεις;
Εδώ, μοναχοί, κάποιο άτομο, με την πλήρη υπέρβαση των αντιλήψεων της υλικής μορφής, με την πάροδο των αντιλήψεων της αποστροφής, με τη μη προσοχή στις αντιλήψεις της ποικιλομορφίας, σκεπτόμενος 'άπειρος είναι ο χώρος', έχοντας επιτύχει το επίπεδο του άπειρου χώρου, διαμένει.
Αυτός το απολαμβάνει, το επιθυμεί και βρίσκει ικανοποίηση σε αυτό· σταθερός σε αυτό, αφοσιωμένος σε αυτό, διαμένοντας συχνά σε αυτό, χωρίς να έχει ξεπέσει, πεθαίνοντας επαναγεννιέται ως σύντροφος των θεών που φτάνουν στο επίπεδο του άπειρου χώρου.
Η διάρκεια ζωής των θεών που φτάνουν στο επίπεδο του άπειρου χώρου, μοναχοί, είναι είκοσι χιλιάδες κοσμικοί κύκλοι.
Εκεί ο κοινός άνθρωπος, αφού παραμείνει για όλη τη διάρκεια της ζωής του, αφού εξαντλήσει όλη τη διάρκεια ζωής εκείνων των θεών, πηγαίνει στην κόλαση, πηγαίνει στο ζωικό βασίλειο, πηγαίνει στη σφαίρα των φαντασμάτων.
Αλλά ο μαθητής του Ευλογημένου εκεί, αφού παραμείνει για όλη τη διάρκεια της ζωής του, αφού εξαντλήσει όλη τη διάρκεια ζωής εκείνων των θεών, επιτυγχάνει το τελικό Νιμπάνα σε εκείνη ακριβώς την ύπαρξη.
Αυτή, μοναχοί, είναι η διάκριση, αυτή η ανομοιότητα, αυτή η διαφορά του μορφωμένου ευγενή μαθητή από τον αδαή κοινό άνθρωπο, δηλαδή ως προς τον προορισμό και την επαναγέννηση.
«Επιπλέον, μοναχοί, εδώ κάποιο άτομο, έχοντας υπερβεί πλήρως το επίπεδο του άπειρου χώρου, σκεπτόμενος 'άπειρη είναι η συνείδηση', έχοντας επιτύχει το επίπεδο της άπειρης συνείδησης, διαμένει. Αυτός το απολαμβάνει, το επιθυμεί και βρίσκει ικανοποίηση σε αυτό· σταθερός σε αυτό, αφοσιωμένος σε αυτό, διαμένοντας συχνά σε αυτό, χωρίς να έχει ξεπέσει, πεθαίνοντας επαναγεννιέται ως σύντροφος των θεών που φτάνουν στο επίπεδο της άπειρης συνείδησης. Η διάρκεια ζωής των θεών που φτάνουν στο επίπεδο της άπειρης συνείδησης, μοναχοί, είναι σαράντα χιλιάδες κοσμικοί κύκλοι. Εκεί ο κοινός άνθρωπος, αφού παραμείνει για όλη τη διάρκεια της ζωής του, αφού εξαντλήσει όλη τη διάρκεια ζωής εκείνων των θεών, πηγαίνει στην κόλαση, πηγαίνει στο ζωικό βασίλειο, πηγαίνει στη σφαίρα των φαντασμάτων. Αλλά ο μαθητής του Ευλογημένου εκεί, αφού παραμείνει για όλη τη διάρκεια της ζωής του, αφού εξαντλήσει όλη τη διάρκεια ζωής εκείνων των θεών, επιτυγχάνει το τελικό Νιμπάνα σε εκείνη ακριβώς την ύπαρξη. Αυτή, μοναχοί, είναι η διάκριση, αυτή η ανομοιότητα, αυτή η διαφορά του μορφωμένου ευγενή μαθητή από τον αδαή κοινό άνθρωπο, δηλαδή ως προς τον προορισμό και την επαναγέννηση.
«Επιπλέον, μοναχοί, εδώ κάποιο άτομο, έχοντας υπερβεί πλήρως το επίπεδο της άπειρης συνείδησης, σκεπτόμενος 'δεν υπάρχει τίποτε', έχοντας επιτύχει το επίπεδο της μηδαμινότητας, διαμένει. Αυτός το απολαμβάνει, το επιθυμεί και βρίσκει ικανοποίηση σε αυτό· σταθερός σε αυτό, αφοσιωμένος σε αυτό, διαμένοντας συχνά σε αυτό, χωρίς να έχει ξεπέσει, πεθαίνοντας επαναγεννιέται ως σύντροφος των θεών που φτάνουν στο επίπεδο της μηδαμινότητας. Η διάρκεια ζωής των θεών που φτάνουν στο επίπεδο της μηδαμινότητας, μοναχοί, είναι εξήντα χιλιάδες κοσμικοί κύκλοι. Εκεί ο κοινός άνθρωπος, αφού παραμείνει για όλη τη διάρκεια της ζωής του, αφού εξαντλήσει όλη τη διάρκεια ζωής εκείνων των θεών, πηγαίνει στην κόλαση, πηγαίνει στο ζωικό βασίλειο, πηγαίνει στη σφαίρα των φαντασμάτων. Αλλά ο μαθητής του Ευλογημένου εκεί, αφού παραμείνει για όλη τη διάρκεια της ζωής του, αφού εξαντλήσει όλη τη διάρκεια ζωής εκείνων των θεών, επιτυγχάνει το τελικό Νιμπάνα σε εκείνη ακριβώς την ύπαρξη. Αυτή, μοναχοί, είναι η διάκριση, αυτή η ανομοιότητα, αυτή η διαφορά του μορφωμένου ευγενή μαθητή από τον αδαή κοινό άνθρωπο, δηλαδή ως προς τον προορισμό και την επαναγέννηση. Αυτά, μοναχοί, είναι τα τρία άτομα που υπάρχουν στον κόσμο». Τέταρτο.